Uzasadnienie
Komendant Wojewódzki Policji w K. postanowieniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. postanowił odrzucić zarzuty zgłoszone przez M. R. w postępowaniu egzekucyjnym.
Na powyższe postanowienie skarżąca złożyła zażalenie.
Komendant Główny Policji, postanowieniem [...] z dnia [...] lipca 2006 r. na podstawie art. 17 § 1, art. 17 § 1a oraz art. 23 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U z 2002 r., Nr 110, poz. 968 ze zm.) po rozpatrzeniu zażalenia M. R. na postanowienie nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. o odrzuceniu zarzutów, zgłoszonych przez stronę w postępowaniu egzekucyjnym, postanowił oddalić zażalenie.
W uzasadnieniu postanowienia wskazał, że decyzją [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] września 2005 r. nr [...], utrzymaną w mocy przez Komendanta Głównego Policji decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2005 r. nakazano Pani M. R. opuścić i opróżnić z osób i rzeczy prawa jej reprezentujących lokal mieszkalny położony w K. przy [...].
W związku z uprawomocnieniem się powyższych decyzji oraz treści art. 15 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U z 2005 r., Nr 229, poz. 1954), dnia 25 listopada 2005 r. skierowano do w/w wezwanie do opróżnienia z osób i rzeczy praw jej reprezentujących przedmiotowego lokalu do dnia 31 grudnia 2005 r. i wydania go dysponentowi – [...] Komendantowi Wojewódzkiemu Policji.
Następnie upomnieniem doręczonym dnia 13 stycznia 2006 r. wezwano zobowiązaną do wykonania obowiązku określonego w powyższej decyzji i wydania lokalu dysponentowi, pod rygorem wszczęcia postępowania egzekucyjnego w sprawie. M. R. nie wykonała obowiązku określonego w prawomocnych decyzjach administracyjnych, doręczonym wezwaniu i upomnieniu.
Dnia 24 maja 2006 r. postanowieniem sygn. akt IISA/Wa 648/06 Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie odmówił, wstrzymania wykonania decyzji KGP i poprzedzającej decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji tym samym umożliwiając wszczęcie postępowania egzekucyjnego w administracji w przedmiotowej sprawie.
W związku z powyższym dnia 5 czerwca 2006 r. doręczono Pani M. R. tytuł wykonawczy nr [...] z dnia [...] maja 2006 r., tym samym zgodnie z art. 26 § 5 ust 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., nr 229, poz. 1954 ze zm.) wszczęto przeciwko zobowiązanej postępowanie egzekucyjne w zakresie opróżnienia lokalu mieszkalnego. Następnie stosownie do treści art. 143 § 1 cytowanej ustawy z dnia 16 czerwca 2006 r. doręczono zobowiązanej postanowienie nr [...] zawierające ponowne wezwanie do wykonania obowiązku zawartego w doręczonym tytule wykonawczym z zagrożeniem, że w razie jego niewykonania zastosowany zostanie środek egzekucyjny opróżnienia lokalu mieszkalnego. W zakreślonym terminie Pani R. nie wykonała ciążącego na mniej obowiązku opróżnienia przedmiotowego lokalu. Następnie w trakcie postępowania w/w wniosła zarzuty w przedmiocie istnienia podstaw do dalszego prowadzenia egzekucji.
Dalej w uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że nie znajduje podstaw do zmiany swojego stanowiska. Podkreślił ponadto, że zarzut nie objęcia tytułem wykonawczym wszystkich osób formalnie zamieszkujących w przedmiotowym lokalu, nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ obowiązek opróżnienia mieszkania przez wszystkie zamieszkujące w nim osoby, wynika zarówno z samych sentencji orzeczeń, będących podstawą tytułu wykonawczego jak też z tytułu wykonawczego. Ponadto art. 141 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji daje podstawę egzekucji wobec zobowiązanego, członkom jego rodziny, domownikom oraz innym osobom zamieszkującym w lokalu podlegającym egzekucji.
Podkreślił, iż w stanie faktycznym sprawy na organie egzekucyjnym nie ciąży obowiązek zapewnienia stronie lokalu socjalnego, ponieważ ma prawo zamieszkiwać w lokalu mieszkalnym należącym do męża położonym w K. przy [...].
Wskazał również, że postanowieniem z dnia 24 maja 2006 r. w sprawie sygnatura akt IISA/Wa 648/06 Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania decyzji orzekających eksmisję w/w wymienionej.
Powyższe postanowienie stało się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżąca podkreśliła, że postanowienie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa.
Wskazała ponadto, że nie ma możliwości zamieszkania u męża w zajmowanym przez niego mieszkaniu, gdyż do chwili obecnej nie ma uregulowanego tytułu prawnego. Wskazała również, że w decyzji eksmisyjnej nie został wymieniony jej syn M. R. Ponadto podkreśliła, że w jej ocenie zachodzi potrzeba wstrzymania postępowania egzekucyjnego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powołując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje rozstrzygniecie zapadłe w sprawie, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami dotyczącymi postępowania.
Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.
Podstawę dla wydania zaskarżonej decyzji stanowi art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. - o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U z 2005 r., Nr 229, poz. 1954).
Na wstępie wskazać należy, że zarzut w postępowaniu egzekucyjnym stanowi swoisty środek zaskarżenia. Spełnia on wprawdzie podobną rolę jak odwołanie w postępowaniu orzekającym, wykazuje jednak pewne odrębności.
Po pierwsze - ten środek zaskarżenia służy tylko zobowiązanemu, choć interes wierzyciela zabezpiecza w ten sposób, że rozpatrzenie zarzutów następuje po uzyskaniu wypowiedzi wierzyciela.
Po drugie - odwołanie w postępowaniu orzekającym można składać z każdego powodu – wystarczy, że strona jest niezadowolona z wydanej decyzji – zarzuty tylko z przyczyn taksatywnie wymienionych w art. 33 ustawy;
- - wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;
- - odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;
- - określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia o którym mowa w art. 3 i 4;
- - błąd co do osoby zobowiązanego;
- - niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;
- - niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;
- - brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;
- - zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;
- - prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;
- - niespełnienie wymogów określonych w art. 27.
Inaczej mówiąc, składa się je tylko wówczas gdy zostały naruszone istotne zasady postępowania administracyjnego, lub gdy egzekucja jest niedopuszczalna. Organ egzekucyjny nie rozpatruje sprawy od strony merytorycznej, wówczas w istocie stał by się III instancją.
Po trzecie – złożenie odwołania w postępowaniu orzekającym w zasadzie wstrzymuje wykonanie decyzji (art. 130 kpa), złożenie zarzutów nie wywiera tego skutku.
Jeszcze raz należy podkreślić, że art. 33 ustawy wymienia taksatywnie przyczyny, które mogą być podstawą zarzutów. Wniesienie zarzutów z innych przyczyn np. kwestionowanie prawidłowości decyzji, z której wynika obowiązek jest niedopuszczalne.
Wobec poczynionych ustaleń w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowienie Komendanta Głównego Policji jest zgodne z prawem, ponieważ zgłoszone przez skarżącą zarzuty nie mieszczą się w zamkniętym katalogu przesłanek wymienionych w art. 33, które mogą stanowić podstawę do wniesienia zarzutów.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.