Uzasadnienie
Zaskarżonym aktem, na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2020 r., poz. 360), utrzymano w mocy orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z [...] czerwca 2020 r., którym wymierzono [...] D. S., zwanemu dalej "Funkcjonariuszem", karę dyscyplinarną nagany. Funkcjonariusza uznano winnym, że [...] listopada 2019 r. - pełniąc służbę dowódcy konwoju - nie wykonał ustnego polecenia służbowego wydanego mu w trakcie telefonicznej rozmowy przez bezpośredniego przełożonego - [...] D. Z., kierownika Ogniwa [...] Referatu w N. Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w K., zwaną dalej "Kierowniczką" - w ten sposób, że odmówił podania godziny zwolnienia przez Sąd Rejonowy w N., zwany dalej "Sądem", osoby przez niego konwojowanej - o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 1, w zw. z art. 27 ust. 1 i art. 58 ust. 1, ustawy o Policji i § 15 ust. 1 zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji, zwanego dalej "Zarządzeniem nr 30".
W uzasadnieniu orzeczenia, po zreferowaniu przebiegu postępowania, przywołano następujące okoliczności faktyczne i prawne uwarunkowania sprawy:
- - zgodnie z art. 135l ust. 1 ustawy o Policji, rozpoznanie sprawy w postępowaniu odwoławczym następuje na podstawie stanu faktycznego, ustalonego w postępowaniu dyscyplinarnym; w niniejszej sprawie odtworzono go na podstawie znajdującego się w aktach postępowania materiału dowodowego - w szczególności po wzięciu pod uwagę:\
- - wyjaśnień obwinionego Funkcjonariusza,
- - zeznań przesłuchanych w charakterze świadków: Kierowniczki, [...] L. K., zwanego dalej "Funkcjonariuszem II", [...] P. L., [...] J. K. i K. L.,
- - kserokopii dokumentacji w postaci: karty z książki służby konwojowej, prowadzonej za okres [...] listopada 2019 r. - [...] grudnia 2019 r., protokołu odprawy do służby z [...] listopada 2019 r.,
- - z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika następujący stan faktyczny:
- - [...] listopada 2019 r. Funkcjonariusz pełnił służbę w godzinach [...]; o godzinie [...] konwój w składzie:
Funkcjonariusz (dowódca) i [...] P. L. (kierowca) odprawił do służby Funkcjonariusz II; zgodnie z dokumentacją konwój dotyczył przetransportowania osadzonego - p. W. W., zwanego dalej "Konwojowanym" - z Zakładu Karnego w N., zwanego dalej "Zakładem" do Sądu; konwój był realizowany w godzinach [...];
- - Sąd zwolnił Konwojowanego, a Funkcjonariusz - jako dowódca konwoju - otrzymał dokumentację w postaci zwolnienia wymienionego mężczyzny oraz postanowienia o uchylenia tymczasowego aresztowania;
- - około godziny 15:00 Kierowniczka odebrała telefon z ewidencji Zakładu; proszono o podanie godziny zwolnienia Konwojowanego przez Sąd; w związku z tym udała się do [...] P. W., który [...] listopada 2019 r. od godziny 10:00 sprawował nadzór nad wykonywanymi doprowadzeniami i konwojami, w celu przekazania mu prośby ewidencji Zakładu; Kierowniczka nie zastała [...] P. W.; dlatego podjęła próbę skontaktowania się z Funkcjonariuszem, w celu uzyskania od niego informacji o godzinie zwolnienia osoby, którą konwojował,
- - Funkcjonariusz nie odbierał jednak połączeń; wówczas Kierowniczka poinformowała Funkcjonariusza II o prośbie Zakładu oraz, że Funkcjonariusz nie odbiera od niej połączeń; Funkcjonariusz II udał się do pokoju kierowników ogniw i ze swojego telefonu komórkowego zadzwonił do obwinionego; w trakcie rozmowy Funkcjonariusz II zapytał Funkcjonariusza o godzinę zwolnienia Konwojowanego; Funkcjonariusz poinformował Funkcjonariusza II, że nie może mu udzielić tej informacji; podczas tej rozmowy weszła do pokoju Kierowniczka, która słyszała rozmowę i poprosiła o przekazania telefonu;
