Uzasadnienie
Dyrektor Izby Celnej [...], działając na podstawie art. 223 ust. 1 i 5 oraz art. 115 ust. 1 pkt 2 li. d) ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323), mianował G. G. na stopień służbowy [...] w korpusie [...] Służby Celnej z dniem [...] listopada 2009 r.
Akt mianowania na stopień służbowy ww. otrzymał w dniu [...] listopada 2009 r.
G. G. od przedmiotowego aktu mianowania w dniu [...] listopada 2010 r. złożył do Szefa Służby Celnej odwołanie.
Szef Służby Celnej, po rozpoznaniu odwołania, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), w dniu [...] czerwca 2011 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji w zakresie określenia korpusu.
W uzasadnieniu decyzji organ podał m.in., że wbrew twierdzeniu skarżącego, organ pierwszej instancji nie naruszył art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej. Przepis ten w stosunku do skarżącego nie mógł zostać zastosowany. Z dokumentów zgromadzonych w jego aktach osobowych niezbicie wynika, iż w okresie poprzedzającym dzień wejścia w życie ustawy o Służbie Celnej, funkcjonariusz pełnił służbę na stanowisku [...] w stopniu [...]. W takiej sytuacji obowiązkiem organu pierwszej instancji było mianowanie ww. na podstawie art. 223 ust. 4 powołanej ustawy na określony stopień w korpusie [...] Służby Celnej.
Decyzja Szefa Służby Celnej stała się przedmiotem skargi wniesionej przez ww. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zarzucił, że organ wydając zaskarżoną decyzję naruszył art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej, poprzez dokonanie jego błędnej wykładni. Zarzucił ponadto naruszenie art. 2 i art. 7 Konstytucji RP oraz przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 6, 7, 77 § 1 i art. 138 § 1 Kpa. Podnosząc te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż przedmiotem sprawy jest ocena przez Sąd prawidłowości prowadzonego przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz wydanego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia.
Wyjaśnić również należy, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych przyczyn niż w niej podniesione.
Zgodnie z art. 127 § 1 i 2 Kpa, od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy.
W rozpoznawanej sprawie, organem właściwym do rozpoznania odwołania od decyzji Dyrektora Izby Celnej [...] był Szef Służby Celnej.
Zgodnie z dyspozycją art. 129 § 1 i 2 Kpa, odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. Odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie (...).
Podkreślić należy, że warunkiem skuteczności czynności procesowej jakim jest złożenie odwołania jest zachowanie powyżej określonego terminu ustawowego.
Każde uchybienie tego terminu powoduje, że organ odwoławczy ma obowiązek stwierdzić to uchybienie w drodze postanowienia wydanego na podstawie art. 134 Kpa, chyba że strona postępowania złoży wniosek o jego przywrócenie. Badanie przesłanek skutecznego wniesienia odwołania zastrzeżone jest dla organu odwoławczego.
W rozpoznawanej sprawie skarżący złożył odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji, jednakże środek zaskarżenia został wniesiony z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 129 § 2 Kpa.
Na podkreślenie zasługuje fakt, że skarżący nie dopełnił obowiązku wynikającego z art. 58 § 2 Kpa, tzn. wnosząc środek zaskarżenia nie złożył wniosku o przywrócenia terminu, co automatycznie skutkowało, że ta czynność procesowa była bezskuteczna i decyzja organu pierwszej instancji (Dyrektora Izby Celnej [...]) stała się ostateczna.
Zdaniem Sądu, procedowanie organu odwoławczego zakończone zaskarżoną decyzją nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa, o którym o mowa w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Organ wydając zaskarżoną decyzję rażąco naruszył wskazane w uzasadnieniu wyroku przepisy postępowania administracyjnego.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji orzeczenia.