Uzasadnienie
M. O. i R. O. wnioskami z dnia 23 grudnia 2016 r. wystąpili ponownie w niniejszej sprawie o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
We wnioskach wskazali, że pozostają we wspólnym gospodarstwie domowym, M. O. nie posiada żadnego dochodu - jest osobą bezrobotną i pozostaje na utrzymaniu syna - R. O., który z tytułu umowy zlecenia otrzymuje 3.500 zł netto miesięcznie.
Do stałych kosztów utrzymania wnioskodawcy zaliczyli: opłaty czynszowe wraz ze spłatą zadłużenia - około 2.000 zł, alimenty na córkę R. O. - około 1.000 zł, wyżywienie - 500 zł.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Jak wynika z akt sprawy, skarżący wnioskami z dnia 24 listopada 2016 r. wystąpili do Sądu o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
Referendarz sądowy prawomocnymi postanowieniami z dnia 14 grudnia 2016 r. przyznał skarżącym prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz odmówił prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 9 stycznia 2017 r. odrzucił wniesioną skargę.
Rozpoznając kolejny wniosek skarżących o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata, złożony w tej samej sprawie, nie można odstąpić od oceny sytuacji materialnej wnioskodawców, zawartej we wskazanych wcześniej prawomocnych postanowieniach referendarza sądowego z dnia 14 grudnia 2016 r. Możliwość zmiany bądź uchylenia orzeczenia daje art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), jednakże pod warunkiem wykazania, że nastąpiły zmiany okoliczności sprawy. W przypadku wniosku o przyznanie prawa pomocy będą to w szczególności okoliczności wskazujące na pogorszenie sytuacji finansowej wnioskodawców.
Zgodnie z art. 249a powołanej ustawy, jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
Powyższy przepis może znaleźć zastosowanie w sytuacji, gdy strona powtórnie wnosi o przyznanie prawa pomocy po uprzedniej odmowie przyznania jej tego prawa (por. R. Hauser, M Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wydawnictwo CH Beck, Warszawa 2015, str. 989).
W złożonych ponownie wnioskach o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, skarżący nie wskazali na zmianę swojej sytuacji materialnej ani nie podali żadnych okoliczności faktycznych, które uzasadniałyby zmianę stanowiska wyrażonego w prawomocnych postanowieniach referendarza sądowego z dnia 14 grudnia 2016 r. Podniesione w rozpatrywanych wnioskach informacje w żaden sposób nie odbiegają od informacji wcześniej podanych. Z tego względu brak jest podstaw do zmiany prawomocnego orzeczenia z dnia 14 grudnia 2016 r. w zakresie odmowy przyznania skarżącym pełnomocnika z urzędu (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 30 sierpnia 2016 r., sygn. akt III SA/Łd 165/16).
W odniesieniu natomiast do ponownych wniosków skarżących w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, trzeba wskazać, że prawo pomocy w tym zakresie zostało już wnioskodawcom w niniejszej sprawie przyznane.
Należy podkreślić, że przyznane stronie prawo pomocy jest skuteczne od momentu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy, aż do zakończenia postępowania w sprawie.
Oznacza to, że postępowanie w zakresie ponownych wniosków skarżących o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata należało, jako zbędne, umorzyć.
Z tego względu, na podstawie art. 249a oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.