Uzasadnienie
Komendant Miejski Policji w B., w dniu [...] czerwca 2000 r. wydał decyzję nr [...], którą:
- 1) nakazał opróżnienie lokalu mieszkalnego w B. przy ul. [...],
- 2) zobowiązał najemcę M. B. (emeryta policyjnego) oraz wszystkie osoby reprezentujące jego prawa do zajmowania tego lokalu, wymienione w decyzji o przydziale nr [...] wydanej w dniu [...] czerwca 1977 r. przez Komendę Wojewódzką Milicji w B., do zwolnienia przydzielonego mieszkania i przekazania go do dyspozycji Wydziału Zaopatrzenia Komendy Miejskiej Policji w B. w terminie jednego miesiąca, tj. do dnia [...] lipca 2000 r.
W wyniku złożonego przez ww. odwołania, działając z upoważnienia, Zastępca Komendanta Wojewódzkiego Policji w B., w dniu [...] września 2000 r. wydał decyzję nr [...], którą:
- 1) uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej opróżnienia lokalu przez uprawnionych do zamieszkiwania w lokalu byłych członków rodziny policjanta, tj. D. K.– B., A. B. i A. B.,
- 2) utrzymał w mocy decyzję w pozostałej części dotyczącej opróżnienia lokalu przez M. B. M. B. – działając przez pełnomocnika – w dniu 18 maja 2006 r. złożył do Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. wniosek o zmianę powyżej określonych decyzji w części dotyczącej nakazu opróżnienia przez niego przedmiotowego lokalu mieszkalnego. Domagając się zmiany decyzji w trybie nadzoru powołał się na art. 154 § 1 Kpa, gdyż jego zdaniem przemawia za tym interes społeczny i słuszny interes strony, a nie ma podstaw do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji.
Komendant Wojewódzki Policji w B., w dniu [...] lipca 2006 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] września 2000 r. nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, wyrokiem z dnia 5 grudnia 2006 r. sygn. akt II SA/Bd 915/06 stwierdził nieważność tej decyzji, gdyż zdaniem Sądu organ wydając zaskarżoną decyzję rażąco naruszył art. 138 i art. 16 Kpa.
Komendant Wojewódzki Policji w B., w dniu [...] marca 2007 r. wydał decyzję nr [...], którą umorzył postępowanie w sprawie uchylenia własnej decyzji ostatecznej z dnia [...] września 2000 r. nr [...], jako bezprzedmiotowe.
Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania, w dniu [...] maja 2007 r. wydał decyzję nr [...], którą uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Organ ten, w dniu [...] lipca 2007 r. wydał decyzję nr [...], którą odmówił "uchylenia i zmiany decyzji ostatecznej nr [...] z dnia [...].09.2000 r. Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. o opróżnieniu lokalu mieszkalnego przy ul. [...] przez Pana M. B."
Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), w dniu [...] września 2007 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W jej uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził m.in., że "interes strony, polegający na przywróceniu jej prawa zamieszkiwania w lokalu nr [...] przy ul. [...] nie zasługuje na przymiot słuszności, a wręcz przeciwnie rażąco narusza interes innych osób. W niniejszej sprawie zatem nie znajdą zastosowania przesłanki wyrażone w przepisach art. 154 K.p.a., pozwalające na uchylenie lub zmianę prawomocnej decyzji administracyjnej".
Decyzja Komendanta Głównego Policji stała się przedmiotem skargi złożonej przez M. B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze podniósł zarzut, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, a w szczególności art. 95 ust. 1 pkt 2 i 4, art. 95 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji (Dz. U. z 2000 r. Nr 7, poz. 58). Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i uznanie jego uprawnienia do zajmowania przydzielonego mu lokalu oraz o zasądzenie od organu zwrotu poniesionych kosztów.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i stwierdził, że nie znalazł podstaw do jego zmiany. Na rozprawie pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W postępowaniu przed sądem administracyjnym pierwszej instancji obowiązuje zasada niezwiązania sądu granicami skargi. Zasada ta wynika z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn aniżeli w niej podniesione.
Na wstępie należy stwierdzić, że organ administracji publicznej, wszczynając i prowadząc postępowanie administracyjne, jest zobowiązany oznaczyć wszystkie strony (uczestników) postępowania i nie może ograniczyć się wyłącznie do oznaczenia jako strony osoby, na wniosek której postępowanie zostało wszczęte. Oznaczenie stron lub uczestników postępowania wskazuje bowiem na ich prawa i obowiązki. Kwestia prawidłowego określenia stron (uczestników) ma kluczowe znaczenie z punktu widzenia ewentualnych przyczyn wznowienia postępowania administracyjnego wskazanych w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, który stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.
Jak wynika z akt sprawy, skarżący, powołując się na art. 154 § 1 Kpa, wniósł o zmianę decyzji ostatecznej Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] września 2000 r. nr [...]. Adresatami tej decyzji, oprócz skarżącego, byli również D. K. – B., A. B. i A. B. W tym stanie rzeczy na organie, który wszczął postępowanie administracyjne ciążył obowiązek ustalenia statusu tych osób w prowadzonym postępowaniu. Ten obowiązek nie został przez organ spełniony.
Prowadząc ponownie postępowanie organ zobowiązany jest wykonać ten obowiązek, a ponadto ustalić, czy na dzień wydania decyzji, której zmiany domaga się skarżący istniał przepis prawa materialnego zezwalający na wydanie decyzji o opróżnieniu lokalu tylko w stosunku do skarżącego.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b, art. 132, art. 135 i art. 200 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.