Uzasadnienie
[...], dalej jako Stowarzyszenie, wnioskiem z dnia [...] czerwca 2016 r., przesłanym drogą elektroniczną, zwróciła się – na podstawie art. 21 ustawy o ponownym wykorzystaniu informacji sektora publicznego – do Ministra Sportu i Turystyki o udostępnienie następującej informacji sektora publicznego:
- 1. kalendarza spotkań Ministra Sportu i Turystyki w okresie od 1 maja 2016 r. do dnia udostępnienia informacji,
- 2. księgi wejść i wyjść gości (rejestru wejść/wyjść gości) do Ministerstwa od 1 maja 2016 r. do dnia udostępnienia informacji.
Stowarzyszenie wskazało, by powyższe informacje zostały przesłane na wskazany adres elektroniczny i podało, że informacje te zamierza wykorzystać w celach niekomercyjnych do artykułów i analiz na stronach internetowych Stowarzyszenia i porównania spotkań Ministra oraz gości Ministerstwa z innymi Ministrami/Ministerstwami.
W odpowiedzi na wniosek Minister Sportu i Turystyki decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...], utrzymaną następnie w mocy decyzją z dnia [...] października 2016 r. o tym samym numerze, odmówił uwzględnienia wniosku. Stwierdził bowiem, że żądane informacje są co prawda informacjami sektora publicznego, lecz ich wytwarzanie nie należy do zakresu zadań publicznych Ministra.
W skardze do tutejszego Sądu Stowarzyszenie wniosło o uchylenie obydwu decyzji, zarzucając organowi naruszenie:
- - art. 54 ust. 1 Konstytucji RP;
- - art. 6 ust. 4 pkt 1 ustawy o ponownym wykorzystaniu informacji sektora publicznego;
- - art. 6, art. 7, art 8, art. 77 i art. 107 § 1 i 3 K.p.a.
W uzasadnieniu skargi podkreślono wyjątkowy charakter informacji publicznej zwracając szczególną uwagę na szeroką definicję informacji sektora publicznego, zbieżną z dyrektywą 2003/98/WE.
W odpowiedzi na skargę Minister Sportu i Turystyki wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skargę należało uwzględnić, aczkolwiek z innych powodów niż w niej podniesione.
Zgodnie z treścią przepisu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.) zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 1-4 tej ustawy.
Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny, czy istnieją przesłanki ku temu, aby uznać, czy istotnie żądana informacja stanowiła informację sektora publicznego w rozumieniu ustawy o ponownym wykorzystaniu informacji sektora publicznego.
W tym celu należało odnieść się do treści ustawy z dnia 25 lutego 2016 r. o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (Dz. U. poz. 352). Znajdujące się tam pojęcie "dokumentu" zostało sformułowane w ustawie o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego w sposób szerszy niż w ustawie o dostępie do informacji publicznej, lecz wbrew twierdzeniom strony skarżącej nie można skutecznie wywodzić z tego faktu wniosku, iż również pojęcie "informacji publicznej" należy odczytywać w inny sposób niż to wynika z systematyki ustawy o dostępie do informacji publicznej. Kierując się założeniem, iż ustawodawca postępuje w sposób racjonalny, brak jest podstaw do przyjęcia, że tworząc przepisy prawa mógłby doprowadzić do sytuacji, gdy to samo pojęcie byłoby odczytywane w sposób różny - w zależności od tego w oparciu o jaką ustawę dana sprawa byłaby oceniana.
Kierując się więc wykładnią systemową uznać należało, iż skoro ustawa o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego dotyczy zasad ponownego wykorzystywania informacji publicznej, to nie mogła ukształtować szerszego katalogu informacji publicznej od katalogu określonego ustawą o dostępie do informacji publicznej. Byłoby to bowiem sprzeczne zarówno z zasadami poprawnej legislacji, jak tez z zasadami logiki i jednolitości systemu prawnego.
Powyższe konkluzje pozostają w zgodzie z treścią art. 1 ust. 2 Dyrektywy 2003/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego (Dz. U.UE.L z 2003 r. Nr 345, poz.
