Uzasadnienie
W następstwie wydanego przez referendarza sądowego postanowienia z dnia 7 grudnia 2016 r., (k-20) adwokat J. Ż. został wyznaczony pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącej B. M. Skutkiem powyższego wyznaczony pełnomocnik w nadesłanym do Sądu piśmie procesowym z dnia 28 marca 2016 r., wniósł o zasądzenie kosztów z tytułu pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu i oświadczył, że nie zostały one przez jego mocodawczynię opłacone.
Pełnomocnik dodał, że w ramach pomocy prawnej świadczył pomoc prawną na rzecz B. M., która polegała na kilkukrotnych konsultacjach telefonicznych ze skarżącą i przygotowaniu do prowadzenia spraw przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie.
Stosownie do treści art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – test jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. (dalej p.p.s.a.), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W dniu 2 listopada 2016 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1714). Jakkolwiek w myśl § 22 tego rozporządzenia do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji, czyli przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801), niemniej jednak przedmiotowa sprawa została wszczęta w dniu 29 listopada 2016 r. (data wpływu sprawy do Sądu) i zakończyła się wydaniem w dniu 7 marca 2017 r., postanowienia Sądu o odrzuceniu skargi (k-36).
Zatem do wyliczenia kosztów pomocy świadczonej przez pełnomocnika należało zastosować stawki przyjęte w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu. Stosownie do § 21 ust. 1 pkt 1 lit c cytowanego rozporządzenia opłaty wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w innej sprawie 240 zł.
Mając na uwadze niezbędny nakład pracy pełnomocnika, wynikający z akt sądowych sprawy i opisany w piśmie z dnia 28 marca 2016 r., skierowanym do Sądu należało uznać, że opłata wynagrodzenia w wysokości 240 zł jest adekwatna do udziału adwokata w niniejszym postępowaniu. Stawka ta zgodnie z § 4 ust. 3 powołanego wyżej rozporządzenia podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności (23 %), czyli o kwotę 55,20 złotych co w konsekwencji daje kwotę 295,20 złotych.
W tej sytuacji, stosując przepisy art. 250 § 1 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 4 ust. 1 i 2 w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu, orzeczono jak w sentencji.