Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r. Starosta B. orzekł o utracie przez L. L. z dniem [...] października 2003 r. statusu absolwenta. Jako podstawę materialnoprawną swojej decyzji organ powołał art. 2 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 6 pkt 6 lit. "a" ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (t.j. – Dz. U. nr 58, poz. 514 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania tej decyzji.
Po odwołaniu się przez L. L. od tej decyzji Wojewoda [...], decyzją z dnia [...] marca 2004 r. utrzymał w mocy wyżej wymienioną decyzję Starosty B. Skargą z dnia 24 marca 2004 r. L. L. zaskarżył decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2004 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. Wyrokiem z dnia [...] stycznia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w L., w sprawie o sygn. [...], oddalił skargę na powyższą decyzję Wojewody [...]. Wyrok ten jest prawomocny.
W dniu [...] listopada 2003 r. Starosta B. wydał decyzję w sprawie przyznania L. L. dodatku szkoleniowego od dnia [...] listopada 2003 r. Jako materialnoprawną podstawę swojej decyzji organ podał art. 16 ust. 1 i ust. 2 oraz punkt 6 lit "b" przywołanej ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.
Po odwołaniu się L. L. od tej decyzji, Wojewoda [...], decyzją z dnia [...] marca 2004 r. utrzymał w mocy wyżej wymienioną decyzję Starosty B. Powyższą decyzję L. L. także zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. Sąd ten wydał w dniu [...] stycznia 2005 r. wyrok, w sprawie o sygn. [...], w którym oddalił skargę na powyższą decyzję. Wyrok ten jest prawomocny.
L. L. złożył wniosek o stwierdzenie nieważności wyżej wymienionych decyzji Wojewody L. z dnia [...] i [...] marca 2004 r.
Decyzją z dnia [...] lipca 2005 r. Minister Gospodarki i Pracy odmówił stwierdzenia nieważności tych decyzji. Organ podniósł, że nie istnieje możliwość zastosowania instytucji stwierdzenia nieważności w stosunku do decyzji poddanych uprzednio kontroli sądu administracyjnego. Minister Gospodarki i Pracy stwierdził ponadto, że stosownie do art. 170 ustawy z dnia ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), prawomocne orzeczenie wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.
Decyzja ta została następnie utrzymana w mocy decyzją z dnia [...] września 2005 r. Organ ponowił w niej argumentację zawartą w decyzji z dnia [...] lipca 2005 r.
W skardze z dnia 3 października 2005 r. na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 75, 78 § 1 i 2, 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. – Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.). Wskazał, że organ nie odniósł się w zaskarżonej decyzji do podniesionego zarzutu naruszenia wyżej wymienionych przepisów, a poza tym nie przeanalizował podnoszonej przez skarżącego kwestii ewentualnej niekonstytucyjności art. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Przepis ten był podstawą wydania wobec skarżącego decyzji z dnia [...] grudnia 2003 r.
W odpowiedzi na skargę Minister Gospodarki i Pracy wniósł o jej oddalenie i powtórzył argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
W piśmie z dnia 18 stycznia 2006 r. skarżący powtórzył swoje stanowisko odnośnie niekonstytucyjności art. 2 wyżej wymienionej ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Do pisma tego dołączył pismo stanowiące, w jego ocenie, wniosek dowodowy – skargę konstytucyjną, adresowane do Trybunału Konstytucyjnego. W piśmie tym ponownie uznał, że art. 2 tej ustawy jest niezgodny z Konstytucją w zakresie, w jakim definiuje on pojęcie "absolwent".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji na podstawie okoliczności enumeratywnie wyliczonych w tym przepisie.
Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu, przy czym nie ma tu zastosowania ogólna reguła, zgodnie z którą datą wszczęcia postępowania jest dzień doręczenia żądania organowi administracji. Wszczęcie takiego postępowania wymaga bowiem uprzedniej kontroli, czy zachodzą przesłanki formalno – prawne konieczne do jego wszczęcia (por. np. wyrok NSA 10 lipca 2001 r., sygn. I SA 349/00). Odmowa wszczęcia takiego postępowania możliwa jest z powodów podmiotowych (np. wniosek pochodzi od podmiotu niebędącego stroną) lub przedmiotowych (np. sprawa nie jest jeszcze zakończona decyzją ostateczną). Do katalogu przyczyn przedmiotowych należy też sytuacja, gdy kwestionowana decyzja była już przedmiotem badania sądu administracyjnego.
W niniejszej sprawie organ właściwie powołał się na obowiązującą regułę uniemożliwiającą stwierdzenie nieważności decyzji w sytuacji, gdy w sprawie orzekał już sąd administracyjny i sąd ten uznał decyzję za zgodną z prawem. W dniu [...] stycznia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w L., w sprawach o sygn. [...] oraz [...], wydał wyroki, którymi oddalił skargi L. L. na decyzje Wojewody [...] z dnia [...] i [...] marca 2004 r., utrzymujące w mocy decyzje Starosty B. z dnia [...] grudnia 2003 r. i [...] listopada 2003 r. W tej sytuacji art. 170 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) wyklucza możliwość stwierdzenia nieważności decyzji poddanych już wcześniej kontroli sądu administracyjnego.
Należy jednak podkreślić, że organ powinien wobec tego wydać decyzję odmawiającą wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji, zamiast decyzji odmawiającej stwierdzenia takiej nieważności. Okoliczność, że kwestionowane przez skarżącego w niniejszym postępowaniu decyzje były już przedmiotem postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w L., który uznał je za zgodne z prawem, była już organowi znana w chwili wydawania pierwszej decyzji z dnia [...] lipca 2005 r. Skoro znany był fakt wydania przez sąd administracyjny powyższych wyroków i ich prawomocność, to stosownie do art. 157 § 3 Kpa, organ powinien wydać decyzję odmawiającą wszczęcia postępowania w sprawie nieważności kwestionowanych przez skarżącego decyzji Wojewody [...]. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym (por. np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 marca 2004 r., sygn. I SA 764/03), wydanie niewłaściwej decyzji co do wniosku o stwierdzenie nieważności (merytoryczna ocena wniosku w decyzji odmawiającej wszczęcia postępowania lub odwrotnie – odmowa stwierdzenia nieważności z powołaniem się na przeszkody formalne, podmiotowe lub przedmiotowe), powinno zostać zakwalifikowane, jako "inne naruszenie przepisów postępowania", o którym stanowi art. 145 § 1 punkt 1lit. "c" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Przy ponownym rozpoznaniu organ ustosunkuje się do zarzutów skarżącego zawartych we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] i [...] marca 2004 r., ponownie odniesie się do wydanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. wyroków i ich znaczenia w niniejszej sprawie, stosownie do art. 107 Kpa uzasadni swoją decyzję, w tym poda przyczyny, dla których nie odniósł się do podnoszonego zarzutu niekonstytucyjności art. 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Do kwestii tej, choćby nawet w ocenie organu, nie miała ona prawnego znaczenia, organ powinien się odnieść zgodnie z regułą wyrażoną w art. 8 Kpa (pogłębianie świadomości prawnej obywateli). Wobec uznania, że powyższe wyroki uniemożliwiają stwierdzenie nieważności tych decyzji, organ wyda decyzję zgodną z art. 157 § 3 Kpa.
Z powyższych względów, stosownie do art. 145 § 1 punkt 1 lit "c" oraz art. 134 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł, jak w punkcie 1 sentencji wyroku. W zakresie wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji (punkt 2 sentencji wyroku) Sąd orzekł w oparciu o art. 152 tej ustawy.