Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 29 czerwca 2010 r. referendarz sądowy przyznał radcy prawnemu P. F. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie koszty tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz koszty tytułem poniesionych wydatków.
W terminie otwartym do wniesienia środka odwoławczego, pismem nadanym w dniu 14 lipca 2010 r. pełnomocnik skarżącej wniósł sprzeciw od orzeczenia referendarza.
W uzasadnieniu wskazał, że motywem wniesienia skargi przez skarżącą były względu finansowe – chęć otrzymania zasiłku przedemerytalnego, którego łączna kwota wynosi [...] zł. Zdaniem pełnomocnika skarżącej od wskazanej kwoty winna być ustalana podstawa wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu, a zatem podstawą przyznania wynagrodzenia powinien być § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm. – dalej jako "rozporządzenie"), a nie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia, który został zastosowany w postanowieniu z dnia 29 czerwca 2010 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - dalej ppsa, wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej radcy prawnego uregulowane zostały w rozporządzeniu.
W § 14 ust. 2 rozporządzenia, zostały wskazane konkretne czynności procesowe, za które przysługuje zwrot kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.
Z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia wynika, że zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej należy się pełnomocnikowi z urzędu, między innymi za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.
Powyższy przepis stanowi jednocześnie, że wysokość stawki minimalnej opłaty za te czynności wynosi 50% stawki minimalnej, określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam radca prawny, który brał udział w sprawie przed Sądem I instancji – 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
Stosownie zaś do § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) tego rozporządzenia, stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w "innej sprawie", to jest takiej, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna, albo radca prawna nie sporządził skargi i nie brał udziału w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego, wynosi 240 zł.
Ponadto w myśl § 2 ust. 3 rozporządzenia, opłaty za czynności radcy prawnego ustanowionego z urzędu podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
W niniejszej sprawie wyznaczony radca prawny został ustanowiony pełnomocnikiem skarżącej po wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyroku z dnia 26 kwietnia 2010 r., czyli w drugiej instancji.
Jak wynika z akt sprawy, pomoc prawna udzielona skarżącej, za którą należy się pełnomocnikowi wynagrodzenie, polegała na sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.
Należało więc przyjąć, iż w tym wypadku podstawą ustalenia minimalnej stawki wynagrodzenia radcy prawnego jest § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia.
Równocześnie, jak wynika z powołanego wyżej przepisu, wskaźnik procentowy stawki, określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia, wynosi w tym wypadku 75%.
Natomiast wysokość stawki, określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 zależy od tego, czy przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna (§ 14 ust. 2 pkt 1 lit. a), czy radca prawny domaga się wynagrodzenia za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego (§ 14 ust. 2 pkt 1 lit. b), czy też radca prawny występował w innej sprawie (§ 14 ust. 2 pkt 1 lit. c).
Należy uznać, że niniejsza sprawa należy do tej ostatniej kategorii, z uwagi na to, że dotyczyła skargi na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji pozbawiającej prawa do zasiłku przedemerytalnego - a więc nie była sprawą, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, a także radca prawny nie sporządził w tej sprawie skargi i nie brał udziału w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego.
Z tego względu ustalono, że w niniejszej sprawie wysokość "stawki minimalnej określonej w § 14 ust. 2 pkt 1" rozporządzenia, wynosi 240 zł.
Należało więc przyjąć, że należne pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenie wynosi 75% z 240 zł, czyli 180 zł i powinno być podwyższone o kwotę 39,60 zł, stanowiącą podatek od towarów i usług, który na dzień wydania postanowienia wynosi 22%, co łącznie stanowi kwotę 219,60 zł. Do niezbędnych udokumentowanych wydatków zaliczono koszt przesłania skarżącej opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.
Jednocześnie Sąd wyjaśnia, że sprawy z zakresu statusu bezrobotnego, zasiłku oraz innych należności i uprawnień przysługujących osobie bezrobotnej nie należą do kategorii spraw, których przedmiotem są akty kreujące należność pieniężną. Nie ma bowiem bezpośredniego związku pomiędzy decyzją będącą przedmiotem skargi a należnością pieniężną. Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja nie kreowała określonej należności pieniężnej, jak również nie stwierdzała jej istnienia, a zatem przedmiotem sporu nie była należność pieniężna. Wskazać należy, iż w sprawach dotyczących statusu bezrobotnego, wysokość zasiłku przedemerytalnego jest kwestią drugorzędną.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 250 ppsa oraz stosownie do § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c, a także w myśl § 2 ust. 3 rozporządzenia, postanowiono, jak w sentencji.
Stawka podatku od towarów i usług została przyjęta na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.).