Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 26 czerwca 2001 r. w sprawie o sygn. akt II SA 465/01 uchylił decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] stycznia 2001 r. nr [...] w przedmiocie wypowiedzenia stosunku służbowego panu [...] J. O. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w uchylonej decyzji nie zastosował art. 130 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego zgodnie, z którym wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonania decyzji administracyjnej. Tymczasem w sprawie toczącej się przed NSA decyzją z dnia [...] marca 1999 r. wypowiedziano skarżącemu stosunek zawodowej służby wojskowej z dniem 1 czerwca 1999 r., którego termin upłynął z dniem 29 lutego 2000 r. W konsekwencji z tym ostatnim dniem nastąpiło zwolnienie żołnierza ze zawodowej służby wojskowej. Oficer od decyzji z dnia [...] marca 1999 r. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy i wniosek ten został rozpatrzony dopiero decyzją z dnia [...] stycznia 2001 r.. Ta ostatnia decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 15 stycznia 2001 r. i dopiero od tej daty organ był nią związany na podstawie art. 110 kpa.
W dniu 3 czerwca 2004 r. pan J. O. zwrócił się do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na podstawie art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) o wykonanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2001 r. w sprawie o sygn. akt II SA 465/01. W uzasadnieniu wnioskodawca podał, iż tym wyrokiem została uchylona decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] stycznia 2001 r. o wypowiedzeniu mu stosunku zawodowej służby wojskowej, a więc jego zdaniem powinien być przywrócony do służby. Pan J. O. podkreślił, że jest w pełni sił i może wykonywać pracę na stanowisku oficerskim.
W dniu [...] lipca 2004 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji działając na podstawie art. 65 § 1 kpa wydał postanowienie nr [...], w którym stwierdził, iż nie jest właściwy w sprawie i przekazał wniosek pana [...] J. O. do Ministra Obrony Narodowej jako organu właściwego w sprawie. W uzasadnieniu organ przywołał treść art. 4 pkt 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o organizacji i trybie pracy Rady Ministrów oraz o zakresie działania ministrów, ustawy o działach administracji rządowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 154 poz. 1800), który to przepis uchylił art. 108 ustawy z dnia 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j. Dz. U. 1997 r. Nr 10 poz. 55 ze zm.).
Tym samym Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji z dniem 1 stycznia 2002 r. przestał być właściwy w sprawach dotyczących żołnierzy zawodowych. Organ zwrócił także uwagę na to, że o zmianie właściwości była strona poinformowana pismem z dnia 1 sierpnia 2002, a stanowisko to ma potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W dniu 12 sierpnia 2004 r. pan J. O. złożył skargę na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie niewykonania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2001 r. sygn. akt II SA 465/01. Skarżący podniósł, że wyrok NSA uchylający decyzję o zwolnieniu go ze służby był znany organowi i mimo, że upłynęło pół roku od chwili jego ogłoszenia do wejścia w życie ustawy z dnia 21 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o organizacji i trybie pracy Rady Ministrów oraz o zakresie działania ministrów, ustawy o działach administracji rządowej oraz o zmianie niektórych ustaw, nie podjęto żadnych działań w celu jego wykonania. Nadto strona podkreśliła złą wolę Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, który odrzucił propozycję spotkania i polubownego załatwienia sprawy.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymał argumenty zawarte w postanowieniu z dnia [...] lipca 2004 r. jednocześnie wskazując, że w dniu 20 sierpnia 2004 r. Minister Obrony Narodowej skierował przedmiotową sprawę do Prezesa Rady Ministrów celem rozstrzygnięcia sporu kompetencyjnego pomiędzy resortem spraw wewnętrznych i administracji, a resortem obrony narodowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na podstawie art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona
Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.
Rozpatrywana pod tym względem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy podkreślić, że przedmiotem skargi jest bezczynność organu, który zdaniem strony nie wykonał wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Z treści art. 154 § 1 wynika, że strona przed złożeniem skargi na bezczynność ma obowiązek pisemnie wezwać organ do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. Natomiast z art. 154 § 3 wynika, iż wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi nie może stanowić podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi. Z porównania obu przepisów wynika, że jeżeli organ po pisemnym wezwaniu przez stronę do wykonania wyroku sądu lub załatwienia sprawy – wykona wyroku lub załatwi sprawę, ale przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego, to nie pozostaje on w bezczynności. Gdyby przyjąć, że jest inaczej, a więc obojętnie czy organ po wezwaniu przez stronę wykona wyrok lub załatwi sprawę i tak pozostaje w bezczynności, wówczas wezwanie organu przez stronę do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy nie miałoby żadnego znaczenia i byłoby tylko zbędnym obciążeniem strony.
Takiego stanowiska nie można przyjąć. Przepisy ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, służą sprawnemu orzekaniu przed sądami administracyjnymi oraz mają przyczynić się do lepszego działania organów administracji publicznej. Instytucja wezwania ma służyć temu, aby organ administracji wykonał wyrok lub załatwił sprawę zanim interwencja sądu administracyjnego będzie konieczna. Dopiero, gdy organ administracji po wezwaniu nie wykona wyroku lub nie załatwi sprawy albo gdy uczyni to dopiero po wniesieniu przez stronę skargi na bezczynność, wówczas istnieje przesłanka do ukarania organu grzywną, o której mówi przepis art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.
W rozpatrywanej sprawie, pan J. O. wezwał Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji pismem z dnia 3 czerwca 2004 r. do wykonania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2001 r. sygn. akt II SA 465/01. Organ powołując się na treść art. 4 pkt 4 § 1 ustawy z dnia 21 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o organizacji i trybie pracy Rady Ministrów oraz o zakresie działania ministrów, ustawy o działach administracji rządowej oraz o zmianie niektórych ustaw, uznał się za niewłaściwy w sprawie i wydał na podstawie art. 65 § 1 kpa postanowienie o przekazaniu sprawy Ministrowi Obrony Narodowej. Jeżeli strona nie była zadowolona z treści tego postanowienia mogła je w sposób wskazany przez przepisy prawa wzruszyć, ale nie można z tego powodu czynić organowi zarzutu, iż pozostaje w bezczynności. Tak, więc z treści art. 154 § 1 i 154 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, iż brak jest podstaw do ukarania Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji grzywną z powodu niewykonania wyroku NSA z dnia 26 czerwca 2001 r. sygn. akt II SA/Wa 465/01.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.