Uzasadnienie
P.L, żołnierz służby kontraktowej, pełniący ją w Jednostce Wojskowej w T., wystąpił do Dyrektora Oddziału Regionalnego Woskowej Agencji Mieszkaniowej w K. o przydział kwatery i wypłatę świadczenia mieszkaniowego.
Pismem z 30 kwietnia 2014 r. organ powiadomił stronę o możliwości przydziału kwatery położonej w miejscowości pobliskiej, tj. w N. Strona odmówiła przyjęcia zaproponowanej kwatery z uwagi na względy rodzinne i potrzebę sprawowania opieki na matką w innej jeszcze miejscowości.
Wobec powyższego stanowiska strony, potwierdzonego dodatkowo pismem z 2 czerwca 2014 r., Dyrektor Oddziału Regionalnego Woskowej Agencji Mieszkaniowej w K. umorzył postępowanie w sprawie przydziału kwatery.
Decyzją z [...] sierpnia 2014 r. odmówił zaś stronie wypłaty świadczenia mieszkaniowego.
Rozpoznając sprawę wskutek wniesionego odwołania Prezes Woskowej Agencji Mieszkaniowej decyzją z [...] września 2014 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu wskazał, że strona nie wyrażając zgody na przyjęcie zaproponowanej kwatery, utraciła prawo do zakwaterowania w myśl art. 21 ust. 5 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, a więc w tym również prawo do świadczenia mieszkaniowego. Podnoszone przez stronę argumenty, w ocenie organu, nie znajdowały zaś odniesienia w przepisach prawa.
Od powyższej decyzji skargę do tutejszego Sądu wywiódł P.L., zarzucając organowi naruszenie przepisu art. 21 ust. 1, 2, 4 i 5 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz podnosząc, że zaproponowana mu kwatera, nie była położona w miejscowości pobliskiej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w skarżonym rozstrzygnięciu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym.
Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego, jako wadliwa.
Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy organ ustalił w sposób wyczerpujący stan faktyczny sprawy i czy w sposób pełny uzasadnił skarżone rozstrzygnięcie.
Wywodząc negatywne dla strony skutki organ powołał się na fakt odmowy przyjęcia przez żołnierza zaproponowanej mu kwatery. Okolicznością niesporną w sprawie było jednakże to, że kwatera proponowana stronie, położona była w innej miejscowości niż miejscowość, w której żołnierz pełnił służbę. W takiej więc sytuacji, organ, badając wniosek strony o wypłatę świadczenia mieszkaniowego, winien ustalić, czy proponowana kwatera jest w istocie kwaterą, o jakiej mowa w art. 21 ust. 1 ustawy z 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, tj. czy jest to kwatera położona w miejscowości pobliskiej.
Należy bowiem pamiętać o ty, że jedynie odmowa przyjęcia kwatery spełniającej wszystkie kryteria opisane w wyżej powołanym przepisie, może wywrzeć skutek w postaci utraty prawa do zakwaterowania. Tylko bowiem dla objęcia przez żołnierza kwatery położonej w miejscowości pobliskiej nie jest wymagana zgoda zainteresowanego. Jeśliby więc, zaproponowana żołnierzowi kwatera nie była położona w miejscowości pobliskiej, to brak zgody zainteresowanego na jej objęcie nie mógłby doprowadzić do skutku w postaci utarty prawa do zakwaterowania.
Analiza uzasadnienia skarżonego rozstrzygnięcia doprowadziła do wniosków, że organ nie poczynił ustaleń w powyższym zakresie. Nie wyjaśnił tego, czy kwatera zaproponowana stronie, a której objęcia strona odmówiła, spełniała kryteria, o jakich mowa w art. 21 ust. 1 ustawy z 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, tj. czy przysługiwał jej przymiot kwatery położonej w miejscowości pobliskiej.
Brak ustaleń organu w ww. zakresie sprawia, że skarżona decyzja nie poddaje się kontroli sądowej. Organ nie ustalił bowiem kluczowej kwestii, od istnienia której uzależniona jest poprawność rozstrzygnięcia, a tym samym pozbawił tutejszy Sąd możliwości weryfikacji poprawności badanej decyzji.
W związku z powyższym, uznając że skarżona decyzja narusza prawo, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w pkt 1 wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).
Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 wyroku zostało wydane w myśl art. 152 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Ponownie rozpoznając sprawę organ będzie zobligowany do wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego, co umożliwi mu dopiero wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia.