Uzasadnienie
R. S. we wniosku z dnia 13 października 2014 r., uzupełnionym dokumentami źródłowymi w postaci zaświadczenia pracodawcy (Dyrektora Zakładu Karnego w K.) z dnia 6 października 2014 r. oraz informacji o dochodach PIT- 11 za 2012 i 2013 r., zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, tj. o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie radcy prawnego z urzędu.
Z treści oświadczenia i powyższych dokumentów wynika, że wnioskodawca przebywa obecnie w zakładzie karnym, w którym jest również zatrudniony. Osiągany dochód mieści się w przedziale od 370 do 509 zł brutto miesięcznie, przy czym, z uwagi na potrącenia kwoty dochodu z różnych tytułów, w tym z tytułu świadczeń alimentacyjnych, do dyspozycji skarżącego pozostaje jedynie kwota od 127,68 do 305,72 zł netto miesięcznie.
Skarżący oświadczył również, że ani on ani trójka jego małoletnich dzieci nie posiadają żadnego majątku i oszczędności.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy należało zważyć, co następuje:
Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, natomiast dla uzyskania prawa pomocy w zakresie częściowym, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., koniecznym jest wykazanie przez wnioskodawcę, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Skarżący wnioskiem z dnia 13 października 2014 r. zwrócił się do Sądu o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sadowych oraz ustanowienie radcy prawnego w niniejszej sprawie. W związku z tym przedmiotowy wniosek winien być rozpatrywany pod kątem spełnienia przesłanek wynikających z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Oceniając wynikający z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. warunek zasadności przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, w kontekście przedstawionych we wniosku okoliczności faktycznych, stwierdzić należy, że skarżący wykazał, iż nie posiada, jak również nie jest w stanie zgromadzić, oszczędności, które mogłyby zostać wykorzystane do poniesienia jakichkolwiek kosztów toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego. Pozostająca do dyspozycji skarżącego część dochodu osiąganego z tytułu pracy zarobkowej w zakładzie karnym jest niewielka, zatem brak jest podstaw do uznania, że posiada on wolne środki finansowe, które mogłaby przeznaczyć na opłacenie kosztów sądowych oraz kosztów zastępstwa procesowego.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.