Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1952/09 uchylił decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2009 r. nr [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję nr [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. Komendanta Głównego Policji w przedmiocie zwolnienia D.H. z zajmowanego stanowiska służbowego i mianowania na inne stanowisko.
Sąd w uzasadnieniu wyroku podał m.in., że organ wydając zaskarżoną decyzję wskazał wprawdzie, że wydana ona została z uwzględnieniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o sygn. akt II SA/Wa 1717/08, jednakże analiza tej decyzji tego nie potwierdza. Zdaniem Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę organ nie zastosował się do wytycznych zawartych we wspomnianym wyroku (...).
Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.) oraz § 1, § 8 i § 15 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 z późn. zm.) oraz § 1, § 3, § 5 pkt 2, § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 24, poz. 149), w dniu [...] sierpnia 2010 r. wydał rozkaz personalny nr [...], w którym okreslił, że D.H., zajmujący w dniu [...] stycznia 2008 r. stanowisko [...] Biura Spraw Wewnętrznych Sekcji Operacyjno – Rozpoznawczej Wydziału w K. [...]:
- - z dniem [...] stycznia 2008 r posiada uposażenie zasadnicze – w [...] grupie zaszeregowania, z mnożnikiem [...] kwoty bazowej wynoszącej [...] złotego, z uposażeniem zasadniczym w wysokości [...] i dodatkiem funkcyjnym w kwocie [...] miesięcznie oraz dodatkiem specjalnym w wysokości 30% (trzydzieści procent) kwoty bazowej,
- - z dniem [...] lutego 2008 r. zwolnił z zajmowanego stanowiska i z dniem [...] lutego 2008 r. przeniósł na niższe stanowisko służbowe [...] Sekcji [...] Wydziału w K. [...]I w [...] grupie zaszeregowania, z mnożnikiem [...] kwoty bazowej wynoszącej [...], z uposażeniem zasadniczym w wysokości [...] złotych i dodatkiem funkcyjnym w kwocie [...] złotych miesięcznie oraz dodatkiem specjalnym w wysokości 30% (trzydzieści procent) kwoty bazowej.
W uzasadnieniu rozkazu organ podał m.in., że funkcjonariusz wyraził zgodę na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe pod warunkiem uwzględnienia przy wydawaniu decyzji procedury zawartej w art. 103 ust. 2 ustawy o Policji oraz § 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego.
Organ stwierdził, że nie ma możliwości zrealizowania tej prośby, ponieważ nie jest podmiotem umocowanym prawnie do działania w tym zakresie. Podał również, że w wyniku zmian wprowadzonych powyżej określonym rozporządzeniem uposażenie policjanta uległo podwyższeniu. Ponadto nie zmieniła się podległość służbowa, a także warunki służby.
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, po rozpatrzeniu odwołania D.H., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), w dniu [...] października 2010 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny.
Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji podał, że zgodnie z art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, policjanta można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadku likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko. Stanowisko zajmowane przez odwołującego się uległo likwidacji, a Komendant Główny Policji nie dysponował stanowiskiem równorzędnym.
Ustosunkowując się do możliwości zastosowania § 4 Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, podał, iż w załączniku nr 2 do tego rozporządzenia zamieszczono tabelę zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów do poszczególnych grup oraz odpowiadających im policyjnych stopni etatowych. Zestawienie tej tabeli z brzmieniem art. 103 ust. 2 ustawy o Policji wskazuje, że grupa zaszeregowania przypisana do stanowiska służbowego, a zachowanie w trybie ustawowym grupy zaszeregowania, to zupełnie odrębne aspekty statusu kadrowo – finansowego policjanta. Przepis § 4 powołanego rozporządzenia nie ma zastosowania do policjantów, którzy do dnia wejścia w życie nowych przepisów, mieli grupę zaszeregowania wynikającą wprost z zajmowanego stanowiska, a nie zachowaną przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji lub inny umocowany przepisami prawa podmiot. Taka sytuacja, czyli zachowanie grupy zaszeregowania, nie miała miejsca w przypadku odwołującego się.
D.H. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2010 r. nr [...].
Zaskarżonej decyzji zarzucił, iż została wydana z:
- 1. naruszeniem prawa materialnego w postaci:
- - naruszenia zasad: równości wobec prawa, retroakcji i ochrony zaufania z Konstytucji RP,
- - naruszenia przepisów art. 38 i art. 103 ustawy o Policji, poprzez wydanie decyzji bez faktycznej podstawy przeniesienia na niższe stanowisko służbowe i obniżenie uposażenia,
- - naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego,
- - naruszenia przepisów § 4 i 5 załącznika nr 2 oraz załącznika nr 4 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego.
