Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r. wydaną na podstawie 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 10 ust. 2 pkt 4 oraz ust. 7 pkt 2 w związku z art. 73 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2015 r. poz. 149 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] września 2015 r. orzekającą o utracie przez A. S. prawa do zasiłku od dnia [...] września 2015 r. z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania.
Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:
A. S. została zarejestrowana w Urzędzie Pracy W. w dniu [...] marca 2015 r.
Prezydent W. decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. orzekł o uznaniu A. S. za osobę bezrobotną z dniem [...] marca 2015 r. oraz o przyznaniu prawa do zasiłku od dnia [...] marca 2015 r. w wysokości 664,90 zł brutto miesięcznie w okresie pierwszych 90 dni posiadania prawa do zasiłku oraz w wysokości 522,10 zł brutto miesięcznie w okresie kolejnych dni posiadania prawa do zasiłku.
Następnie Prezydent W. decyzją nr [...] z dnia [...] września 2015 r., wydaną na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b w związku z art. 73 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, orzekł o utracie przez A. S. prawa do zasiłku od dnia [...] września 2015 r. z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania.
W odwołaniu od powyższej decyzji A. S. podniosła, że ma obecnie 52 lata. Przez wiele lat nie pracowała, gdyż samotnie wychowała trójkę dzieci, które są obecnie wartościowymi obywatelami. Dzieci wkraczają obecnie w dorosłe, samodzielne życie i sumienie jej nie pozwala aby prosić ich o pomoc. Ona nie może natomiast znaleźć pracy pomimo, że jest osobą zdrową, ze średnim wykształceniem. Zwróciła się żądaniem zapewnienia jej stanowiska pracy zgodnie z wykształceniem. Zaliczenia do stażu pracy okresu wychowywania dzieci i przywrócenia zasiłku dla bezrobotnych do czasu zapewnienia zatrudnienia. Zapewnienia jako obywatelce polskiej pierwszeństwa przed imigrantami w zapewnieniu bezpieczeństwa materialnego, lokalowego i socjalnego.
Wojewoda [...], w wyniku rozpoznania powyższego odwołania, decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r. wydaną na podstawie 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 10 ust. 2 pkt 4 oraz ust. 7 pkt 2 w związku z art. 73 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta W. W uzasadnieniu decyzji, przytaczając treść art. 73 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, organ odwoławczy wskazał, iż A. S. zgodnie z decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. pobierała zasiłek dla bezrobotnych łącznie przez okres 180 dni, tj. od dnia [...].03.2015 r. do dnia [...].09.2015 r. przez co wyczerpała ustawowy okres zasiłkowy, o którym mowa w powyższym przepisie. Wobec powyższego należało zaskarżoną decyzją orzec o utracie prawa do zasiłku od dnia [...] września 2015 r. z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania.
Odnosząc się argumentacji zawartej w odwołaniu organ podkreślił, iż decyzja o przyznaniu lub utracie prawa do zasiłku dla bezrobotnych nie ma charakteru uznaniowego. Organ administracji działa tu w oparciu o bezwzględnie obowiązujące przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Przepisy powyższe nie dają natomiast organom możliwości brania pod uwagę argumentów o charakterze słusznościowym bądź celowościowym. Przy podejmowaniu decyzji o przyznaniu lub utracie zasiłku dla bezrobotnych nie mogą być brane pod uwagę żadne inne przesłanki niż wynikające z przepisów ustawy. Organ prowadzący postępowanie administracyjne jest obowiązany zatem do ustalenia, czy osoba bezrobotna spełnia określone w przepisach prawa warunki do uzyskania prawa do zasiłku i wydania w tym zakresie stosownego rozstrzygnięcia.
A. S. wniosła na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając, że została ona wydana niezgodnie z prawem. W uzasadnieniu skargi ponownie podniosła, że samotnie wychowała troje dzieci, które obecnie pracują w Polsce i płacą tu podatki, z których utrzymywane są rzesze urzędników. Urzędnicy ci nie są jednak w stanie zaproponować jej zatrudnienia lub zapewnić zasiłku dla bezrobotnych do czasu znalezienia pracy w oparciu wprost o przepisy Konstytucji RP. Podkreśliła, że samotnie wychowującą dzieci nie była w stanie pracować i jednocześnie sprawować opiekę nad dziećmi. Dlatego nie może wykazać się odpowiednim stażem pracy, którego żądają pracodawcy. Według skarżącej lata, w których zajmowała się wychowywaniem dzieci, powinny być zaliczone do stażu pracy, a Państwo Polskie powinno jej pomóc godnie żyć i pracować.
