Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] lipca 2012 r. K. J., powołując się na art. 37 k.p.a, wniósł do Komendanta Wojewódzkiego Policji [...], zażalenie na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w K. w sprawie dotyczącej równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, tj. wzruszenia decyzji ostatecznej nr [...] (...) oraz postępowania egzekucyjnego w administracji zawisłego przed tym organem (...).
W piśmie z dnia [...] sierpnia 2012 r. organ udzielił skarżącemu informacji, że w opisanych sprawach nie można mówić o bezczynności organu bowiem zostały one zakończone ostateczną decyzją [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...].
W dniu [...] sierpnia 2012 r. K. J. wniósł do Komendanta Głównego Policji odwołanie od otrzymanej odpowiedzi. Wskazał, że pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji [...], w zakresie nieuznania zażalenia jest pierwszoinstancyjną decyzją administracyjną, od której przysługuje środek odwoławczy do organu nadrzędnego, którym jest KGP w Warszawie i którego odpowiedź negatywna w tej sprawie stanowić będzie decyzję utrzymującą w mocy decyzję pierwszej instancji, gdyż KGP działa również w trybie art. 37 k.p.a.
Pismem z dnia [...] września 2012 r. nr [...] Zastępca Dyrektora Biura Logistyki Policji Komendy Głównej Policji ponowił informacje wcześniej już udzielone stronie. Jednocześnie stwierdził, że pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] nie posiada cech indywidualnego rozstrzygnięcia w sprawie z zakresu administracji publicznej, a jedynie stanowi odpowiedź na wystąpienie z dnia [...] lipca 2012 r. Powołując się na art. 239 § 1 k.p.a poinformował, że kolejne pisma wnoszone w przedmiotowej kwestii będą pozostawiane bez rozpatrzenia.
K. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na opisane wyżej pismo Zastępcy Dyrektora Biura Logistyki Policji Komendy Głównej Policji z dnia [...] września 2012 r.
W odpowiedzi na skargę organ, przyjmując że zaskarżone pismo nie może być uznane za orzeczenie administracyjne, uznał ją za bezzasadną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z treścią art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, określone postanowienia, inne akty i czynności dotyczące uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa, pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, akty prawa miejscowego organów samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej oraz inne akty tych jednostek w sprawach z zakresu administracji publicznej, akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego oraz na bezczynność organów w przypadku niewydania decyzji administracyjnych, określonych postanowień i innych aktów z zakresu administracji publicznej oraz niedokonania czynności z zakresu administracji publicznej.
Zaskarżone pismo z dnia [...] września 2012 r. nr [...] podpisane przez Zastępcę Dyrektora Biura Logistyki Policji Komendy Głównej Policji stanowiło odpowiedź na wystąpienie skarżącego z dnia [...] sierpnia 2012 r., w którym strona kwestionowała sposób rozpatrzenia przez Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] zażalenia wniesionego w trybie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.).
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że rozpoznanie zażalenia, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a następuje w drodze czynności nadzorczej, która nawet jeżeli została ujęta w formę postanowienia nie może być zaskarżona do sądu administracyjnego. Stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w tym trybie ma charakter wpadkowy (incydentalny) i powinno mieć formę postanowienia, na które stronie nie przysługuje prawo wniesienia zażalenia. Niezależnie od pozytywnego lub negatywnego stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia, strona może wnieść skargę na bezczynność organu i w sądowym postępowaniu ze skargi na bezczynność podważać stanowisko organu wyrażone w trybie art. 37 § 1 k.p.a. (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 maja 2001 r., sygn. akt IV SA 572/99 i 7 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2259/10; dostępne w bazie http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Z opisanych względów stanowisko Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] wyrażone w piśmie z dnia [...] sierpnia 2012 r., nie mogło być kwestionowane przez stronę w drodze zażalenia ani też odwołania. Analiza akt sprawy, w tym przede wszystkim zaskarżonego pisma z dnia [...] września 2012 r., prowadzi do wniosku, że wystąpienie skarżącego z dnia [...] sierpnia 2012 r. zostało rozpatrzone przez organ w trybie skargowym uregulowanym przepisami działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.).
W wyniku rozpoznania skargi złożonej w tym trybie nie jest wydawany żaden akt administracyjny, ani też nie jest dokonywana czynność z zakresu administracji publicznej dotycząca uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, na które służyłaby skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego nie podlega kontroli sądu administracyjnego. W postępowaniu tym nie rozstrzyga się bowiem konkretnej sprawy administracyjnej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 1999 r., sygn. akt III SAB 7/99, ONSA 2001/1/27; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 listopada 2000 r., sygn. akt III SAB 108/99, LEX nr 48017).
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.