Uzasadnienie
Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] września 2022 r., działając na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 z późn. zm.) w związku z art. 460 ust. 1 i 5 oraz art. 458 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. z 2022 r., poz. 655 z późn. zm.), po rozpoznaniu odwołania Pana M. C. (skarżącego) z dnia [...] sierpnia 2022 r. od decyzji Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w [...] Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2022 r. o odmowie przyznania świadczenia pieniężnego wypłacanego co miesiąc przez okres jednego roku w wysokości kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego żołnierzowi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w [...] Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2022 r. o odmowie przyznania Panu M. C. powyższego świadczenia.
Do wydania przedmiotowej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:
W dniu [...] lipca 2022 r. Pan M. C. złożył do Wojskowego Biura Emerytalnego w [...] wniosek o ustalenie prawa i wypłatę świadczenia pieniężnego należnego przez okres 1 roku po zwolnieniu ze służby wojskowej, o którym mowa w art. 459 pkt 1 ustawy o obronie Ojczyzny, przysługującego z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej (zwanego dalej również świadczeniem pieniężnym) z dniem [...] czerwca 2022 r.
Na podstawie złożonego wniosku Dyrektor WBE, po rozpatrzeniu sprawy, decyzją Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2022 r. odmówił wyżej wymienionemu prawa do świadczenia pieniężnego przysługującego przez okres 1 roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej z uwagi na to, że pełnił nieprzerwaną zawodową służbę wojskową przez okres krótszy niż 10 lat.
W dniu [...] sierpnia 2022 r. skarżący złożył odwołanie do Ministra Obrony Narodowej od decyzji Dyrektora WBE w [...] Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2022 r. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 460 ust. 1 i 5 w zw. z art. 458 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny, poprzez błędną wykładnię i uznanie, że służba w Policji nie wlicza się do okresu 10 lat zawodowej służby wojskowej, co skutkuje brakiem prawa do świadczenia pieniężnego. Odwołanie wpłynęło do organu odwoławczego w dniu [...] sierpnia 2022 r.
W uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji organ wyjaśnił między innymi, że na podstawie art. 459 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny - żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej, niezależnie od odprawy, o której mowa w art. 458 wymienionej ustawy, przysługuje przez okres 1 roku po zwolnieniu ze służby wypłacane co miesiąc świadczenie pieniężne w wysokości kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby.
Zgodnie z art. 460 ust. 1 powyższe świadczenie pieniężne przysługuje żołnierzowi, który pełnił nieprzerwanie zawodową służbę wojskową przez okres co najmniej 15 lat, do którego dolicza się okres służby w formacjach, o których mowa w art. 137 ust.
- 1. Przepis art. 458 ust. 3 stosuje się odpowiednio.
Należy podkreślić, iż w myśl art. 460 ust. 5 cyt. ustawy, świadczenie pieniężne nie przysługuje żołnierzowi w przypadkach, o których mowa w art. 458 ust. 5 i 6, tj. w sytuacji, gdy żołnierza zawodowego zwolniono na podstawie art. 226 pkt 1,6, 15 i 16 albo wskutek wypowiedzenia przez żołnierza stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, jeżeli pełnił on zawodową służbę wojskową przez okres krótszy niż 10 lat
Z posiadanych akt postępowania wynika, że skarżący pełnił:
- - służbę w CSSP [...] w okresie od [...] sierpnia 2005 r. do [...] września 2005 r., tj. przez okres 1 miesiąca;
- - służbę stałą jako funkcjonariusz Policji w okresie od [...] sierpnia 2006 r. do [...] października 2018 r., tj. przez okres 12 lat i 1 miesiąca;
- - nieprzerwaną zawodową służbę wojskową w okresie od [...] października 2018 r. do [...] czerwca 2022 r., tj. przez okres 3 lat i 8 miesięcy.
Organ wskazał, że skarżący dokonał wypowiedzenia stosunku zawodowej służby wojskowej i legitymuje się okresem zawodowej służby wynoszącym jedynie 3 lata i 8 miesięcy, przedmiotowe świadczenie mu nie przysługuję.
Na poparcie swoich twierdzeń organ powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiódł skarżący. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. 460 ust. 1 i 5 w zw. z art. 458 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. poz. 655, dalej jako "ustawa") poprzez błędną wykładnię i uznanie, że służba w Policji nie wlicza się do okresu 10-lat zawodowej służby wojskowej, o którym mowa w art. 458 ust. 5 ustawy i skutkuje brakiem prawa do świadczenia pieniężnego z art. 459 pkt 1, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu powinna skutkować uznaniem okresu służby w Policji za okres zawodowej służby wojskowej i przyznanie tego świadczenia skarżącemu.