Zwróciła się w związku z tym z żądaniem, aby Sąd nakazał instytucjom publicznym, aby wywiązywały się z obowiązków, które nakłada na nie Konstytucja RP.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Organ ponownie podkreślił, że decyzja o przyznaniu lub utracie prawa do zasiłku dla bezrobotnych nie ma charakteru uznaniowego, lecz organ administracji działa w oparciu o bezwzględnie obowiązujące przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).
Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2014 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2015 r., poz. 149 ze zm.) okres pobierania zasiłku wynosi:
- 1) 180 dni - dla bezrobotnych zamieszkałych w okresie pobierania zasiłku na obszarze powiatu, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku nie przekraczała 150% przeciętnej stopy bezrobocia w kraju;
- 2) 365 dni - dla bezrobotnych:
- a) zamieszkałych w okresie pobierania zasiłku na obszarze powiatu, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku przekraczała 150% przeciętnej stopy bezrobocia w kraju lub
- b) powyżej 50 roku życia oraz posiadających jednocześnie co najmniej 20-letni okres uprawniający do zasiłku, lub
- c) którzy mają na utrzymaniu co najmniej jedno dziecko w wieku do 15 lat, a małżonek bezrobotnego jest także bezrobotny i utracił prawo do zasiłku z powodu upływu okresu jego pobierania po dniu nabycia prawa do zasiłku przez tego bezrobotnego, lub,
- d) samotnie wychowujących co najmniej jedno dziecko w wieku do 15 lat.
Decyzja Prezydenta W. z dnia [...] marca 2015 r. o uznaniu skarżącej za osobę bezrobotną z dniem [...] marca 2015 r. oraz o przyznaniu prawa do zasiłku wydana została na podstawie art. 73 ust. 1 pkt 1 powołanej wyżej ustawy. Skarżącej przyznano zatem prawo do zasiłku na okres 180 dni.
Wydawana w oparciu o ten przepis decyzja administracyjna ma charakter decyzji związanej, co oznacza, że w przypadku zaistnienia określonych w tym przepisie przesłanek, obowiązkiem organu jest przyznanie stronie prawa do zasiłku na wskazany w nim okres. Regulacja ta nie pozwala na przyznanie tego prawa ani na okres dłuższy, ani też krótszy. Innymi słowy, w przypadku gdy strona w okresie pobierania zasiłku zamieszkuje na obszarze powiatu, gdzie stopa bezrobocia w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku nie przekraczała 150% przeciętnej stopy bezrobocia w kraju, ani też nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 73 ust. 1 pkt 2 lit b), c) lub d) ustawy, to przyznawane jest jej prawo do zasiłku na okres 180 dni.
Przedłużenie okresu pobierania zasiłku określonego w art. 73 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy możliwe jest natomiast wyłącznie w sytuacji określonej w art. 73 ust. 3 ustawy. Zgodnie zaś z tym przepisem w razie urodzenia dziecka przez kobietę pobierającą zasiłek w okresie, o którym mowa w ust. 1, lub w ciągu miesiąca po jego zakończeniu, okres ten ulega przedłużeniu o czas, przez który przysługiwałby jej, zgodnie z odrębnymi przepisami, zasiłek macierzyński.
W świetle powyższego, należy stwierdzić że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Skoro skarżącej został przyznany zasiłek na okres 180 dni, to po upływie tego okresu, zaistniały przesłanki do wydania decyzji o utracie prawa do tego zasiłku. Co więcej, wydanie takiej decyzji było obowiązkiem organu. Upłynął bowiem okres pobierania zasiłku i brak było podstaw prawnych do jego przedłużenia.
Zaznaczyć również należy, że przy wydawaniu decyzji o przyznaniu prawa do zasiłku, w tym przy określeniu długości okresu pobierania zasiłku, organy administracji publicznej obowiązane są brać pod uwagę wyłącznie przesłanki określone w analizowanym przepisie. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostają zatem okoliczności podnoszone przez skarżącą, takie jak trudna sytuacja materialna, problemy ze znalezieniem pracy, czy też krótki staż pracy z uwagi na konieczność sprawowania w przeszłości opieki nad dziećmi.
Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji odpowiadają prawu.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.