- - Funkcjonariusz II - przekazując telefon - powiedział do Funkcjonariusza "przekazuję ci kierowniczkę"; Kierowniczka zapytała Funkcjonariusza o godzinę zwolnienia Konwojowanego,
- - Funkcjonariusz odpowiedział, że nie może udzielić takiej informacji; w związku z tym Kierowniczka - będąc bezpośrednim przełożonym obwinionego - wydała mu ustne polecenie służbowe podania godziny zwolnienia Konwojowanego; pomimo tego Funkcjonariusz odmówił podania informacji; rozmowę telefoniczną zakończono,
- - przesłuchany w charakterze obwinionego Funkcjonariusz nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i złożył wyjaśnienia; potwierdził rozmowę telefoniczną [...] listopada 2019 r. i wydanie mu polecenia służbowego w zakresie podania godziny zwolnienia Konwojowanego; odmowę podania powyższej informacji uzasadnił tym, że nie wiedział, kim jest jego rozmówczyni, ponieważ się nie przedstawiła; ponadto wyjaśnił, że Funkcjonariusz II - przekazując telefon - nie powiedział mu z kim będzie rozmawiał; podkreślił, że zawsze wszystkie czynności służbowe wykonywał zgodnie zarządzeniem nr 360 Komendanta Głównego Policji z dnia 26 marca 2009 r. w sprawie metod i form wykonywania przez policjantów konwojów i doprowadzeń,
- - z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji wynika, że policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej; zgodnie z dyspozycją art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji naruszeniem dyscypliny służbowej jest odmowa wykonania albo niewykonania rozkazu lub polecenia przełożonego, względnie organu uprawnionego na podstawie ustawy do wydawania poleceń policjantom, z wyłączeniem rozkazów i poleceń, o których mowa w art. 58 ust. 2;
- - z art. 27 ust. 1 ustawy o Policji wynika, że - przed podjęciem służby - policjant składa ślubowanie według następującej roty: "Ja obywatel Rzeczypospolitej Polskiej, świadom podejmowanych obowiązków policjanta, ślubuję: służyć wiernie Narodowi, chronić ustanowiony Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej porządek prawny, strzec bezpieczeństwa Państwa i jego obywateli, nawet z narażeniem życia. Wykonując powierzone mi zadania, ślubuję pilnie przestrzegać prawa, dochować wierności konstytucyjnym organom Rzeczypospolitej Polskiej, przestrzegać dyscypliny służbowej oraz wykonywać rozkazy i polecenia przełożonych. Ślubuję strzec tajemnic związanych ze służbą, honoru, godności i dobrego imienia służby oraz przestrzegać zasad etyki zawodowej"; w myśl art. 58 ust. 1 przywołanej ustawy policjant jest obowiązany dochować obowiązków wynikających z roty złożonego ślubowania; zgodnie z § 15 pkt 1 Zarządzenia nr 30, wykonywanie czynności podwładnego w szczególności polega na terminowej, dokładnej i starannej realizacji zadań stałych, określonych w kartach opisów i opisach stanowisk pracy, oraz poleceń przełożonego,
- - uwzględniając opisany stan faktyczny oraz przytoczone unormowania, zebrany w toku postępowania dyscyplinarnego materiał dowodowy potwierdził popełnienie przez Funkcjonariusza zarzucanego mu czynu; opisane okoliczności czynu udokumentowano zebranymi dowodami - w postaci zeznań świadków, wyjaśnień obwinionego oraz załączoną do akt postępowania dokumentacją; nie ulega wątpliwości, że Funkcjonariusz naruszył swoim zachowaniem powyższe unormowania,
- - odnosząc się do zarzutów odwołania wskazano, że z zeznań Kierowniczki, Funkcjonariusza II oraz K. L., wynika bezsprzecznie, że Funkcjonariusz nie wykonał polecenia służbowego, wydanego przez Kierowniczkę w trakcie rozmowy telefonicznej [...] listopada 2019 r. - odmówił podania godziny zwolnienia Konwojowanego przez Sąd; sam Funkcjonariusz potwierdził w wyjaśnieniach fakt wydania mu polecenia służbowego; nadto, co wynika z zeznań wskazanych wcześniej świadków, Funkcjonariusza wiedział, że rozmawiał ze swoim przełożonym; przekazując telefon Kierowniczce Funkcjonariusz II powiedział: "przekazuję ci kierowniczkę"; Kierowniczka jest ponadto od [...] sierpnia 2014 r. bezpośrednim przełożonym Funkcjonariusza i wielokrotnie rozmawiała z nim telefonicznie; stąd Funkcjonariusz znał doskonale jej głos; jako doświadczony policjant - z wieloletnim stażem służby, w tym w Wydziale [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w K.- powinien mieć świadomość, że stosunek służbowy policjantów charakteryzuje się nie tylko dyspozycyjnością, ale również podległością służbową i zdyscyplinowaniem oraz wymaga ścisłego wykonywania poleceń służbowych i obowiązków, związanych z funkcjonowaniem organizacji hierarchicznej w Policji; tymczasem obwiniony nie poddał się dyscyplinie służbowej, która stanowi istotę formacji mundurowej, w której policjant pełni służbę; odmawiając wykonania polecenia wykazał się bowiem lekceważącym stosunkiem do czynności służbowych oraz przełożonego; policjant może odmówić wykonania rozkazu lub polecenia tylko wówczas, jeżeli wykonanie łączyłoby się to z popełnieniem przestępstwa, o czym stanowi art. 58 ust. 2 ustawy o Policji; w przedmiotowej sprawie nie było jednak żadnych podstaw do zastosowania tego przepisu,
- - ocena materiału dowodowego wskazuje, że działanie Funkcjonariusza w zakresie zarzucanego mu czynu było zawinione; zgodnie z art. 132a pkt 1 ustawy o Policji, przewinienie dyscyplinarne jest zawinione, gdy policjant ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić, albo - przewidując możliwość jego popełnienia - na to się godzi; Funkcjonariusz ma znaczny staż w Policji i praktykę w służbie konwojowej; jest zatem świadomy, że jego zachowanie naruszało obowiązujące w Policji przepisy dyscyplinarne,
- - nie ma jakichkolwiek okoliczności, które pozwoliłyby na usprawiedliwienie postępowania Funkcjonariusza w zakresie zarzucanego mu czynu; jako policjant powinien bowiem realizować polecenia przełożonych, a także wywiązywać się z nałożonych nań obowiązków,
- - w świetle powyższego Funkcjonariusz miał świadomość, że swoim zachowaniem dopuszcza się zawinionego naruszenia dyscypliny służbowej,
- - odnosząc się do odwołania Funkcjonariusza wskazano: nie jest możliwe wydanie w przedmiotowej sprawie innego rozstrzygnięcia; nie wskazano bowiem żadnych argumentów, uzasadniających zmianę orzeczenia wydanego w I. instancji; zawinienie Funkcjonariusza nie budzi wątpliwości; kwestie przedstawione przez Funkcjonariusza nie stanowią natomiast nowych okoliczności w sprawie i nie mogą wpłynąć na zmianę zaskarżonego orzeczenia,
- - wbrew ocenie wyrażonej w odwołaniu, organ I. instancji zgromadził pełny materiał dowodowy; pozwala to na obiektywną ocenę popełnionego przez Funkcjonariusza czynu; nie podzielono argumentacji obwinionego, że odmówił wykonania polecenia służbowego, gdyż nie wiedział, z kim rozmawiał przez telefon; co wynika jednoznacznie ze zgromadzonego w postępowaniu dyscyplinarnym materiału dowodowego - w szczególności z zeznań przesłuchanych świadków - Funkcjonariusz miał świadomość, że rozmawia przez telefon ze swoją przełożoną; Funkcjonariusz II - przekazując telefon Kierowniczce - powiedział bowiem do Funkcjonariusza "przekazuję ci kierowniczkę"; z zeznań Kierowniczki wynika ponadto, że od [...] sierpnia 2014 r. jest bezpośrednim przełożonym Funkcjonariusza, wielokrotnie z nim rozmawiała przez telefon i obwiniony znał jej głos,
- - odnosząc się do zarzutu odwołania, dotyczącego złożenia przez świadków nieprawdziwych zeznań, odnotowano, że wszystkich przesłuchanych pouczono o treści art. 233 § 1 ustawy - Kodeks karny; z analizy protokołów zeznań świadków wynika, że złożyli rzetelne i spójne oświadczenia; korelują one ze zgromadzoną w postępowaniu dyscyplinarnym dokumentacją; w związku z tym nie ma podstaw, aby zeznaniom tym odmówić wiarygodności,