W związku z powyższym wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zasądzenie od Ministra Obrony Narodowej na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi rozwinął poszczególne jej zarzuty.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy.
Skarga nie jest zasadna albowiem zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzją ją poprzedzająca odpowiada prawu.
Zgodnie z art. 459 ust. 1 ustawy pragmatycznej żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej, niezależnie od odprawy, o której mowa w art. 458, przysługują przez okres 1 roku po zwolnieniu ze służby wypłacane co miesiąc świadczenie pieniężne w wysokości kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby.
Natomiast art. 460 ust. 1 wskazuje, że świadczenie pieniężne, o którym mowa w art. 459 pkt 1, przysługuje żołnierzowi, który pełnił nieprzerwanie zawodową służbę wojskową przez okres co najmniej 15 lat, do którego dolicza się okres służby w formacjach, o których mowa w art. 137 ust.
- 1. Przepis art. 458 ust. 3 stosuje się odpowiednio.
Przepis ust. 2 powyższego przepisu wskazuje, że świadczenie pieniężne, o którym mowa w art 459 pkt 1, przysługuje również żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej, który pełnił zawodową służbę wojskową przez okres krótszy niż 15 lat, jeżeli został zwolniony wskutek:
- 1) orzeczenia przez wojskową komisję lekarską niezdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej, w przypadku gdy utrata tej zdolności została spowodowana wypadkiem pozostającym w związku z pełnieniem czynnej służby wojskowej albo chorobą powstałą w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej;
- 2) niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w dyspozycji, z wyjątkiem sytuacji, o której mowa w art. 200 ust. 3 pkt 4;
- 3) niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję.
W art. 460 ust. 5 ustawodawca wskazał na sytuacje, kiedy powyższe świadczenie nie przysługuje żołnierzowi, są to przypadki, o których mowa w art. 458 ust. 5 i 6.
W zakresie naszych zainteresowań pozostaje art. 458 ust. 5 ustawy pragmatycznej, gdzie uregulowana jest kwestia wypowiedzenia przez żołnierza stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Zgodnie z tą regulacją świadczenie nie przysługuje w sytuacji wypowiedzenia przez żołnierza stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, jeżeli pełnił on zawodową służbę wojskową przez okres krótszy niż 10 lat.
Jak ustaliły organy w toku postępowania administracyjnego, skarżący został zwolniony z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] czerwca 2022 r. rozkazem personalnym Nr [...] Dowódcy Wojsk Obrony Terytorialnej z dnia [...] lutego 2022 r. wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez żołnierza zawodowego.
Z posiadanych akt postępowania wynika, że skarżący pełnił:
- – służbę w CSSP [...] w okresie od [...] sierpnia 2005 r. do [...] września 2005 r., tj. przez okres 4 miesiąca;
- – służbę stałą jako funkcjonariusz Policji w okresie od [...] sierpnia 2006 r. do [...] października 2018 r., tj. przez okres 12 lat i 1 miesiąca;
- – nieprzerwaną zawodową służbę wojskową w okresie od [...] października 2018 r. do [...] czerwca 2022 r., tj. przez okres 3 lat i 8 miesięcy.
W ocenie Sądu skarżący sam wypowiedział stosunek służbowego zawodowej służby wojskowej, a okres jego zawodowej służby wojskowej wyniósł 3 lat i 8 miesięcy.
W tym miejscu należy podzielić stanowisko organu, że ustawodawca w art. 460 ust. 5 ustawy ujął dodatkową przesłankę, której spełnienie warunkuje uzyskanie prawa do świadczenia pieniężnego. Stosownie do przywołanego wyżej przepisu w przypadku, gdy żołnierz dokonał wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, do otrzymania świadczenia pieniężnego, stosownie do art. 458 ust. 5 ustawy o obronie Ojczyzny, wymagane jest również posiadanie 10 lat zawodowej służby wojskowej. Jednocześnie ustawodawca w przepisie art. 458 ust. 5 ustawy o obronie Ojczyzny nie zawarł analogicznego do art. 460 ust. 1 odesłania do art. 137 ust. 1, zgodnie z którym do obliczania okresu 15 lat nieprzerwanej zawodowej służby wojskowej, dolicza się okresy służby w formacjach, o których mowa w tym przepisie, przesądzając tym samym o tym, że okresu służby w innych formacjach mundurowych nie wlicza się do okresu 10 lat zawodowej służby wojskowej.
Biorąc powyższe pod rozwagę Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.