Uzasadnienie
Minister Gospodarki i Pracy decyzją z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...] na podstawie art. 17 pkt 2 i art. 104 § 1 oraz art. 138 § 1 kpa, a także art. 87 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001), po rozpatrzeniu odwołania pełnomocnika [...] spółki z o. o. z siedzibą w W. od decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r., odmawiającej wymienionej spółce udzielenia zezwolenia na wykonywanie pracy w charakterze członka zarządu przez cudzoziemca D. D., obywatela [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W dniu 6 października 2003 r. [...] spółka z o. o. z siedzibą w W. złożyła wniosek o udzielenie zezwolenia na wykonywanie pracy w charakterze członka zarządu przez cudzoziemca, obywatela [...] D. D. Cudzoziemiec ten na podstawie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2003 r. uzyskał zezwolenie na zamieszkiwanie na terytorium RP na czas oznaczony w związku z zamiarem wykonywania pracy.
Postanowieniem z dnia [...] listopada 2003 r. [...] na wniosek strony na podstawie art. 98 § 1 kpa zawieszono postępowanie administracyjne z uwagi na brak kompletu dokumentów. Pismem z dnia 18 listopada 2003 r. pełnomocnik spółki uzupełniła braki i zwróciła się o "wznowienie" procedury udzielenia zezwolenia na pracę. Pismem z dnia 5 grudnia 2003 r. na podstawie art. 35 § 3 kpa w związku z art. 36 kpa poinformowano pełnomocnika spółki, że wniosek zostanie rozpoznany do dnia 17 lutego 2004 r. Następnie w dniu 18 lutego 2004 r. postanowiono o przedłużeniu postępowania administracyjnego w sprawie udzielenia zezwolenia na wykonywanie pracy przez cudzoziemca do dnia 19 kwietnia 2004 r.
W wyniku przeprowadzonej w firmie [...] sp. z o. o. kontroli przestrzegania przepisów ustawy z 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ustalono, że D. D. od 19 czerwca 2002 r. do 13 stycznia 2004 r. pełnił funkcję członka zarządu bez stosownego zezwolenia. Cudzoziemiec fakt ten potwierdził.
Wojewoda [...] uzasadniając decyzję z dnia [...] kwietnia 2004 r. wskazał, że cudzoziemiec od 19 czerwca 2002 r. do 13 stycznia 2004 r. wykonywał pracę pełniąc funkcję członka zarządu, nie posiadając zezwolenia wojewody na wykonywanie pracy, czym naruszony został § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu wydawania przyrzeczeń i zezwoleń na pracę cudzoziemców (Dz. U. z 2001 r., Nr 153, poz. 1766). Tym samym naruszone zostały Kryteria wydawania przyrzeczeń i zezwoleń na pracę w RP, ustalonych w rozporządzeniu nr 53 Wojewody Mazowieckiego z dnia 27 czerwca 2002 r. (Dz. Urzędowy Województwa Mazowieckiego z dnia 30 czerwca 2002 r. nr 171, poz. 3768). Podano, że wszyscy cudzoziemcy pełniący funkcję w zarządach osób prawnych zobligowani zostali do posiadania zezwolenia na pracę od 1 kwietnia 2002 r. (§ 2 ust. 14 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2001 r. w sprawie wykonywania pracy przez cudzoziemców bez konieczności uzyskania zezwolenia na pracę (Dz. U. Nr 153, poz. 1765) Wojewoda wskazał, że pracodawca w dniu 31 października 2003 r. złożył w trybie art. 75 kpa niezgodne z prawdą oświadczenie, stwierdzając, że cudzoziemiec nie naruszył obowiązujących w RP przepisów.
Także niezgodnie z prawdą oświadczono, że D. D. pełnił funkcję członka zarządu nie dłużej niż 30 dni w roku kalendarzowym. Powyższe skutkuje, zgodnie z ust. 2 pkt b powołanych Kryteriów wydawania przyrzeczeń i zezwoleń na pracę cudzoziemców nieposiadających zezwolenia na osiedlenie się ani statusu uchodźcy w RP, odmową wydania zezwolenia.
Minister Gospodarki i Pracy uzasadniając zaskarżoną do Sądu decyzję, którą utrzymano w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania i stwierdził, że ustawa o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu mimo ogólnego brzmienia w art. 2 ust. 1 pkt 22 b definiuje wykonywanie pracy również jako pełnienie funkcji w zarządach osób prawnych prowadzących działalność gospodarczą. Regulację tę utrzymuje również w art. 2 ust. 1 pkt 40 ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Dokumentem stwierdzającym prowadzenie bądź zawieszenie działalności gospodarczej, jest wypis z krajowego Rejestru Sądowego.
