Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 lutego 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 2085/09 oddalił skargę R. K. na decyzję
Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych nr [...] z dnia [...] października 2009 r.
Postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2010 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ustanowił dla skarżącego radcę prawnego. Okręgowa Izba Radców Prawnych w W. pełnomocnikiem skarżącego wyznaczyła radcę prawnego T. G. (karta nr 72 akt sądowych). W aktach postępowania sądowoadministracyjnego znajduje się pełnomocnictwo udzielone przez skarżącego wyznaczonemu radcy prawnemu – T.G., pełnomocnictwo substytucyjne, w którym wyznaczony radca prawny upoważnił adwokata M.P. do zastępowania go w sprawie oraz pełnomocnictwo substytucyjne udzielone przez adwokata M. P. radcy prawnemu A. S. W dniu 31 maja 2010 r. do Sądu wpłynęło pismo procesowe substytuta – radcy prawnego A. S. z dnia 25 maja 2010 r., w którym wymieniony poinformował o sporządzeniu opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, załączył przedmiotową opinię oraz wniósł o przyznanie wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną. Oświadczył, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Powołany przepis jednoznacznie stanowi, że wynagrodzenie z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu otrzymuje wyznaczony radca prawny. Przez wyznaczonego radcę prawnego rozumieć należy radcę prawnego wskazanego przez Radę Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. W przedmiotowej sprawie ROIRP w W. pełnomocnikiem z urzędu skarżącego wyznaczyła radcę prawnego T. G. Wynagrodzenie może być zatem przyznane temu radcy prawnemu, po złożeniu przez niego oświadczenia, że koszty nie zostały zapłacone w całości lub w części.
Pełnomocnictwo substytucyjne nie stanowi podstawy do ubiegania się przez dalszego pełnomocnika o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu i to niezależnie od tego, czy ubiega się on o wynagrodzenie na swoją rzecz, czy też na rzecz radcy prawnego wyznaczonego przez Radę Okręgowej Izby Prawnej w W. Udzielenie dalszego pełnomocnictwa nie powoduje zwolnienia wyznaczonego przez ROIRP w W. radcy prawnego od udzielenia pomocy prawnej urzędu, nie oznacza też, że substytut może wystąpić o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Udzielenie substytucji nie powoduje powstania tego rodzaju stosunku pomiędzy wyznaczonym pełnomocnikiem a substytutem, który uprawniałby tego ostatniego do wystąpienia o przyznanie wynagrodzenia. Udzielenie dalszego pełnomocnictwa powoduje powstanie określonego stosunku pomiędzy substytutem i stroną. Osoby te łączy taki sam stosunek, jaki łączy stronę i pełnomocnika.
W konsekwencji strona ma dwóch równorzędnych pełnomocników procesowych. Wynikają z tego dalsze konsekwencje zarówno procesowe jak i materialnoprawne (np. w zakresie odpowiedzialności obligacyjnej wobec mocodawcy; v. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 28 czerwca 2006 r. sygn. akt III CZP 27/06, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 lutego 2004 r. sygn. akt IV CK 269/02, Lex nr 151640). Nie dokonuje się natomiast w wyniku powyższego zmiana osoby pełnomocnika ustanowionego z urzędu, wyznaczonego przez Radę Okręgowej Izby Radców Prawnych.
Z tego względu, na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.