Uzasadnienie
Komendant Stołeczny Policji postanowieniem z dnia [...] maja 2006 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Rejonowego Policji W. z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...], wydanym na podstawie § 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, ABW, AW, SG, BOR, PSP i SW (Dz. U. Nr 86, poz. 734), którym odmówił byłemu funkcjonariuszowi Policji J. Ż. wydania zaświadczenia o okresach jego służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej za okres od 17 czerwca 1991 r. do 31 grudnia 1991 r. oraz od dnia 1 stycznia 1993 r. do dnia 31 stycznia 2001 r.
W uzasadnieniu podał, że problematykę związaną z pełnieniem służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej z tytułu pełnienia służby w jednostce antyterrorystycznej reguluje art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, ABW, AW, SG, BOR, PSP i SW oraz ich rodzin (tekst jednolity: Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz.
67) oraz § 2 pkt 2 powołanego rozporządzenia Rady Ministrów. Organ wskazał, że z przepisów tych wynika, że emeryturę policyjną podwyższa się o 2 % podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej bezpośrednio w zwalczaniu fizycznym terroryzmu, jeżeli funkcjonariusz spełnia łącznie następujące warunki: nabył uprawnienia i kwalifikacje, w tym także w zakresie antyterrorysty minera-pirotechnika, do udziału w działaniach bojowych, realizowanych przez jednostkę antyterrorystyczną Policji, Straży Granicznej oraz brał udział, w ramach obowiązków służbowych, w działaniach bojowych Policji lub Straży Granicznej lub w procesie szkolenia, mającym na celu przygotowanie do takich działań, określonych przez Komendanta Głównego Policji lub Komendanta Głównego Straży Granicznej. Organ stwierdził, że zarówno akta osobowe J. Ż., jak i zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, nie zawierają dokumentów potwierdzających uczestnictwo tego funkcjonariusza w okresie od 17 czerwca 1991 r. do 31 grudnia 1991 r. oraz od 1 stycznia 1993 r. do 31 stycznia 2001 r. w realizacjach oraz w procesie szkolenia, mającego na celu przygotowanie do działań określonych w § 2 pkt 2b, powołanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. Zdaniem organu brak było zatem podstaw do wydania zaświadczenia potwierdzającego okresy jego służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej w związku z fizycznym zwalczaniem terroryzmu.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. Ż. wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia organu I instancji, zarzucając naruszenie art. 6 k.p.a. w związku z art. 217 § 1-3 k.p.a. W uzasadnieniu twierdził, że Komendant Rejonowy Policji W. nie był organem właściwym w sprawie, bowiem – jego zdaniem – organem właściwym do rozpoznania w pierwszej instancji był Komendant Stołeczny Policji, względnie funkcjonariusz Komisariatu Policji Portu Lotniczego W. Zarzucał ponadto, że treść pisma Komendanta Komisariatu Policji Portu Lotniczego W. nie pozostawia wątpliwości, że skarżący w okresie od 17 czerwca 1991 r. do 16 listopada 1997 r. wykonywał zadania pionu bojowego w Drużynie Szturmowej Plutonu Antyterrorystycznego, polegające na rozpoznaniu i likwidacji zamachów terrorystycznych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 31 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Wa 1126/06, podzielił argumentację organu i uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie zgodził się także z zarzutem skarżącego, że Komendant Rejonowy Policji W. nie był organem właściwym do rozpatrywania jego wniosku o wydanie żądanego zaświadczenia. Z tych względów skargę oddalił.
Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej złożonej przez skarżącego od powołanego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wyrokiem z dnia 17 października 2007 r., wydanym w sprawie o sygn. akt: I OSK 2003/06, uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
W uzasadnieniu podał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie błędnie przyjął, że w warunkach rozpoznawanej sprawy miały zastosowanie postanowienia § 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 86, poz. 734), zamiast jak należało § 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. (Dz. U. Nr 167, poz. 1373), o tym samym tytule.
Zgodnie z pierwszym z wymienionych przepisów emerytury policyjne podwyższa się o 2 % podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej bezpośrednio w zwalczaniu fizycznym terroryzmu, jeżeli funkcjonariusz spełnia łącznie następujące warunki:
- – nabył uprawnienia i kwalifikacje, w tym także w zakresie antyterrorysty minera-pirotechnika, do udziału w działaniach bojowych, realizowanych przez jednostkę antyterrorystyczną Policji lub Straży Granicznej;
- – brał udział, w ramach obowiązków służbowych, w działaniach bojowych Policji lub Straży Granicznej lub w procesie szkolenia, mającym na celu przygotowanie do takich działań, określonych przez Komendanta Głównego Policji lub Komendanta Głównego Straży Granicznej.
Stosownie natomiast do § 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. dla identycznego podwyższenia emerytury wystarczało wyłącznie pełnienie służby bezpośrednio w zwalczaniu fizycznym terroryzmu, w jednostce realizującej zadania w tym zakresie, jeżeli funkcjonariusz wykonywał czynności polegające na rozpoznawaniu i likwidowaniu zamachów terrorystycznych. Skoro więc, w rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że skarżący domaga się poświadczenia pełnienia służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury w okresie wyprzedzającym wejście w życie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r., gdy obowiązywało jeszcze rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r., w tej sytuacji przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że w rozpoznawanej sprawie znajdują zastosowanie przepisy nowego rozporządzenia Rady Ministrów, prowadzi do naruszenia zasady lex retro non agit, co uzasadniało uwzględnienie skargi kasacyjnej i na podstawie art. 185 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.
Ponownie rozpatrując sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stosownie do postanowień art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), jest związany wykładnią dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Skoro więc bezsporne jest w sprawie, że tak organ pierwszej instancji, jak i organ odwoławczy wniosek skarżącego wszczynający postępowanie w sprawie, rozpoznały na podstawie art. 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy... (Dz. U. Nr 86, poz. 734), podczas gdy zgodnie z wytycznymi zawartymi w powołanym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, wniosek ten należało rozpoznać z uwzględnieniem postanowień zawartych w § 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. – o tym samym tytule (Dz. U. Nr 167, poz. 1373), dlatego też Sąd, ponownie rozpoznając sprawę, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uwzględniając skargę, orzekł jak w sentencji.