Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. Prezydent W., na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 4 i art. 9 pkt 14 lit. a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) orzekł o utracie przez T. Z. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] czerwca 2006 r.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że Pan T. Z., nie stawił się w Urzędzie Pracy W. w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w ciągu 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa.
Ww. wniósł odwołanie od decyzji.
Wojewoda M. decyzją [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r., na podstawie art. 10 ust. 2 pkt 6 i ust. 4 pkt 2 w związku z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r., Nr 99, poz. 1001 ze zm.), oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania, postanowił utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu decyzji organ podał, że Pan T. Z., zarejestrował się w Urzędzie Pracy W. Prezydent W. decyzją Nr [...] z dnia [...] marca 2005 r. orzekł o uznaniu ww. z dniem [...] marca 2005 r. za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku. W czasie kolejnej wizyty w Urzędzie Pracy wyznaczono termin kolejnej wizyty na dzień [...] czerwca 2006 r. w celu potwierdzenia zdolności i gotowości do podjęcia pracy oraz uzyskania informacji o możliwościach zatrudnienia i szkolenia. W tym dniu Pan Z. nie zgłosił się do Urzędu i w ciągu kolejnych 7 dni nie powiadomił o uzasadnionej przyczynie swojego niestawiennictwa.
Wobec powyższego Prezydent W. decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2006 r. orzekł o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] czerwca 2006 r. W dniu 7 sierpnia wpłynęło odwołanie ww. Organ podkreślił, że nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji, ponieważ stosownie do treści art. 33 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonych terminach w celu potwierdzenia swojej gotowości do podjęcia pracy i uzyskania informacji o możliwościach zatrudnienia lub szkolenia.
Natomiast zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 4 cytowanej ustawy starosta pozbawia statusu bezrobotnego, bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w terminie 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Wskazał również, że przepisy te mają charakter bezwzględnie obowiązujący.
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący wniósł o jej uchylenie, podkreślając, że termin wizyty został wyznaczony bez podstawy prawnej, termin nie może być wyznaczany częściej niż to wynika z ustawy, a ponadto był to okres wakacji i przebywał poza W. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powołując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 13 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do rozpoznawania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.
Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. –Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.
Zdaniem Sądu skarga analizowana pod tym względem nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja, nie narusza prawa.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 33 ust. 3 w związku z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r. Nr 99, poz. 1001 ze zm.).
Zgodnie z art. 33 ust. 3 wyżej cytowanej ustawy bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonych terminach w celu potwierdzenia swojej gotowości do podjęcia pracy i uzyskania informacji o możliwościach zatrudnienia lub szkolenia. Natomiast zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 4 starosta pozbawia statusu bezrobotnego, bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego stawiennictwa. W takiej sytuacji pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres 3 miesięcy od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy.
Jak wynika z akt sprawy Pan P. Z., datę stawiennictwa w Urzędzie Pracy dnia [...] czerwca 2006 r., potwierdził własnoręcznym podpisem w części D karty Rejestracji Bezrobotnego. Z powyższego wynika, że o terminie wizyty został należycie poinformowany. W wyznaczonym terminie nie stawił się w Urzędzie Pracy i w ciągu 7 kolejnych dni nie powiadomił o uzasadnionej przyczynie swojej nieobecności. Oczywistym jest, że uzasadnioną przyczyną niestawiennictwa w Urzędzie Pracy na pewno nie jest wakacyjny pobyt poza W. Również pozostałe zarzuty skarżącego należy uznać za bezzasadne, ponieważ ustawa nie precyzuje jak często mają być wyznaczane terminy wizyt, natomiast obliguje bezrobotnego do każdorazowego stawiennictwa w Urzędzie Pracy w wyznaczonym terminie pod rygorem pozbawienia statusu osoby bezrobotnej.
Wobec powyższych ustaleń, w ocenie Sadu, organ prawidłowo zastosował obowiązujące przepisy prawa, oraz dokonał ich właściwej wykładni.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.