Uzasadnienie
Pismem z 13 września 2013 r. K.K. skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania omyłki pisarskiej.
Zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącej Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 listopada 2013 r. strona skarżąca została wezwana – pod rygorem odrzucenia skargi – do uiszczenia, w terminie 7 dni, wpisu sądowego od wniesionej skargi w wysokości 100 zł oraz do nadesłania 1 egzemplarza odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem.
5 grudnia 2013 r. wpłynęło do Sądu pismo K.K., w którym skarżąca zwróciła się o ponowne przeanalizowanie jej trudnej sytuacji materialnej. Podniosła, że nie dysponuje nawet najmniejszymi oszczędnościami i że nie stać jej na ponoszenie kosztów w sprawie społecznej. Jednocześnie podziękowała za przyznanie pełnomocnika z urzędu.
Zarządzeniem z 18 grudnia 2013 r. skarżąca została zobowiązana do uzupełnienia braku formalnego ww. pisma - w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, przez udzielenie informacji, czy stanowi ono wniosek o przyznanie prawa pomocy, czy też zostało złożone w innym celu.
W odpowiedzi na powyższe pismo skarżąca wskazała, że otrzymała jednocześnie dwa wezwania z Wydziału II i Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wskazała, że część pisma z 2 grudnia 2013 r. dotyczy sprawy o sygn. II SA/Wa 1999/13, a część sprawy III SA/Wa 2577/13. W konsekwencji stwierdziła, że pozostawia do decyzji Wydziału II to jak Sąd potraktuje pismo z 2 grudnia 2013 r.
Sąd uznał, iż powyższe pismo skarżącej stanowi wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Wniosek o przyznanie prawa pomocy nie może zostać uwzględniony.
Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Oczywista bezzasadność skargi zachodzi wówczas, gdy przepisy prawa w sposób jasny i jednoznaczny wykluczają możliwość uwzględnienia żądania skarżącego, a także gdy skarga podlega odrzuceniu.
W rozpatrywanej sprawie istnieją przesłanki do odrzucenia skargi, bowiem K.K., wnosząc skargę nie dołączyła jej odpisów w odpowiedniej ilości, do czego była zobowiązana zgodnie z art. 47 § 1 P.p.s.a. Skarżąca wobec tego została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi, poprzez nadesłanie 1 egz. skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Braku tego jednak nie uzupełniła, mimo upływu zakreślonego terminu, co stanowi podstawę do odrzucenia skargi zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. natomiast istnienie przesłanek do odrzucenia skargi wyklucza możliwość przyznania skarżącej prawa pomocy zgodnie z art. 247 P.p.s.a.
Z tych względów należało orzec jak w postanowieniu.