Uzasadnienie
R.B., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję poprzedzającą z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] o zwolnieniu ww. z zawodowej służby wojskowej.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ podał m.in., że zgodnie z dyspozycją art. 112 pkt 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 z późn. zm.), żołnierza zawodowego można zwolnić z zawodowej służby wojskowej wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję. Podstawa zwolnienia ma charakter fakultatywny, zatem żołnierz może zostać zwolniony z zawodowej służby wojskowej, bądź w niej pozostać, w zależności od stanowiska uprawnionego do tego organu. Minister Obrony Narodowej w zweryfikowanej prognozie przebiegu służby, w opinii okresowej, określił zwolnienie oficera z zawodowej służby wojskowej. W chwili zwolnienia posiadał on 34 lata służby wojskowej, co oznacza, że nabył uprawnienia do pełnej wysługi emerytalnej.
W skardze skarżący zarzucił, że decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7, 9, 10, 80, 81, 107, 112 pkt 3 w zw. z art. 26 ust. 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 1 marca 2004 r. w sprawie opiniowania żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 43, poz. 397). Podnosząc te zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na wstępie należy wyjaśnić, że ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) w art. 1 § 1 i 2 stanowi, że sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.
Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji jest art. 112 pkt 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 z późn. zm.).
Zgodnie z tym przepisem, żołnierza zawodowego można zwolnić z zawodowej służby wojskowej wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję.
Decyzja podjęta na podstawie powyżej przytoczonego przepisu ma charakter uznaniowy.
Uznaniowy charakter decyzji administracyjnej oznacza nie tylko możliwość działania organu na jego własną odpowiedzialność w oparciu o upoważnienie ustawowe. Zakreśla on także zakres jej sądowej kontroli, która nie jest wyłączona, lecz ograniczona w szczególności do badania, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z zachowaniem przepisów procedury administracyjnej, a to zarówno przepisów szczegółowych, jak i zasad ogólnych, określonych w rozdziale 2 działu I Kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd kontroluje zatem, czy w toku tego postępowania podjęto wszelkie niezbędne kroki dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy zebrano wszystkie dowody w celu ustalenia istnienia bądź nieistnienia ustawowych przesłanek decyzji uznaniowej oraz czy podjęta na ich podstawie decyzja nie wykracza poza granice uznania administracyjnego. Innymi słowy mówiąc, czy nie nosi cech dowolności.
Wspomniane granice wytycza natomiast sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany na podstawie kryteriów słuszności i celowości. Pozostaje on poza kontrolą sądowoadministracyjną, która obejmuje wyłącznie kryterium legalności określone w art. 1 § 1 i § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
Podejmując decyzję w ramach uznania administracyjnego, organ jest zobowiązany do bezwzględnego przestrzegania przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.). Z mocy art. 7 tej ustawy organ zobowiązany był do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zobowiązany był również do wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego zgodnie z art. 77 § 1 i art. 80 Kpa oraz do uzasadnienia według wymogów określonych w art. 107 § 3 Kpa.
Nie ulega wątpliwości, że zaskarżona decyzja ma charakter uznaniowy, a taka decyzja może być uchylona przez sąd w sytuacji, gdy zostanie stwierdzone, że została wydana z naruszeniem przepisów prawa procesowego lub materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. O tego rodzaju naruszeniu można mówić wówczas, gdy organ pozostawił poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę, pominął istotny dla rozstrzygnięcia materiał dowodowy lub dokonał jego oceny wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego.
Taka sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie.
Uzasadnienie decyzji z dnia 6 czerwca 2007 r. zawiera jedno zdanie: "Wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję". Natomiast uzasadnienie zaskarżonej decyzji zostało uzupełnione o dwa elementy tzn. o informację "o zweryfikowanej prognozie przebiegu służby" oraz fakt, że skarżący "posiada 34 lata służby co oznacza, że nabył uprawnienia do pełnej wysługi emerytalnej".
Takie uzasadnienie decyzji należy uznać za niewystarczające i nieczyniące zadość warunkom określonym w art. 107 § 3 Kpa.
Właśnie tak długi okres służby skarżącego uprawnia go do poznania wszystkich okoliczności, na podstawie których organ podjął decyzję o zwolnieniu go ze służby. W wyniku otrzymanej oceny "bardzo dobrej" oraz prognozy "bliższej i dalszej", skarżący miał prawo oczekiwać od organu innego rozstrzygnięcia tj. pozostawienia go w służbie.
Sąd nie orzekł o kosztach postępowania, gdyż sprawa korzysta z ustawowego zwolnienia od kosztów, a skarżący nie miał w sprawie pełnomocnika z wyboru, jak również nie wykazał, że poniósł inne koszty.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.