Uzasadnienie
M. K. pismem z dnia 14 listopada 2010 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na "decyzję administracyjną (odpowiedź)" Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w W. bez numeru z dnia [...] października 2010 r., którą organ odmówił wykonania obowiązków urzędowych wynikających z przepisu art. 53 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz.
- 66) w związku ze zmianą, od 1 lipca 2004 r., brzmienia treści punktu 8 ust. 1 art. 3 tejże ustawy.
Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji (pisma) oraz o stwierdzenie jej nieważności z przyczyn określonych w art. 156 § 1 pkt 2, 3 i 7 kpa. ponadto wniósł o:
- - uznanie przez Sąd istnienia dla wojskowego organu emerytalnego obowiązku wynikającego z przepisów art. 53 i art. 3 ust. 1 pkt 8 wojskowej ustawy emerytalnej, ustalenia z urzędu na nowo od 1 lipca 2004 r. podstawy wymiaru świadczeń emerytalnych,
- - stwierdzenie uprawnień skarżącego do podstawy wymiaru emerytury wojskowej od dnia 1 lipca 2004 r. obliczonej według stawki uposażenia zasadniczego żołnierza zawodowego zaszeregowanego do grupy uposażenia [...],
- - uznanie przez Sąd pełnych praw materialnych nabytych pierwszą prawomocną decyzją administracyjną Wojskowego Biura Emerytalnego w W. o przyznaniu emerytury wojskowej z tytułu wysługi lat z dnia [...] listopada 1991 r. nr [...], jak również uznanie aktualności innych zapisów zawartych w pierwszej decyzji administracyjnej z dnia [...] listopada 1991 r., której treść od chwili wydania nie uległa zmianie, i z którą jest związany organ administracji publicznej ją wydający,
- - zasądzenie od Wojskowego Biura Emerytalnego w W. na rzecz skarżącego kwoty, która pokrywałaby szkody wynikające z wypłacania zaniżonej od 1 lipca 2004 r. emerytury,
- - zwolnienie skarżącego z ponoszenia kosztów postępowania.
Do skargi M. K. załączył kopię zaskarżonego pisma.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że zaskarżone pismo nie jest decyzją administracyjną. Stanowi ono jedynie odpowiedź Wojskowego Biura Emerytalnego w W. na pismo skarżącego z dnia [...] października 2010 r. zwane wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w oparciu o art. 52 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga M. K. jest niedopuszczalna.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że, zgodnie z art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – dalej zwanej ppsa, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1. decyzje administracyjne,
- 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,
- 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,
- 4. inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a.pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach,
- 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej,
- 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej,
- 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego,
- 8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Natomiast w myśl art. 3 § 3 ppsa, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.
W niniejszej sprawie przedmiotem skargi M. K. jest pismo Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w W. z dnia [...] października 2010 r. nr [...], którym poinformowano skarżącego, że Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w W. po rozpatrzeniu wniosku skarżącego z dnia [...] listopada 2008 r. wydał stosowne decyzje w dniu [...] grudnia 2008 r. o odmowie ponownego ustalenia wysokości świadczenia emerytalno-rentowego oraz decyzję o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji, od których przysługiwało prawo wniesienia odwołania do Sądu. W przedmiotowym piśmie poinformowano również skarżącego, że ponowne ustalenie wysokości podstawy wymiaru emerytury mogłoby nastąpić w przypadku dostarczenia zaświadczenia o wysokości uposażenia dla celów emerytalnych z dnia 1 lipca 2004 r., gdyby w tej dacie skarżący został zwolniony z zawodowej służby wojskowej.
Należy uznać, że wskazane wyżej pismo nie spełnia kryteriów aktu z zakresu administracji publicznej, na który przysługuje skarga do sądu administracyjnego, nie rozstrzyga bowiem w sposób władczy o prawach i obowiązkach skarżącego, a co za tym idzie w żaden sposób nie kształtuje jego sytuacji prawnej. Pismo z dnia [...] października 2010 r. nie jest decyzją administracyjną, brak jest także podstaw, aby zaskarżone pismo zakwalifikować jako inny akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa. Brak jest także przepisów szczególnych, które przewidywałyby w tego rodzaju sprawach sądową kontrolę. Zatem na przedmiotowe pismo przysługuje skarga do sądu administracyjnego i w konsekwencji skarga w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.