- - w odniesieniu do zarzutu dowolnej, a nie swobodnej oceny zebranego materiału dowodowego, wskazano; również nie zasługuje on na uwzględnienie; ustalone okoliczności popełnienia przewinienia - w kontekście zebranego materiału - potwierdziły rzetelną i obiektywną ocenę dowodów przez przełożonego dyscyplinarnego; wina Funkcjonariusza nie budzi wątpliwości, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy bezsprzecznie potwierdził, że nie wykonał on wydanego mu przez bezpośredniego przełożonego – Kierowniczkę - polecenia służbowego w zakresie podania godziny zwolnienia Konwojowanego,
- - znaczna część zarzutów podniesiona w odwołaniu była ponadto rozpatrywana przez przełożonego dyscyplinarnego w toku prowadzonego postępowania; Funkcjonariusz uczestniczył bowiem czynnie w postępowaniu dyscyplinarnym - m.in. poprzez składanie wniosków dowodowych, które zostały właściwie rozpatrzone; z analizy zgromadzonych w przedmiotowym postępowaniu materiałów wynika, że wszystkie złożone wnioski dowodowe poddano wnikliwej ocenie, a jeżeli je oddalono to zgodnie z obowiązującymi przepisami,
- - wbrew ocenie wyrażonej w odwołaniu, przy wydaniu orzeczenia przez przełożonego dyscyplinarnego nie doszło do naruszenia art. 135g ust. 2 ustawy o Policji; nie ma jakichkolwiek argumentów, aby zgodzić się z twierdzeniem obwinionego w zakresie naruszenia zasady "in dubio pro reo" wyrażonej w tym przepisie; rzecznik dyscyplinarny jak i przełożony dyscyplinarny uwzględnili okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść Funkcjonariusza; za powyższym stwierdzeniem przemawia to, że - w prowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym - przeprowadzono szereg czynności, zmierzających do ustalenia stanu faktycznego; w materiale znajdują się dowody, odnoszące się nie tylko bezpośrednio do sprawstwa czynu, ale również do wszystkich innych okoliczności sprawy; ich uwzględnienie było niezbędne do jej prawidłowego rozstrzygnięcia; analizując zebrany materiał nie dopatrzono się zaistnienia okoliczności mogących budzić wątpliwości, które pozwoliłyby rozstrzygnąć przedmiotową sprawę na korzyść Funkcjonariusza,
- - art. 134h ust. 1 ustawy o Policji wymienia kryteria brane pod uwagę przy wymiarze kary; w zaskarżonym orzeczeniu przełożony dyscyplinarny uwzględnił wszystkie dyrektywy wymiaru kary, wskazane w powyższym przepisie; uwzględnił zatem rodzaj popełnionego przewinienia dyscyplinarnego (naruszenie dyscypliny służbowej), okoliczności jego popełnienia (popełnienie przewinienia dyscyplinarnego podczas służby), skutki w tym następstwa dla służby (negatywny odbiór zachowania policjanta przez innych policjantów i przełożonych), rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków (dbałość o prawidłowe wykonywanie swoich obowiązków służbowych), pobudki działania (brak należytego wywiązywania się ze swoich obowiązków), zachowanie policjanta po zaistniałym zdarzeniu (brak krytycznej oceny swojego postępowania) oraz dotychczasowy nienaganny przebieg jego służby, w tym otrzymywanie nagród oraz pozytywną opinię służbową z [...] lutego 2018 r.,
- - uwzględniając charakter popełnionego przez Funkcjonariusza przewinienia dyscyplinarnego, wymierzona mu kara dyscyplinarna jest współmierna do stopnia zawinienia popełnionego przez niego czynu; zgodnie z art. 134a ustawy o Policji, kara nagany oznacza wytknięcie ukaranemu przez przełożonego dyscyplinarnego niewłaściwego postępowania i jest najłagodniejszą - z wymienionych w katalogu kar dyscyplinarnych; tak więc - w kontekście stwierdzonego zawinienia wymienionego policjanta w zakresie popełnienia przez niego zarzuconego mu czynu - utrzymanie w mocy wymierzonej obwinionemu kary dyscyplinarnej nagany należy uznać za zasadne.
W skardze zarzucono:
- - błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia; polegał on na bezzasadnym przyjęciu, jakoby Funkcjonariusz - na podstawie okoliczności towarzyszących rozmowie telefonicznej - wiedział, z kim rozmawia - w szczególności przyjęto domniemania, że znał głos Kierowniczki; na tą okoliczność nie przeprowadzono tymczasem, żadnego dowodu; nie ustalono czy - mimo istnienia podległości służbowej - Funkcjonariusz miał na tyle częsty kontakt, w tym telefoniczny, aby mógł stwierdzić z całą pewnością, że osoba z która rozmawia jest jego przełożoną,
- - naruszenie przepisów prawa procesowego - art. 135i ust. 1, w zw. z art. 135g ust. 1 ustawy o Policji; przyjęto błędne, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala uznać za wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności sprawy; skutkowało to podjęciem czynności kończących postępowanie oraz bezzasadną odmową uzupełniania postępowania dyscyplinarnego; wyrażało się to w oddaleniu wniosków dowodowych Funkcjonariusza, które miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcie o odpowiedzialności dyscyplinarnej; tym samym nie zweryfikowano wersji dlań korzystnej,
- - naruszenie:
- - art. 132a pkt 1 ustawy o Policji, wobec bezzasadnego przyjęcia, że Funkcjonariusz w sposób zawiniony nie wykonał polecenia służbowego; z okoliczności sprawy wynika tymczasem, że zachował on szczególną ostrożność w podawaniu danych, objętych tajemnicą służbową, nie chcąc popełnić przewinienia dyscyplinarnego, ani nie mając zamiaru dopuszczenia się jego popełnienia; nastąpiła tym samym dekompletacja znamion strony podmiotowej przewinienia dyscyplinarnego,
- - art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji ustawy (powołano dodatkowo, nieistniejąca w tym artykule jednostkę redakcyjną - ust. 1 pkt 3), poprzez uznanie, że zachowanie Funkcjonariusza wyczerpało dyspozycje tego przepisu; prawidłowa ocena zgromadzonego materiału dowodowego prowadzi natomiast do wniosku, że osoba która wydawała Funkcjonariuszowi polecenie, mogła nie być - w jego ocenie, uwzględniwszy kontekst zdarzenia - osobą uprawnioną do wydawania poleceń służbowych.
W szerokim uzasadnieniu rozwinięto powyższe zarzuty. Podnoszono, że wobec okoliczności zdarzenia - wykonanie połączenia z telefonu prywatnego na telefon prywatny, słabej znajomości głosu Kierowniczki oraz niskiej jakość połączenia - Funkcjonariusz mógł mieć uzasadnione wątpliwości, czy polecenie służbowe faktycznie kieruję doń przełożony. Nie przeprowadzono dowodów na okoliczność czy Funkcjonariusz często kontaktował się telefonicznie z Kierowniczką oraz czy faktycznie danego dnia nie odbierał on połączeń, kierowanych na telefon służbowy. Szczególne okoliczności zdarzenia - wykonanie połączeń na telefonach prywatnych - mogły też rodzić podejrzenie, czy przełożony nie znajduje się w szczególnie sytuacji – działa pod przymusem. Nie uwzględniono również, że - wobec dotychczasowego nienagannego przebiegu służby - Funkcjonariusz nie miał motywu, aby nie wykonać polecenia przełożonego. Przemawiało to za przyjęciem, że przesłanką odmowy wykonania polecenia była ostrożność nie zaś niesubordynacja Funkcjonariusza.
W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.
Skargę rozpoznano w trybie uproszczonym, wobec treści art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.).
Sąd zważył, co następuje
Skarga została oddalona, gdyż kwestionowana decyzję nie narusza prawa,
Trafne jest stanowisko organu administracji, prezentowane w zaskarżonym akcie, co do istotnych uwarunkowań formalnych i faktycznych sprawy. Wobec uprzedniego szczegółowego zreferowania, jego powtarzanie byłoby zbędne. Sąd uznaję je za własne.
Odnosząc się do zarzutów skargi należy jedynie dodać, że są one bezzasadne z poniższych przyczyn.
W sprawy kluczowe znaczenie miały:
- - kwestia zrekonstruowania przebiegu zdarzeń, jakie miały miejsce [...] listopada 2019 r.,
- - ocena, czy zdarzenia te stanowiły o popełnieniu przez Funkcjonariusza czynu, który należy kwalifikować, jako nie wykonanie ustnego polecenia służbowego Kierowniczki, stanowiące naruszenie dyscypliny służbowej, w myśl art. 132 ust. 1 ustawy o Policji.
