Uzasadnienie
Dyrektor Biura Emerytalnego Służby Więziennej w dniu [...] marca 2017 r. skierował S. B. do [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w [...] celem przeprowadzenia badań lekarskich i wydania aktualnego orzeczenia o stanie zdrowia oraz zbadania czy inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą w Służbie Więziennej.
[...] Rejonowa Komisja Lekarska MSW w [...] orzeczeniem z dnia [...] września 2017 r. nr [...] dokonała badania lekarskiego na podstawie ww. skierowania i stwierdziła, że schorzenia skarżącego w aktualnym stanie zaawansowania nie dają podstaw do orzeczenia pierwszej grupy inwalidzkiej, zakwalifikowała skarżącego nadal do drugiej grupy inwalidzkiej bez związku ze służbą w Służbie Więziennej.
Centralna Komisja Lekarska w [...], po rozpatrzeniu odwołania S. B., orzeczeniem z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] utrzymała w mocy ww. orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej w [...].
Organ pouczył skarżącego, że od orzeczeń komisji lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, w zakresie dotyczącym oceny stanu zdrowia funkcjonariusza i ustalenia związku stwierdzonych schorzeń ze służbą do celów odszkodowawczych lub zaopatrzenia emerytalnego, w tym rentowych, skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje (prawo doświadczeń, ich zakres i wysokość z tego tytułu ustalają inne organy, od rozstrzygnięć których przysługuje odwołanie do właściwego sądu według zasad określonych w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego.
S. B. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] listopada 2017 r. Skarżący nie zgadza się z wydanym rozstrzygnięciem. Wskazał, że jego stan zdrowia się nie polepsza.
W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja Lekarska w [...] wniosła o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Organ stwierdził, że treść skargi wskazuje, że S. B. kwestionuje przyznaną grupę inwalidzką. Zdaniem organu skarżącemu w zakwestionowanym zakresie, przysługuje prawo odwołania do sądu powszechnego od decyzji rentowej wydanej przez odpowiedni organ właściwy w sprawie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Służby Więziennej, tj. od decyzji wydanej przez Dyrektora Biura Emerytalnego Służby Więziennej.
Organ podkreślił, że o ile ustalanie chorób, uszczerbku na zdrowiu, związku ze służbą oraz stopnia inwalidztwa należy do komisji lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, to prawo do świadczeń, ich zakres i wysokość z tego tytułu ustalają inne organy, od rozstrzygnięć których przysługuje odwołanie do właściwego sądu według zasad określonych w przepisach kpc.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga jest niedopuszczalna.
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – dalej: P.p.s.a., sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 P.p.s.a.).
Zaskarżone orzeczenie zapadło na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1822 ze zm.).
Wyjaśnić należy, że komisje lekarskie, działające m.in. w sprawach funkcjonariuszy Służby Więziennej, są organami administracji publicznej i swoje rozstrzygnięcia podejmują w formie decyzji administracyjnych nazywanych orzeczeniami. Orzeczenia tych komisji dzielą się na dwie zasadnicze grupy. Pierwsza z nich obejmuje kwestie zaliczenia danej osoby do określonej kategorii do służby, jak i samej zdolności do służby. Natomiast druga grupa orzeczeń to orzeczenia ustalające schorzenia danej osoby, ich związek ze służbą i stopień inwalidztwa dla celów m.in. emerytalno-rentowych. Takie orzeczenia nie mają samodzielnego bytu. Są one poddawane kontroli przez sądy powszechne w ramach odwołań od decyzji wydawanych w innych postępowaniach przez organy właściwe w sprawach odszkodowawczych lub emerytalno-rentowych. Mają one charakter wyłącznie orzeczenia wstępnego, jako jedna z przesłanek ustalenia prawa do określonych świadczeń, ich zakresu i właściwości. W konsekwencji nie podlegają one zaskarżeniu do sądu administracyjnego, gdyż sprawy orzekania o inwalidztwie i związku schorzeń ze służbą nie należą do właściwości takich sądów.
Zaskarżone w niniejszej sprawie orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej należy do drugiej z wymienionych wyżej kategorii.
Orzeczenie to nie zostało wydane w celu oceny zdolności skarżącego do służby. Nie zawiera ono również żadnego rozstrzygnięcia w tym zakresie.
Zaskarżone orzeczenie jest elementem sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych. Należy zwrócić uwagę na treść art. 1 Kodeksu postępowania cywilnego stanowiącego, że sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych są sprawami cywilnymi, do których rozpoznania, stosownie do przepisu art. 2 tego Kodeksu powołane są sądy powszechne, chyba że przepisy szczególne przekazują je do właściwości innych organów. Stosownie zaś do treści art. 476 § 2 pkt 5 K.p.c. przez sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych rozumie się sprawy, w których wniesiono odwołanie od decyzji organów rentowych, dotyczących świadczeń odszkodowawczych przysługujących w razie wypadku lub choroby pozostających w związku ze służbą wojskową albo służbą w Policji, Straży Granicznej, Służbie Celno-Skarbowej, Państwowej Straży Pożarnej, Biurze Ochrony Rządu, Służbie Więziennej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służbie Kontrwywiadu Wojskowego, Służbie Wywiadu Wojskowego oraz Centralnym Biurze Antykorupcyjnym.
Organami rentowymi są także wojskowe organy emerytalne oraz organy emerytalne resortów spraw wewnętrznych i sprawiedliwości, a także inne organy wojskowe i organy resortów spraw wewnętrznych i sprawiedliwości - właściwe do wydawania decyzji w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych (art. 476 § 4 pkt 3 K.p.c.).
W konsekwencji należało stwierdzić, że zaskarżone orzeczenie nie podlega kontroli sądu administracyjnego, co czyni skargę niedopuszczalną. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.