Uzasadnienie
W dniu 8 czerwca 2006 r. E.G. zwrócił się do Dyrektora Izby Skarbowej w L. o udzielenie informacji czy Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. a) zaniechał pobrania podatku, b) umorzył zobowiązanie wobec przedsiębiorcy E. L. zamieszkałego w B.. Jednocześnie wskazał, że przedstawione materiały nie zawierają precyzyjnej informacji w tym zakresie.
Decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w L., wydaną na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 16 w związku z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), odmówił E. G. udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że udzielenie przez Izbę Skarbową informacji żądanych w przedmiotowym wniosku, byłoby sprzeczne z przepisami o tajemnicy skarbowej (art. 293 i 299 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.).
Po rozpatrzeniu odwołania E. G.z dnia 18 lipca 2006 r. Minister Finansów decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, art. 1 oraz art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] odmawiającą udostępnienia informacji publicznej. Organ stwierdził, że z analizy przepisów art. 293 § 1 i § 2 pkt 3, art. 298 oraz 299 ustawy - Ordynacja podatkowa wynika, że skarżący nie spełnia ustawowych przesłanek wynikających z art. 299 tej ustawy, a tym samym nie może zostać mu udzielona żądana informacja.
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi E.G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o jej uchylenie. Skarżący zarzucił organowi błędną wykładnię pojęcia "tajemnica". Jego zdaniem tajemnica skarbowa nie odnosi się do informacji publicznych (podmiotowych i przedmiotowych) znajdujących się w aktach spraw, które są zakończone. Ilustrują one efekt konkretnego działania funkcjonariuszy publicznych realizujących swoje ustawowe uprawnienia i obowiązki. Podniósł także, że w kontekście stosunków wierzycieli z dłużnikami działającymi na podstawie orzeczeń, informacje zgromadzone w aktach będących w dyspozycji państwa muszą być udostępniane w wykonaniu obowiązku udzielania pomocy wierzycielowi legitymującemu się tytułem egzekucyjnym.
W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany zajętego w zaskarżonej decyzji stanowiska.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr. 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.
Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie, ale z powodów całkowicie odmiennych, aniżeli podnosi skarżący. Zezwala na to treść art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), a mianowicie Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany granicami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Obowiązkiem organu w toczącym się postępowaniu odwoławczym było wstępne zbadanie, czy środek odwoławczy (odwołanie) wniesiony został w przewidzianym przepisami prawa terminie.
Zestawiając datę nadania (21 lipca 2006 r.) przez skarżącego odwołania (dowód: koperta w aktach administracyjnych) z datą doręczenia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z L. z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] wynika, że mimo prawidłowego pouczenia, odwołanie to zostało złożone z uchybieniem czternastodniowego terminu (art. 129 § 2 kpa).
Uchybienie terminu ustawowego powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji z dnia [...] czerwca 2006 r.
Rozpatrzenie przez Ministra Finansów odwołania z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 kpa). Oznacza bowiem weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, a zatem decyzji, która korzysta z ochrony trwałości - art. 16 § 1 kpa (por. B.Adamiak Kodeks postępowania administracyjnego, komentarz B.Adamiak i J.Borkowski, Wydawnictwo CH. Beck, Warszawa 2006).
Powyższe czyni zbędnym ustosunkowywanie się przez Sąd do kwestii merytorycznych zawartych w zaskarżonej decyzji.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 156 § 1 pkt 2 kpa, orzekł jak w pkt 1 sentencji.
O wykonalności wyroku orzeczono w oparciu o art. 152 tej ustawy, zaś o kosztach postępowania na podstawie art. 200 cytowanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.