90) (zmienionej Dyrektywą 2013/37/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2013 r., Dz. U.UE.L z 2013 r., Nr 175, poz.1), zgodnie z którą dostępność ponownego wykorzystywania dotyczy tylko informacji, które według ustawodawstwa wewnętrznego państw członkowskich posiadają status informacji publicznej. Tak więc już Dyrektywa, leżąca u podstaw wprowadzenia do polskiego systemu prawa regulacji dotyczących ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego, odsyłała do regulacji istniejących w państwach członkowskich, a dotyczących informacji publicznej.
W świetle powyższego jako uprawniona jawi się konkluzja, iż ustawa o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego, znajduje zastosowanie jedynie do takich informacji, które oceniane przez pryzmat ustawy o dostępie do informacji publicznej będą posiadały status informacji publicznej.
Przenosząc powyższe rozważania na realia niniejszej sprawy wskazać należało, że informacja dotycząca kalendarza spotkań Ministra, nie mogła zostać udostępniona w trybie ustawy ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego, gdyż nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Terminarz (kalendarz) spotkań ministra należy zakwalifikować jako dokumentację wewnętrzną. Jak zauważył Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 13 listopada 2013 r. o sygn. akt P 25/12 (OTK ZU z 2013 r., seria A, nr 8, poz. 122), rozumiana jest ona "jako informacje o charakterze roboczym (zapiski, notatki), które zostały utrwalone w formie tradycyjnej lub elektronicznej i stanowią pewien proces myślowy, proces rozważań, etap wypracowywania finalnej koncepcji [...] Służą one wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk. Nie są jednak wyrazem stanowiska organu, wobec czego nie stanowią informacji publicznej".
Według tutejszego Sądu Administracyjnego w tę definicję wpisuje się analizowany terminarz, albowiem stanowi on przedmiot roboczy, biurowy, służący wprawdzie realizacji zadań publicznych przez ministra, lecz nieprzesądzający o kierunkach jego działania. Z tych względów nie podlega on udostępnieniu, co - w świetle uzasadnienia cytowanego wyroku TK - nie narusza art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP (patrz: wyrok NSA z 13 czerwca 2014 r. sygn. akt I OSK 2914/13).
Również informacja dotycząca treści księgi wejść i wyjść gości Ministerstwa nie mogła zostać udostępniona w trybie ustawy o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego, gdyż nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przedmiotowy nośnik nie zawiera informacji o sprawach publicznych, jako że przedstawia informację o personaliach osób spoza aparatu administracji publicznej, sporządzaną dla potrzeb organizacyjnych, zachowania bezpieczeństwa w budynku Ministerstwa. Jest to nośnik informacji o charakterze wewnętrznym, czysto technicznym, pomocniczo służącym do zarządzania budynkiem.
Nadto dodania wymaga, że gromadzenie i posiadanie tego typu informacji nie jest wymagane przepisami prawa i nie jest dokonywane w związku w ustawową działalnością organu, a tylko wspomaga pracę recepcji, działu organizacyjnego w sferze porządku i bezpieczeństwa w budynku Ministerstwa. Nie odnosi się zatem do obszaru jakiejkolwiek działalności organu, o której mowa w art. 1 i 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej, a tym samym nie zawiera komunikatu o sprawach publicznych. Z tego względu nie podlega on udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, bowiem cech takiej informacji nie posiada (patrz: wyrok WSA w Warszawie z 16 kwietnia 2015 r. sygn. akt II SAB/Wa 1055/14).
W świetle powyższego, uznając że żądane informacje nie posiadają charakteru informacji publicznej, a w konsekwencji nie mogą być uznane za informacje sektora publicznego, brak było przesłanek do wydawania decyzji o odmowie ich udostępnienia. Podobnie bowiem, jak ma to miejsce w ustawie o dostępie do informacji publicznej, odmowa udostępnienia informacji sektora publicznego jest dopuszczalna tylko w sytuacji, gdy żądane dokumenty posiadają ten charakter (tj. stanowią informację sektora publicznego). Jeśli zaś informacje określone we wniosku nie posiadają takiego charakteru, wystarczającym jest poinformowanie o powyższym wnioskodawcy przez adresata wniosku.
W związku z powyższym, uznając że skarżona decyzja narusza prawo, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w pkt 1 wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
O kosztach postępowania, obejmujących wniesiony wpis od skargi w kwocie 200 zł i koszty zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł tytułem wynagrodzenia dla pełnomocnika Stowarzyszenia będącego radcą prawnym, orzeczono na wniosek pełnomocnika Stowarzyszenia na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804, z późn. zm.).