Uzasadnienie
W treści skargi z dnia 30 października 2007r. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] października 2007r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia do rezerwy skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania w całości. W uzasadnieniu wniosku powiązał okoliczność zwolnienia z zawodowej służby wojskowej z możliwością, jak stwierdził, wyrządzenia niepowetowanej szkody w postaci znacznego ograniczenia dostępnych środków na utrzymanie siebie i rodziny. Podniósł przy tym, że uposażenie, które otrzymywał w ramach stosunku służbowego stanowiło wyłączne źródło utrzymania w jego gospodarstwie domowym, a brak wstrzymania wykonania decyzji do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy w trybie sądowoadministracyjnym wyrządziłby w istocie szkodę osobom mu najbliższym, które nie będąc zaangażowane w sprawie nie powinny, choćby pośrednio, ponosić negatywnych skutków działań skarżonego organu.
Z kolei w odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu odnosząc się do wniosku skarżącego podniósł, iż nie widzi możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, która została już przez właściwe organy zrealizowana.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Należy zwrócić uwagę, iż każda decyzja wywołuje określone skutki prawne. Jednakże wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji możliwe jest tylko wtedy, gdy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki.
Oznacza to, że Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest ustalić, czy to właśnie wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować takie zmiany w rzeczywistości, które mieściłyby się w tych dwóch wskazanych przez ustawodawcę kategoriach pojęciowych; przy czym tego rodzaju ustalenia Sąd powinien dokonać także w oparciu o argumenty przywołane przez stronę w skierowanym do Sądu wniosku o wstrzymanie.
W niniejszej sprawie przywołane we wniosku okoliczności nie dowodzą jednak, iż wykonanie zaskarżonej decyzji prowadziłoby do wyrządzenia w tym zakresie znacznej szkody, tym bardziej, że podstawa uzasadnienia wniosku opiera się na stwierdzeniu, że zwolnienie ze służby otworzyło możliwość powstania niepowetowanej szkody polegającej na znaczącym zmniejszeniu środków utrzymania skarżącego i jego rodziny, przynajmniej, jak wynika z uzasadnienia wniosku, w okresie zawisłości sprawy przed sądem administracyjnym.
Trzeba bowiem wyraźnie podkreślić, że instytucja ochrony tymczasowej nie może pełnić funkcji czasowego (na okres postępowania sądowoadministracyjnego) przywrócenia do służby tak, aby skarżący "odzyskał" prawo do uposażenia będące źródłem utrzymania jego rodziny.
Przede wszystkim zaś z przekazanych Sądowi akt osobowych skarżącego nie wynika, aby w okresie następującym bezpośrednio po zwolnieniu ze służby pozostał on bez środków utrzymania, bowiem decyzją Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w P. z dnia [...] października 2007r. nr [...] (K. 124 akt osobowych) przyznano skarżącemu m.in. odprawę w kwocie [...] zł oraz świadczenie pieniężne wypłacane co miesiąc przez okres jednego roku po zwolnieniu ze służby w wysokości miesięcznej [...] zł, przy czym odprawę tę wypłacono (pkt 3 zaświadczenia wydanego w dniu 31 października 2007r. przez Szefa Wojewódzkiego Sztaby Wojskowego w P. - k.122 akt osobowych), a skarżący oświadczył, że będzie pobierał świadczenie pieniężne w wysokości kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym za okres od 1 listopada 2007r. do 31 października 2008r. (oświadczenie na K. 133 akt osobowych).
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 61 § 1, § 3 i § 5 ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.