Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1926/12, uchylił zaskarżoną przez S. L. decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] oraz decyzję ją poprzedzającą Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...], stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości oraz zasądził od Ministra Spraw Wewnętrznych na rzecz S. L. stosowną kwotę tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Pismem z dnia 29 lipca 2013 r. Komendant Główny Policji zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na podstawie art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), z wnioskiem o wyjaśnienie wątpliwości co do treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1926/12, poprzez jednoznaczne określenie zakresu ponownego orzekania przez organ.
Komendant Główny Policji podniósł, że Sąd w uzasadnieniu wyroku odwołał się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 stycznia 2011 r. w sprawie o sygn. II SAB/Wa 349/10, który to wyrok zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku S. L. z dnia [...] lipca 2007 r., ponowionego pismem z dnia [...] listopada 2008 r. Wskazał, iż Sąd zauważył jednocześnie, że organ został zobowiązany do rozpatrzenia wniosku skarżącego w zakresie przyznania uposażenia zasadniczego, dodatków o charakterze stałym oraz innych należności pieniężnych za okres od dnia [...] stycznia 2007 r. do dnia [...] października 2008 r., natomiast Komendant Główny Policji orzekając w decyzji z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] również w zakresie podwyżki innych składników uposażenia za 2007 r., wyszedł poza granicę wniosku, do czego nie był uprawniony.
Komendant Główny Policji stwierdził, iż swoją decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] rozstrzygnął o prawie S. L. do uposażenia, rozumianego jako uposażenie zasadnicze oraz dodatki do uposażenia, a także o prawie do innych należności pieniężnych, w następujący sposób: po pierwsze przyznał prawo do uposażenia za okres od dnia [...] stycznia 2007 r. do dnia [...] stycznia 2007 r., po drugie odmówił przyznania prawa do uposażenia w okresie od dnia [...] lutego 2007 r. do dnia [...] października 2008 r. i po trzecie odmówił przyznania prawa do innych należności pieniężnych za okres od dnia [...] stycznia 2007 r. do dnia [...] października 2008 r.
Równocześnie podniósł, że w zakresie przyznania S. L. podwyżki innych składników uposażenia za 2007 r. rozstrzygnął decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r., która została utrzymana w mocy decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych nr [...], a następnie uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1892/12.
Wobec powyższego Komendant Główny Policji stwierdził, iż nie ma pewności, które z rozstrzygnięć zawartych w decyzji nr [...] wykracza poza granice wniosku skarżącego, jak również poza zakres określony przez Sąd wyrokiem w sprawie o sygn. akt II SAB/Wa 349/10. Zauważył jednocześnie, że Sąd w uzasadnieniu wyroku w sprawie II SA/Wa 1926/12 powołuje się na część rozstrzygnięcia zapadłego w decyzji nr [...], tj. na orzeczenie w przedmiocie podwyżki innych składników uposażenia za 2007 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie może być wydane na posiedzeniu niejawnym.
Sąd może dokonać wykładni wyroku z urzędu lub na wniosek strony (Tadeusz Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz Warszawa 2011 r. str. 728).
Zgodnie z treścią art. 32 powołanej ustawy, w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi.
W niniejszej sprawie stroną postępowania był S. L. jako skarżący oraz Minister Spraw Wewnętrznych, jako organ administracji.
Wniosek natomiast został złożony przez inny podmiot - Komendanta Głównego Policji, który był organem I instancji.
W związku z powyższym należy uznać, że wnioskodawca nie był stroną toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego i stąd też, stosownie do treści art. 158 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie miał uprawnienia do wystąpienia z żądaniem dokonania wykładni wyroku, wydanego w niniejszej sprawie.
Stwierdzić zatem należy, że wniosek powyższy, jako pochodzący od podmiotu niebędącego stroną postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie, jest niedopuszczalny.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 158 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.