Uzasadnienie
Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] czerwca 2014 r., którym odmówił M.M. wydania zaświadczenia w przedmiocie prawa do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego.
W motywach uzasadnienia wskazał, że M.M. wystąpił o wydanie zaświadczenia w zakresie istniejącego stanu prawnego w przedmiocie prawa emerytowanego funkcjonariusza Policji do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego. Wyjaśnił, że oceny uprawnień M.M. w przedmiocie uprawnień do równoważnika dokonał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, który wyrokiem z dnia 20 grudnia 2012 r. sygn. akt II SA/Ke 801/12 oddalił skargę M.M. na decyzję organu w przedmiocie odmowy wypłaty równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego. Organ wskazał, że M.M. został zwolniony ze służby w 2009 r. i ostatnia decyzja, na podstawie której wypłacono mu równoważnik, utraciła moc z upływem [...] grudnia 2009 r. Wyjaśnił, że emerytom policyjnym nie przysługuje prawo do równoważnika pieniężnego. Odmawiając wydania zaświadczenia, organ powołał się na przepis art. 217 § 2 K.p.a. i stwierdził, że wnioskodawca nie wykazał interesu prawnego w jego żądaniu.
Powyższe postanowienie stało się przedmiotem skargi M.M. do tutejszego Sądu.
Wnosząc o stwierdzenie nieważności, ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia je poprzedzającego, skarżący zarzucił naruszenie art. 32 Konstytucji RP oraz art. 2 i art. 29 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, a także art. 218, 219 K.p.a. Twierdził, że zwolnienie go ze służby czynnej nie pozbawiło go prawa do równoważnika pieniężnego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie rozważań należy wyjaśnić, że postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń jest rodzajem postępowania administracyjnego o charakterze uproszczonym i odformalizowanym. Postępowanie to nie jest jednak postępowaniem administracyjnym, jakiego dotyczy art. 1 pkt 1 K.p.a., a jedynie ma charakter administracyjny, z uwagi na stosujące je organy i na jedną z prawnych form działania, do których się ono odnosi. Zaświadczenie jest informacją, że w posiadaniu organu są wskazane w nim dokumenty, świadczące w sposób niewątpliwy o określonych faktach. Jeżeli fakty te budzą wątpliwości, organ nie może przesądzać w sposób arbitralny wątpliwej kwestii (por. M. Jaśkowska. A. Wróbel Kodeks Postępowania Administracyjnego Komentarz, wyd. Wolters Kluwer Polska Sp. z o.o. Warszawa 2009 r., str. 891 i nast.).
Kodeks postępowania administracyjnego w art. 217 § 2 wymienia sytuacje w których wydaje się zaświadczenie, tj. w sytuacji, gdy urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, a także gdy osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. W powyższych przypadkach, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (art. 218 § 1 K.p.a.). Stosownie zaś do art. 219 K.p.a., odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie, następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie.
Z powyższego wynika, iż postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia może zakończyć się wydaniem zaświadczenia dotyczącego stanu faktycznego lub stanu prawnego, którego potwierdzenia żąda osoba zainteresowana, albo odmową wydania zaświadczenia w ogóle, np. z powodu braku podstaw prawnych do jego wydania albo niestwierdzenia po stronie wnioskodawcy interesu prawnego, albo odmową wydania zaświadczenia o żądanej treści.
W niniejszej sprawie skarżący domagał się od organu wydania zaświadczenia w zakresie stanu prawnego w przedmiocie prawa emerytowanego funkcjonariusza Policji do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego i trybu przyznania tego prawa.
W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, iż skarżący od 2009 r. posiada status emeryta policyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 1799/11 stwierdził, że zmiana statusu z funkcjonariusza Policji na emeryta policyjnego powoduje, iż decyzja przyznająca funkcjonariuszowi prawo do równoważnika pieniężnego staje się, z chwilą zmiany tego statusu, bezprzedmiotowa.
W ocenie Sądu, skarżący nie wykazał, stosownie do art. 217 § 2 K.p.a., iż przedstawienia żądanego zaświadczenia wymaga przepis prawa. Nadto organ trafnie wskazał, iż skarżący nie wykazał interesu prawnego, uzasadniającego wydanie zaświadczenia w przedmiocie stanu prawnego – prawa emerytowanego funkcjonariusza Policji do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego i trybu przyznania tego prawa.
Podkreślić należy, iż skarżący miał prawo dochodzić ewentualnych roszczeń z tytułu prawa do równoważnika pieniężnego w trybie innym niż wydania zaświadczenia i z prawa tego skorzystał – wyrok WSA w Kielcach z dnia 20 grudnia 2012 r. sygn. akt II SA/Ke 801/12, wyrok z dnia 18 kwietnia 2013 r. sygn. akt II SAB/Ke 7/13, wyrok z dnia 13 czerwca 2013 r. sygn. akt II SAB/Ke 23/13.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznając, iż skarżący nie wykazał interesu prawnego, o którym mowa w art. 217 § 2 K.p.a. skargę jako bezzasadną oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).