W skardze do Sądu pełnomocnik spółki wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Wojewody [...]. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:
art. 7 i 80 kpa, art. 2 ust. 1 pkt 40 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez błędną wykładnię, naruszenie art. 2 ust. 1 ustawy z 19 listopada 1999 r. Prawo o działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 101, poz. 1178 ze zm.), naruszenie § 2 pkt 14 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 19 grudnia 2001 r. w sprawie wykonywania pracy przez cudzoziemców bez konieczności uzyskania zezwolenia na pracę poprzez błędną wykładnię definicji prowadzenia działalności gospodarczej, naruszenie § 3 ust. 2 f pkt 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu wydawania przyrzeczeń zezwoleń na pracę cudzoziemców poprzez błędne przyjęcie, że D. D. naruszył przepisy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu pełniąc funkcję członka zarządu bez stosownego zezwolenia.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany stanowiska prawnego zawartego w zaskarżonej decyzji. Organ zwrócił uwagę, że główną podstawą wydania decyzji odmawiającej udzielenia zezwolenia na wykonywanie pracy przez cudzoziemca był fakt naruszenia ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu stwierdzony w trakcie kontroli Wydziału Kontroli Legalności Zatrudnienia Wojewódzkiego Urzędu Pracy w W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie, ale z powodów całkowicie odmiennych, aniżeli podniesiono w skardze. Zezwala na to treść art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), a mianowicie sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany granicami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W rozpatrywanej sprawie, postanowieniem z dnia [...] listopada 2003 r. nr [...] zawieszono postępowanie administracyjne na wniosek strony z uwagi na brak kompletu dokumentów. Stosownie do treści art. 98 § 1 kpa organ może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu. Fakultatywne zawieszenie postępowania ze wskazanych przyczyn, oparte jest na zasadzie dyspozycyjności stron. Skuteczność jednak czynności procesowej strony pozostawiona jest ocenie organu, od jego, bowiem oceny zależy zawieszenie bądź odmowa zawieszenia postępowania. Oparcie fakultatywnego zawieszenia postępowania na zasadzie dyspozycyjności rozciąga się również na podjęcie zawieszonego postępowania, z tym jednak, że w tym przypadku należy przyjąć pełną dyspozycyjność stron. W razie, zatem gdy strona złoży żądanie podjęcia zawieszonego, na jej wniosek, organ obowiązany jest wydać postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania.
Na postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania służy, po wyczerpaniu środków na drodze administracyjnej (zażalenia), skarga do sądu (por. B. Adamiak J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz Wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 1996 str. 425-426). Zgodnie, bowiem z przepisem art. 101 § 3 kpa na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania służy stronie zażalenie. W przepisie tym nie ma żadnych ograniczeń, co do zaskarżalności postanowień w sprawie zawieszenia postępowania, a więc stronom przysługuje zażalenie na każde z postanowień możliwych do wydania w sprawie zawieszenia postępowania. Wynika to także z art. 141 § 1 kpa.
Pomimo, że pełnomocnik spółki, pismem z dnia 18 listopada 2003 r. uzupełniła braki i zwróciła się o "wznowienie" procedury udzielenia zezwolenia na pracę, Wojewoda [...] nie wydał odrębnego postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania, i w dniu [...] kwietnia 2004 r. wydał decyzję, w której rozstrzygnął kwestię merytoryczną będącą jego przedmiotem. Wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę, co do jej istoty, przy braku podjęcia zawieszonego uprzednio postępowania, stanowi przejaw niedopuszczalnej praktyki na gruncie obowiązującego prawa. Wpierw organ w formie postanowienia podejmuje zawieszone postępowanie, a następnie - wydając decyzję - załatwia sprawę, co do jej istoty.
Wskazać należy, iż w świetle art. 102 kpa w okresie zawieszenia postępowania organ administracji publicznej nie podejmuje zwykłych czynności proceduralnych. Może podejmować jedynie czynności niezbędne w celu zapobieżenia niebezpieczeństwu dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnym szkodom dla interesu społecznego.
Decyzja Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. została wydana, zatem z rażącym naruszeniem prawa (art. 98 § 1 kpa i 102 kpa w związku z art. 156 § 1 pkt 2 kpa).
Minister Gospodarki i Pracy wydając w dniu [...] lipca 2004 r. decyzję utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] kwietnia 2004 r. także rażąco naruszył prawo (art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 156 § 1 pkt 2 kpa).
W konkluzji stwierdzić należy, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja pierwszoinstancyjna zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa skutkującym stwierdzeniem ich nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 kpa).
Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 156 § 1 pkt 2 kpa, orzekł, jak w pkt 1 sentencji. O wykonalności wyroku orzeczono w oparciu o art. 152 powołanej ustawy.