- 2. naruszeniem prawa procesowego poprzez:
- - wydanie decyzji z naruszeniem zasady z art. 11 Kpa,
- - wydanie decyzji bez odniesienia się do zarzutów odwołania i wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a przez to nierozpoznanie istoty sprawy (art. 77 § 1 w zw. z art. 140 Kpa),
- - wykonanie nieprawomocnej decyzji (art. 130 Kpa).
Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, dopuszczenie wskazanych w uzasadnieniu skargi dowodów, rozpoznanie sprawy pod nieobecność strony skarżącej oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.
Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona zasadna.
Na wstępie należy podać, że rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 24, poz. 149) weszło w życie z dniem 14 lutego 2008 r.
Po wejściu w życie powyżej powołanego aktu wykonawczego, obowiązkiem organu Policji było dostosowanie dotychczas zajmowanego przez skarżącego stanowiska służbowego do nowej regulacji. Właściwy przełożony mógł dokonać przekształcenia stosunku służbowego skarżącego bez jego zgody wyłącznie w zakresie stanowiska równorzędnego. Mianowanie na stanowisko, które nie spełniało warunku równorzędności mogło nastąpić w trybie art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.).
Podkreślić należy, że jeżeli po wejściu w życie powołanego rozporządzenia doszło do mianowania policjanta na niższe stanowisko służbowe, to organ nie mógł ograniczyć się do zastosowania art. 32 ust. 1 ustawy o Policji w związku z przepisami rozporządzenia. W przypadku mianowania na stanowisko, które nie jest stanowiskiem równorzędnym, mianowanie powinno nastąpić w trybie art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji.
W rozpoznawanej sprawie kwestią sporną jest to, czy dokonując zmiany stanowiska skarżącego na niższe, organ mógł zastosować § 4 powołanego rozporządzenia i przyznać skarżącemu grupę zaszeregowania równorzędną do dotychczasowej, o co wnosił skarżący wyrażając zgodę na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe.
Zgodnie z tym przepisem, policjantowi, któremu przed dniem [...] stycznia 2008 r. zachowano prawo do zaszeregowania należnego na poprzednio zajmowanym stanowisku służbowym przysługuje od tego dnia grupa zaszeregowania równorzędna do dotychczasowej, określona w tabeli stanowiącej załącznik 4 do niniejszego rozporządzenia.
Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 stycznia 2010 r. sygn. akt I OSK 864/09 dokonał wykładni § 4 powołanego rozporządzenia. NSA wskazał, iż przepis § 5 pkt 2 rozporządzenia z dnia 8 lutego 2008 r. nie regulował wprost, na jakie stanowisko, według nowej Tabeli zaszeregowania, powinien być mianowany dotychczasowy [...] Biura Spraw Wewnętrznych. Przy wyborze stanowiska przysługującego [...] Biura Spraw Wewnętrznych, po wejściu w życie rozporządzenia zmieniającego, nie można pomijać przepisu § 4 rozporządzenia zmieniającego. Przepis ten, łącznie z Tabelą, wskazuje na to, jakie grupy zaszeregowania, w obu stanach prawnych, Minister jako normodawca podustawowy, uznał za równorzędne. Ocenę te należy odnieść nie tylko do policjantów, którzy zachowali prawo do zaszeregowania. Nie ma żadnych podstaw, aby Tabeli równorzędności nie stosować wobec policjantów, którzy do dnia wejścia w życie nowych przepisów, mieli grupę zaszeregowania wynikająca z zajmowanego stanowiska, a w rzeczywistości zajmowali stanowiska, dla których obowiązujące były niższe grupy zaszeregowania.
Ustawodawca w art. 38 ust. 1 i 2 ustawy Policji określił obligatoryjne i fakultatywne przesłanki uzasadniające przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe. Na podstawie ust. 2 i 3 tego przepisu można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadkach określonych w tych przepisach. Natomiast stosownie do ust. 4 powołanego przepisu, policjant który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe z powodu likwidacji zajmowanego przez funkcjonariusza stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi jest zobligowany do zapoznania go zmiana warunków służby i stosownie do art. 38 ust. 4 ustawy o Policji, uzyskania jego zgody.
W rozpoznawanej sprawie skarżący został przeniesiony na niższe stanowisko służbowe, ale organ uczynił to bez jego zgody. Wyrażona przez skarżącego zgoda była warunkowa, tzn. od zastosowania przez organ wskazanych w piśmie skarżącego z dnia [...] sierpnia 2010 r. przepisów art. 103 ust. 2 ustawy o Policji i § 4 powołanego rozporządzenia (k. 212). Skoro organy nie dopełniły tego warunku to niemożna uznać, że skarżący wyraził zgodę na przeniesienie go na niższe stanowisko służbowe.
Reasumując stwierdzić należy, że organy wydające decyzje naruszyły art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji i § 4 powołanego rozporządzenia.
Rozpoznając ponownie sprawę organy zobowiązane są uwzględnić przedstawioną przez Sąd ocenę prawną.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a), art. 132 i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji.