Uzasadnienie
Komendant Stołeczny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...], po rozpoznaniu odwołania M.K., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; powoływanej dalej jako kpa), utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] wydany na podstawie art. 32 ust. 1 i art. 37a pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j. Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.) w sprawie zwolnienia funkcjonariusza z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego tj. [...] tejże Komendy i przeniesienie z dniem [...] lutego 2007 r. do dyspozycji Komendanta Rejonowego Policji [...]. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § 1 kpa.
W uzasadnieniu organ podał, że działania podjęte w przedmiotowej sprawie znajdują uzasadnienie w treści art. 32 ust. 1 ustawy o Policji. Zwrócił uwagę, że długotrwała nieobecność w służbie M.K. oraz nienależyte wykonywanie przez niego nałożonych obowiązków, udokumentowane w notatce służbowej z rozmowy przeprowadzonej w dniu [...] września 2006 r., miały istotny wpływ na realizację czynności służbowych przez [...], a tym samym na realizację ustawowych zadań przez Komendę Rejonową Policji [...].
Podniesiono, że Komendant Rejonowy Policji [...] jest odpowiedzialny za zapewnienie ładu i porządku publicznego na terenie podległych mu dzielnic, a jednocześnie zobowiązany do prawidłowej realizacji ustawowych zadań Policji, przy uwzględnieniu interesu społecznego, który jest tożsamy z interesem służby. Podstawę faktyczną zaś wydanego przez ten organ rozstrzygnięcia stanowiła potrzeba efektywniejszej realizacji zadań służbowych na stanowisku [...] tejże Komendy w celu zapewnienia ładu i porządku publicznego, jak również poprawy społecznej oceny poczucia bezpieczeństwa i pracy Policji.
W skardze do Sądu M.K. wniósł o uchylenie rozkazu personalnego Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] lipca 2007 r., zarzucając mu naruszenie art. 107 § 3 kpa poprzez niezgodność jego uzasadnienia ze stanem faktycznym sprawy oraz oparcie na nieprawdziwych dowodach.
Wnoszący skargę podał, że Naczelnik Referatu [...] Komendy Rejonowej Policji [...] nie miał upoważnienia jego przełożonego dyscyplinarnego do przeprowadzenia z nim rozmowy dyscyplinującej w dniu [...] września 2006 r. w trybie art. 132 ust. 4b ustawy o Policji. Podniósł, że w jego sprawie nie było prowadzone żadne postępowanie wyjaśniające. Uznał, że został pozbawiony obrony i uniemożliwiono mu ustosunkowanie się do zarzutów przełożonego, z którym pozostaje w konflikcie. Zwrócił uwagę, że ogniwo, którym kierował miało bardzo dobre wyniki w służbie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów według norm przepisanych. Odnosząc się do skargi wskazano, że podstawą faktyczną przeniesienia była rozmowa dyscyplinująca, którą przeprowadzono ze skarżącym w trybie art. 132 ust. 4b tej ustawy w związku z uchybieniami w nadzorze nad podległymi mu funkcjonariuszami. Ze sporządzoną na tę okoliczność notatką z dnia [...] września 2006 r. zapoznano skarżącego, a skarżący od tego czasu przebywa na zwolnieniu lekarskim.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W świetle art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym stosownie do art. 1 § 2 tej ustawy kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów stwierdzić należy, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosunek służbowy funkcjonariusza Policji, stosownie do przepisu art. 28 ustawy o Policji, powstaje w drodze mianowania na podstawie dobrowolnego zgłoszenia się do służby. Wynika z tego, że konsensusu stron wymaga jedynie zadecydowanie o przyjęciu do służby, a nie ustalenie warunków pełnienia tej służby. Istotą służby jest zaś dyspozycyjność funkcjonariuszy i dlatego temu stosunkowi służbowemu nadano charakter stosunku administracyjnoprawnego, a więc takiego, w którym organ jednostronnie i władczo kształtuje sytuację prawną funkcjonariusza. Tak więc zawarte w ustawie uregulowanie w zakresie rozstrzygania o przeniesieniu funkcjonariusza do dyspozycji, co do zasady daje przełożonemu służbowemu władzę jednostronnego ustalenia treści stosunku służbowego.
Zwolnienie skarżącego z zajmowanego stanowiska [...] Komendy Rejonowej Policji [...] i przeniesienie z dniem [...] lutego 2007 r. do dyspozycji Komendanta Rejonowego Policji [...] z zachowaniem dotychczasowego uposażenia nastąpiło na podstawie art. 32 oraz art. 37a pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.
Zgodnie z art. 32 ust. 1 tej ustawy do mianowania policjanta na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk, właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych.
Stosownie natomiast do art. 37a ustawy o Policji, policjanta w przypadku zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego można przenieść do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych, na okres: poprzedzający powołanie lub mianowanie na inne stanowisko służbowe albo zwolnienie ze służby, nie dłuższy niż 12 miesięcy (pkt 1), zwolnienia z obowiązku wykonywania zadań służbowych, udzielonego na zasadach określonych w przepisach o związkach zawodowych (pkt 2), delegowania do pełnienia zadań służbowych poza Policją w kraju lub za granicą (pkt 3).
Z treści przepisu art. 32 powołanej ustawy wynika, iż jest to przepis o charakterze kompetencyjnym, gdyż określono w nim wyłącznie organy uprawnione do podejmowania decyzji w sprawach w nim wymienionych. Nie wskazano natomiast w tym przepisie kryteriów i merytorycznych przesłanek uzasadniających podejmowanie decyzji w tych sprawach.
Nie ulega jednak wątpliwości, iż na podstawie tego przepisu jest możliwie zwolnienie policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego połączone z równoczesnym przeniesieniem policjanta na podstawie art. 37a pkt 1 ustawy o Policji do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych na okres poprzedzający powołanie lub mianowanie na inne stanowisko służbowe albo zwolnienie ze służby, nie dłuższy niż 12 miesięcy (...).
W ustawie o Policji nie podano przy tym kryteriów, którymi powinien kierować się organ dokonujący takiego przeniesienia, a zatem przepisy omawianej ustawy pozostawiają właściwym przełożonym ocenę zasadności i celowości przeniesienia policjanta do dyspozycji. Nie oznacza to, w ocenie Sądu, prawa do dowolności podejmowanego rozstrzygnięcia, lecz zobowiązuje do kierowania się dyrektywą art. 7 kpa, tj. do uwzględnienia interesu publicznego i słusznego interesu strony. Zaskarżona decyzja wymagania takie spełnia, tj. przekonująco wskazuje racje, którymi kierował się Komendant Rejonowy Policji [...] zwalniając skarżącego z zajmowanego stanowiska i przenosząc go do swojej dyspozycji.
Zaskarżona decyzja została wystarczająco uzasadniona przez wskazanie, że przyczyną zwolnienia ze stanowiska i przeniesienia do dyspozycji były uchybienia w sprawowanym nadzorze nad podległymi funkcjonariuszami, których dopuścił się skarżący. Fakt ten został uwiarygodniony sporządzoną w dniu [...] września 2006 r. notatką z przeprowadzonej na tę okoliczność rozmowy dyscyplinującej.
Należy zgodzić się z organem, że dla zapewnienia realizacji ustawowych zadań Policji organ ma prawo, w ramach uznania administracyjnego przewidzianego w powołanej podstawie prawnej rozstrzygnięcia, zwolnić ze stanowiska funkcjonariusza długotrwale nieobecnego w służbie i przenieść go do swej dyspozycji.
Należy podkreślić, że istotą rozpoznawanej sprawy było wyjaśnienie przyczyn zwolnienia skarżącego ze stanowiska i przeniesienia do dyspozycji, a zatem wskazywane przez skarżącego wadliwości dotyczące trybu przeprowadzonej rozmowy dyscyplinującej, a także notatki z niej sporządzonej pozostają bez wpływu na wynik sprawy, ponieważ zastosowana przez organ w zaskarżonym rozstrzygnięciu podstawa materialno - prawna zwolnienia skarżącego ze stanowiska i przeniesienia nie odwołuje się bezpośrednio do przepisu art. 132 ust. 4b ustawy o Policji.
Reasumując należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie nie można zarzucić organowi wydającemu decyzję w II instancji naruszenia przepisów prawa materialnego, czy też przepisów postępowania administracyjnego w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji.
Sąd nie uwzględnił wniosku organu o zasądzenie kosztów postępowania, ponieważ zgodnie z art. 200 powołanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwrot kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw przysługuje skarżącemu od organu w wypadku uwzględnienia skargi oraz w sytuacji określonej w art. 201 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.