Uzasadnienie
Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] października 2009 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 18 ust. 5 pkt 3 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania W. F. od decyzji Komendanta [...] Policji z dnia [...] lipca 2009 r. cofającej pozwolenie na broń palną sportową, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w toku postępowania administracyjnego ustalono, iż W. F. wyrokiem Sądu Rejonowego w W. z dnia [...] marca 2005 r. sygn. akt [...], został skazany za spowodowanie wypadku drogowego, w wyniku którego osoba piesza doznała obrażeń ciała powodujących naruszenie czynności jej narządów ciała na okres powyżej siedmiu dni. Natomiast wyrokiem Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. został skazany za przestępstwo z art. 272 k.k. w zw. z art. 270 § 1 k.k. i w zw. z art. 11 § 2 k.k., tj. wyłudzenie poświadczenia nieprawdy za pomocą sfałszowanego przez siebie dokumentu.
Z kolei wyrokiem Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] października 2003 r. sygn. akt [...], za czyn z art. 116 ust. 3 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 90, poz. 631 ze zm.), tj. za uczynienie sobie stałego źródła dochodu z rozpowszechniania bez uprawnienia cudzego utworu. Wyrokiem Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. sygn. akt [...], został uznany za winnego popełnienia czynu z art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2007 r. Nr 70, poz. 473 ze zm.), tj. za sprzedaż alkoholu bez wymaganego zezwolenia. Organ ustalił ponadto fakt, iż przeciwko ww. toczy się postępowanie karne o przestępstwo z art. 229 § 3 k.k., tj. przekupstwo w celu skłonienia osoby pełniącej funkcję publiczną do naruszenia przepisów prawa.
Wskazano ponadto, że w stosunku do W. F. ustały okoliczności faktyczne stanowiące podstawę wydania pozwolenia na broń.
Dalej organ podkreślił, że decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. Komendant [...] Policji cofnął stronie pozwolenie na posiadanie broni palnej sportowej, przyjmując za podstawę prawną art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 18 ust. 4 i art. 18 ust. 5 pkt 3 w zw. z art. 26 ustawy o broni i amunicji. Organ uznał, że ww. budzi uzasadnioną obawę, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego.
Od powyższej decyzji Komendanta [...] Policji W. F. złożył odwołanie.
Organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji obligatoryjnie cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba której takie pozwolenie na broń wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. W niniejszej sprawie zastosowano pkt 6 tego przepisu, zgodnie z którym pozwolenia na broń nie mogą posiadać osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności jeżeli zostały skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.
Do oceny, czy w danej sprawie istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń wystarczy ustalenie przez organ Policji, że osoba posiadająca pozwolenie na broń lub o nie się ubiegająca jest skazana lub wobec niej prowadzone jest postępowanie karne o przestępstwo wymienione w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Dalej organ podkreślił, że samo przestępstwo nie musi mieć bezpośredniego związku z bronią, a organ nie jest zobowiązany do ustalenia związku przyczynowo-skutkowego między dotychczasowym postępowaniem posiadacza pozwolenia na broń a tą obawą, ponieważ jako okoliczność potwierdzającą jej istnienie sam ustawodawca wskazał toczące się postępowanie karne m. in. o czyn przeciwko mieniu.
W konkluzji organ podkreślił, że art. 18 ust. 1 pkt 2 ma charakter obligatoryjny i wobec tego organy Policji mają obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w każdym przypadku ujawnienia, iż posiadacz pozwolenia na broń należy do grupy osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący wniósł o jej uchylenie.
W uzasadnieniu skargi podkreślił rażące naruszenie prawa, nieodniesienie się do przedstawionych zarzutów, zawartych w odwołaniu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami prawa obowiązującymi w dacie jej wydania. Analizując niniejszą sprawę pod tym kątem, Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
Materialną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba której takie pozwolenie wydano należy do kręgu osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6, a zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 6, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co których istnieje uzasadniona obawa, ze mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.
Zdaniem organu w przedmiotowej sprawie, zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, należało obligatoryjnie cofnąć pozwolenie na broń, ponieważ osoba, której wydano pozwolenie na broń należy do kręgu osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Do oceny, czy istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia, wystarczy ustalenie, że w stosunku do takiej osoby został wydany karny wyrok skazujący lub toczy się postępowanie za przestępstwo przeciwko mieniu.
Zdaniem Sądu, nie można podzielić interpretacji powyższych przepisów przeprowadzonej w sprawie niniejszej, a w szczególności stwierdzenia zawartego w uzasadnieniu decyzji, że samo przestępstwo nie musi mieć bezpośredniego związku przyczynowo-skutkowego między dotychczasowym postępowaniem posiadacza na broń a tą obawą.
Istotnie W. F. został skazany za spowodowanie wypadku drogowego, za popełnienie którego został skazany na karę grzywny.
Natomiast od zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 263 § 3 k.k., wyrokiem z dnia [...] października 2007 r. Sąd Rejonowy w P. [...] Wydział Karny ww. uniewinnił. Pozostałe zarzuty stawiane skarżącemu dotyczą zdarzeń, które miały miejsce przed dniem [...] lutego 2000 r., a więc przed wydaniem W. F. pozwolenia na broń, były już zatem wcześniej badane, będąc przedmiotem oceny przy wydaniu przez organ pozwolenia na broń, a od pozostałych zarzutów ww. został uniewinniony.
W ocenie Sądu, fakt że W. F. dopuścił się występku z art. 177 k.k., nie stanowi obligatoryjnej przesłanki do cofnięcia mu pozwolenia na broń.
W sprawie niniejszej organ przede wszystkim powinien przeprowadzić postępowanie dowodowe celem ustalenia, czy istnieje uzasadniona obawa, że ww. może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Należy również wziąć pod uwagę aktualną sytuację życiową skarżącego, charakter wykonywanej przez niego pracy, oraz posiadaną opinię w miejscu zamieszkania. Organ jeszcze raz powinien wnikliwie rozważyć i dokonać rzetelnej oceny całokształtu materiału dowodowego, w szczególności badając czy rzeczywiście popełniony występek i inne okoliczności stwarzają zagrożenie użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, że prawo do posiadania broni jest ściśle reglamentowane i nie można go zaliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywatela wynikających z Konstytucji RP. Jednak wydając decyzję cofającą pozwolenie na broń, nie wolno naruszać zasady proporcjonalności, a wobec braku istotnych ustaleń, można mieć wątpliwość, czy właśnie ta zasada nie została przez organ naruszona.
Ponownie rozpoznając sprawę, organ powinien wziąć te wszystkie okoliczności pod uwagę.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za zasadną i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.
O wykonalności wyroku orzeczono na podstawie art. 152 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 209 tej ustawy.