W obu tych zakresach, zarówno opis zdarzeń, jak i ich ocena przez organ, są prawidłowe.
Gdy chodzi o przebieg zdarzeń, jak trafnie odnotowano w skardze, wersja przedstawiona przez Funkcjonariusza oraz świadków jest tylko w nieznacznym zakresie odmienna. Dotyczy to faktów:
- - wcześniejszej, bezskutecznej próby połączenia na telefon służbowy Funkcjonariusza oraz
- - wskazania Funkcjonariuszowi przez Funkcjonariusza II, przy przekazywaniu słuchawki Kierowniczce, z kim będzie prowadzona rozmowa - użycie sformułowania "daję kierowniczkę".
Złożone pod sankcją odpowiedzialności karnej relacje świadków, są tu jednak spójne. W takiej sytuacji i było konieczności prowadzenia dodatkowych dowodów np. wnioskowana kontrola bilingów. Organ był uprawniony uznać złożone wyjaśnienia za wiarygodne.
Słusznie także organ zakwalifikował zachowania Funkcjonariusza, jako nie wykonanie ustnego polecenia służbowego, stanowiące naruszenie dyscypliny służbowej. Z perspektywy zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego nie jest przekonywująca argumentacja, jakoby Funkcjonariusz - po 5 latach bycia podwładnym - nie był w stanie rozpoznać w słuchawce głosu swojej bezpośredni przełożonej, przy czym - z kim nawiązana jest rozmowa - wynikało z informacji przekazanej mu przez Funkcjonariusza II (tak prawidłowa rekonstrukcja zdarzeń). Funkcjonariusz nie kwestionował przy tym rozpoznawania głosu samego Funkcjonariusza II. Zresztą - ze zrelacjonowanego przebiegu rozmowy – wynika, że wiedział z kim mówi. W takiej sytuacji bezzasadne byłoby prowadzenie wnioskowanego przez Funkcjonariusza dowodu na okoliczność ilości jego wspólnych służb z Kierowniczką - wedle grafiku. O ile zresztą - wobec jakichś wątpliwości - Funkcjonariusz miałby intencję wykonanie polecenia, istniały proste możliwości identyfikacji rozmówcy, przez zadaniem pewnych pytań bądź wykonanie połączenia ze swojej strony - dla uzyskania pewności, czy z Funkcjonariuszem kontaktował się jego przełożony.
Nie jest też przekonywająca argumentacja, jakoby za nie wykonaniem polecenia mogły przemawiać szczególne okoliczności - połączenia z telefonu prywatnego na prywatny, co mogłoby budzić uzasadnione podejrzenie, że wydający polecenie znajduje się w sytuacji przymusu. Można to było w prosty sposób zweryfikować, przez wykonanie połączenie z własnej strony. Na znikomą realność takiej sytuacji wskazywała też równocześnie waga i rodzaj żądnej informacji -chodziło o osobę już zwolnioną.
Wobec wskazanych uwarunkowań, słusznie skonstruowano, że Funkcjonariusz świadomie nie wykonał polecenia służbowego, zaś szczególne okoliczności - wykonanie połączenia między numerami prywatnymi i potencjalne wątpliwości, co do identyfikacji rozmówców - były wyłącznie ku temu pretekstem. Podkreślenia wymaga, że kwestia dyscypliny ma kluczowe znaczenie w służbie - z perspektywy ogólnie sprawności działania danej umundurowane informacji, jak i bezpieczeństwa samych funkcjonariuszy. Jednocześnie, określając karę, zastosowano najmniej dotkliwą z przewidzianych sankcji dyscyplinarnych. Nie sposób stąd uznać, aby wykroczono poza granice swobodnego uznania.
W tym świetle chybione są zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania w kontekście obowiązku właściwie wnikliwego wyjaśnienia sprawy jak i przepisu prawa materialnego, zakreślającego przesłanki zastosowania sankcji dyscyplinarnych. Nie naruszono też przepisu gdzie zobowiązano do rozstrzygania ewentualne wątpliwości na korzyść obwinionego. W rozpoznawanej sprawie takie uzasadnione wątpliwości nie występowały.
Sąd nie spostrzegł także z urzędu wad w zaskarżonym akcie, które przemawiałyby za jego wyeliminowaniem z obrotu prawnego.
Z przytoczonych wyżej przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.