Uzasadnienie
Komendant Główny Policji, na podstawie art. 138 § 2 oraz art. 18 ust. 5 pkt 2) w zw. z art. 15 ust. 5 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1839 z późn. zm.), w dniu [...] września 2018 r. wydał decyzję nr [...], którą uchylił decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w sprawie cofnięcia M.M. pozwolenia na broń palną myśliwską.
Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji stwierdził, że organ pierwszej instancji naruszył przepisy postępowania administracyjnego, których w toku postępowania odwoławczego nie można usunąć. Organ pierwszej instancji powinien wyznaczyć M.M. nowy termin badania lekarskiego i psychologicznego i dopiero wtedy rozstrzygnąć sprawę co do istoty.
M.M. od decyzji organu odwoławczego złożył sprzeciw, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania w przedmiocie cofnięcia mu pozwolenia na broń palną do celów myśliwskich.
Komendant Główny Policji w odpowiedzi na sprzeciw wniósł o jego oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Sąd administracyjny wykonuje wymiar sprawiedliwości, poddając kontroli decyzje wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego i przestrzegano przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym. W przypadku stwierdzenia naruszenia prawa sąd władny jest wzruszyć zaskarżoną decyzję. Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; zwanej dalej "P.p.s.a.") reguluje kiedy decyzje lub postanowienia podlegają uchyleniu.
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji, Sąd doszedł do wniosku, że ustalenia organu wyprowadzane ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, które doprowadziły do odmowy uwzględnienia sprzeciwu skarżącego, należy uznać za prawidłowe.
Na wstępie podać należy, że instytucja sprzeciwu została uregulowana nowymi przepisami art. 64a - 64e P.p.s.a (wprowadza zostala w art. 9 ust. 7 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego i niektórych innych ustaw).
Sprzeciw przysługuje w sprawach, w których postępowanie administracyjne zostało zakończone decyzją o uchyleniu decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Jak bowiem przewiduje art. 64a § 1 P.p.s.a., od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw.
Warto w tym miejscu przypomnieć, że decyzja organu odwoławczego, wydana na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., ma zasadniczo dwie przesłanki: naruszenie przepisów procesowych przez decyzję organu pierwszej instancji oraz istotny wpływ wskazanego do wyjaśnienia zakresu sprawy na rozstrzygnięcie. W praktyce tego typu decyzje wydawane są najczęściej w sytuacjach poważnych braków dowodowych w sprawie. Taka sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie.
Nowy przepis art. 64e P.p.s.a. wskazuje, że w sprawie ze sprzeciwu sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. Nowa regulacja dotycząca sprzeciwu stanowi istotny wyłom od ogólnej zasady art. 134 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd administracyjny nie jest związany granicami skargi, lecz rozpoznaje sprawę w całości niezależnie od kształtu zarzutów.
Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że skarżący nie sformułował ani zarzutu naruszenia przez organ art. 138 § 2 K.p.a., ani naruszenia art. 64e P.p.s.a. Z treści zarzutów, obejmujących swoim zasięgiem naruszenie przepisów ustawy o broni i amunicji, tj. art. 18 ust. 5 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 5 tej ustawy prawa wynika, że faktycznie kwestionuje on zgodność z prawem zaskarżonej decyzji. Oznacza to, że wszystkie przedstawione w sprzeciwie zarzuty, skarżący będzie mógł podnieść w powtórnie prowadzonym przez organ I instancji postępowaniu administracyjnym. Ze względu na swoją treść oderwaną od art. 138 § 2 K.p.a. i art. 64e P.p.s.a. nie mogą one zostać rozpatrzone w ramach kontroli instancyjnej sprzeciwu od decyzji.
Z powyższych względów sprzeciw nie mógł zostać uwzględniony i na podstawie art. 151 P.p.s.a. podlegał oddaleniu.