Uzasadnienie
Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w W. decyzją z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 95 pkt 6, art. 96 ust. 7 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.), § 2, 7, 10 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 26 maja 2004 r. w sprawie należności żołnierzy zawodowych za przeniesienia i podróże służbowe (Dz. U. Nr 140, poz. 1487) oraz art. 104 kpa, odmówił P. J. zwrotu kosztów przejazdu oraz zwrotu kosztów przewozu urządzenia domowego z miejscowości S. do miejscowości W., przysługujących z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. W uzasadnieniu organ wskazał, iż wniosek P. J. nie może być uznany za zasadny, bowiem w świetle wymienionych w decyzji przepisów prawnych, przyjazd i przewóz mienia winien nastąpić z miasta (lub miejscowości pobliskiej), w którym żołnierz pełnił ostatnio służbę wojskową. Miejscowość S. nie może być uznana za miejscowość pobliską K., w którym zainteresowany pełnił ostatnio służbę, gdyż odległość tych miejscowości w linii prostej jest większa niż 30 kilometrów.
W odwołaniu od tej decyzji P. J. podniósł, iż ostatnio pełnił służbę w jednostce wojskowej [...] w K., natomiast zamieszkał w S. W dniu [...] czerwca 2005 r. przeprowadził się do W., przedłożył zaświadczenie o zameldowaniu na pobyt stały w W. oraz fakturę VAT wystawioną za dokonaną przeprowadzkę.
Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] października 2005 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 95 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu podzielił stanowisko organu I instancji, wskazując, że wysokość oraz szczegółowe warunki wypłacania należności wymienionych w art. 95 ust. 1 pkt 6 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych reguluje rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 maja 2004 r. w sprawie należności żołnierzy zawodowych za przeniesienia i podróże służbowe (Dz. U. Nr 140, poz. 1487), którego przepisy stosuje się odpowiednio wobec żołnierzy zwolnionych z zawodowej służby wojskowej.
Organ wskazał, iż stosownie do zapisów § 2 pkt 4 rozporządzenia wcześniej cytowanego, przeniesienie służbowe oznacza wyznaczenie żołnierza na stanowisko służbowe poza miejscowością stanowiącą siedzibę jednostki wojskowej lub wydzielonego pododdziału, w której żołnierz zajmował ostatnio stanowisko służbowe. Skoro zatem P. J. ostatnie stanowisko służbowe zajmował w K., natomiast przejazdu i przewozu mienia dokonał z miejscowości S, zasadnym była odmowa zwrotu przedmiotowych kosztów.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie P. J. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając jej naruszenie art. 95 pkt 6 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, § 10 pkt 2 § 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 maja 2004 r. w sprawie należności żołnierzy zawodowych za przeniesienia i podróże służbowe poprzez zastosowanie błędnej wykładni językowej. Zdaniem skarżącego, przepisy nie określają z jakiego miejsca ma być dokonany przejazd i przewóz mienia, określają natomiast, iż zwrot kosztów przejazdu i przewozu przysługuje do dowolnie obranego przez żołnierza miejsca zamieszkania w kraju.
W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej (§ 1), a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2).
Skarga oceniana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie.
Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji jest przepis art. 95 pkt 6 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.), który stanowi, że żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej, niezależnie od odprawy, o której mowa w art. 94 przysługuje zwrot kosztów jednorazowego przejazdu żołnierza i członków jego rodziny oraz zwrot kosztów przewozu urządzenia domowego do obranego przez żołnierza miejsca zamieszkania w kraju - w wysokości i na zasadach określonych, jak dla żołnierzy zawodowych przeniesionych do pełnienia służby w innej miejscowości.
Z przepisu powyższego wynika niewątpliwie, że jedyną, konieczną przesłanką powstania po stronie zwolnionego żołnierza roszczenia o zwrot kosztów przewozu urządzenia domowego, co jest przedmiotem niniejszej sprawy, jest poniesienie przez niego kosztów związanych z przewozem urządzenia domowego do dowolnie obranego miejsca zamieszkania w kraju.
Wbrew stanowisku Ministra Obrony Narodowej należy stwierdzić, iż redakcja przedmiotowego przepisu pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, że do zwrotu kosztów przewozu urządzenia domowego, wyłącznie w zakresie zasad jego wypłacania i wysokości, mają zastosowanie przepisy, które regulują sprawy należności żołnierzy zawodowych za przeniesienie służbowe.
Przepisami tymi są przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 maja 2004 r. w sprawie należności żołnierzy zawodowych za przeniesienia i podróże służbowe (Dz. U. Nr 140, poz. 1487), które stanowią, iż ww. koszty podlegają zwrotowi w wysokości stwierdzonej rachunkiem (§ 7 ust. 1), wypłaca się je na pisemny wniosek (§ 10 ust. 1), zaś do wniosku należy dołączyć rachunek za przewóz urządzenia domowego oraz dokument potwierdzający fakt zameldowania na pobyt stały w nowym miejscu (§ 10 ust. 2).
Bezsporne jest, że skarżący zmienił miejsce zamieszkania w kraju, gdyż z miejscowości S. przeprowadził się do W., co znalazło potwierdzenie w zaświadczeniu o zameldowaniu oraz poniósł koszty przewozu urządzenia domowego udokumentowanego fakturą przedsiębiorstwa przewozowego.
Wystąpił też do właściwego organu, tj. Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w W. z pisemnym wnioskiem o zwrot kosztów jednorazowego przejazdu jego i jego rodziny oraz kosztów przewozu urządzenia domowego.
Istotą regulacji omawianego przepisu art. 95 pkt 6 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych jest pomoc, jaką Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej obowiązane są udzielić byłemu żołnierzowi, jednakże nie z powodu przeniesienia służbowego (jak to interpretują organy obu instancji), lecz z powodu konieczności obrania przez żołnierza i jego rodzinę miejsca zamieszkania w kraju w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej.
Odesłanie zawarte w art. 95 ust. 6 ustawy do regulacji prawnych dotyczących należności żołnierzy zawodowych za przeniesienia i podróże służbowe odnosi się jedynie do wysokości kosztów podlegających zwrotowi i zasad ich przyznawania. Owe zasady określone zostały w przepisie art. 86 ust. 2 ustawy zawierającym upoważnienie ustawowe do wydania przez Ministra Obrony Narodowej rozporządzenia z dnia 28 maj 2004 r. w sprawie należności żołnierzy zawodowych za przeniesienia i podróże służbowe (Dz. U. Nr 140, poz. 1487). W przepisie tym mowa jest o wysokości oraz trybie przyznawania należności, z uwzględnieniem sposobu obliczania czasu podróży oraz rodzaju należności i sposobu ustalania ich wysokości oraz terminów i trybu wypłaty tych należności. Tymczasem regulacja zawarta w § 2 pkt 4 rozporządzenia, zawierająca wyjaśnienie pojęcia "przeniesienie służbowe" nie odnosi się w żadnym razie ani do wysokości, ani też trybu przyznawania należności, a tylko w takim zakresie ustawa upoważniła stosowanie przepisów rozporządzenia w stosunku do żołnierzy zwolnionych z zawodowej służby wojskowej.
Skoro zatem, zarówno zaskarżona decyzja, jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji, oparte są na błędnej wykładni przepisu art. 95 ust. 6 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, należało uchylić obydwie decyzje.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku. O zakresie, w jakim zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości orzeczono na podstawie art. 152 powołanej ustawy.