Uzasadnienie
K. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] kwietnia 2011 nr [...] o umorzeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie uchylenia, na podstawie art. 154 Kpa rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. z dnia [...] września 1992 r. nr [...] o mianowaniu ww. na niższe stanowisko służbowe w związku z reorganizacją Komendy Wojewódzkiej Policji w W..
Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podał m.in., że postępowanie administracyjne wszczęte na wniosek skarżącego z dnia [...] sierpnia 2003 r. zostało zakończone decyzją administracyjną o odmowie uchylenia w trybie art. 154 Kpa rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. z dnia [...] września 1992 r. w sprawie mianowania skarżącego na niższe stanowisko służbowe. Wniosek skarżącego z dnia [...] grudnia 2010 r. jest tożsamy z jego wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2003 r.
Zdaniem organu, dopóki decyzje Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] maja 2006 r. oraz Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] rozstrzygające w sposób ostateczny daną sprawę funkcjonują w obrocie prawnym, kolejne postępowanie dotyczące tej samej materii jest w oczywisty sposób bezprzedmiotowe.
Skarżący we wniesionej skardze wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji, gdyż decyzje te nie posiadają oznaczenia urzędu i błędnie przyjęto "powód i termin do umorzenia od wydanego rozkazu personalnego nr [...] z dn. [...] września 1992 r. Komendanta Wojewódzkiego Policji w W.". Podnosząc powyższe, skarżący wniósł o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i o zbadanie, czy pozbawienie go możliwości zaskarżenia wyroku NSA w Warszawie sygn. akt II SA 544/02 nie stanowi obrazy art. 176 w zw. z art. 2 i art. 32 Konstytucji RP.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż przedmiotem sprawy jest ocena przez Sąd prawidłowości prowadzonego przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz wydanego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia.
Skarga nie mogła zostać uwzględniona, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem obowiązującym w dniu jej wydania.
Stanowisko skarżącego, że na podstawie art. 154 § 1 Kpa można dokonać zmiany rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. z dnia [...] września 1992 r. nr [...] w przedmiocie mianowania go na niższe stanowisko służbowe jest błędne. Taka możliwość nie istnieje.
Zgodnie z art. 154 § 1 Kpa, decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Rozkaz personalny w przedmiocie mianowania skarżącego na niższe stanowisko służbowe nie jest decyzją, na mocy której nie nabył on praw.
Podać w tym miejscu należy, że decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] stycznia 2002 r. nr [...] w przedmiocie mianowania skarżącego na niższe stanowisko służbowe została poddana kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 9 października 2002 r., sygn. akt II SA 544/02 skargę oddalił.
Nie ulega wątpliwości, że wniosek skarżącego z dnia [...] sierpnia 2003 r., tożsamy z jego wnioskiem z dnia [...] grudnia 2010 r. został rozpoznany i postępowanie administracyjne zostało zakończone ostateczną decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...]. Zachodzi zatem tożsamość sprawy.
Rozpoznanie wniosku w trybie art. 154 § 1 Kpa nie przewiduje możliwości wydania rozstrzygnięcia w postaci odmowy wydania decyzji z powodu, iż sprawa została już rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną. Nie jest również możliwe wydanie decyzji o odmowie uchylenia decyzji o mianowaniu na niższe stanowisko służbowe w trybie art. 154 § 1 Kpa, z uzasadnieniem, że sprawa była już przedmiotem rozpoznania. Byłoby to bowiem wydanie drugiej decyzji w tej samej sprawie.
Zdaniem Sądu, za zasadne należy uznać rozstrzygnięcie organu o umorzeniu postępowania, bowiem bezprzedmiotowym jest prowadzenie postępowania w sprawie rozstrzygniętej już inną ostateczną decyzją administracyjną w sytuacji, gdy po ponownym przeprowadzeniu postępowania organ wydałby identyczną decyzję.
Z powyższych względów zarzuty skarżącego podniesione w skardze nie mogły zostać uwzględnione i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w wyroku.