Uzasadnienie
W dniu 30 kwietnia 2004 r. [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] wszczął postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia P. A. pozwolenia na broń palną bojową z powodu toczenia się przeciwko wyżej wymienionemu postępowania karnego o popełnienie przestępstwa z art. 230 § 1 kk (przestępstwo przeciwko wymiarowi sprawiedliwości) i art. 294 § 1 kk (przestępstwo przeciwko mieniu). Postanowieniem z dnia [...] maja 2004 r. organ zawiesił postępowanie administracyjne do czasu zakończenia sprawy karnej. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010 r. podjął zawieszone postępowanie.
Pismem z dnia 7 lipca 2010 r. (wpływ do organu w dniu 8 lipca 2010 r.) P. A. wniósł o zawieszenie postępowania administracyjnego do czasu prawomocnego zakończenia sprawy karnej zawisłej przed Sądem [...] sygn. akt [...] – stanowiącej dla niniejszego postępowania zagadnienie wstępne. Argumentował, iż z tej właśnie przyczyny organ zawiesił postępowanie administracyjne postanowieniem z dnia 28 maja 2004 r. Nadmieniał nadto, iż poddał się badaniom lekarskim i psychologicznym, zleconym przez organ po podjęciu postępowania i badania te nie wykazały przeciwwskazań do posługiwania się bronią palną.
[...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r. na podstawie art. 101 § 1, art. 97 § 1 i art. 98 § 1 Kpa odmówił zawieszenia przedmiotowego postępowania na wniosek strony. Na skutek zażalenia sprawę rozpatrzył Komendant Główny Policji, który postanowieniem z dnia [...] października 2010 r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji z dnia [...] lipca 2010 r. W uzasadnieniu wskazano, iż zawieszenie postępowania (postanowienie z dnia [...] maja 2004 r.) nastąpiło z przyczyny, o której mowa w art. 97 § 1 pkt 4 Kpa i było ono nieprawidłowe. W niniejszej sprawie przesłanka ta nie ma zastosowania, bowiem ewentualne rozstrzygnięcie sądu karnego nie ma charakteru prejudycjalnego w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną, co wynika wprost z treści art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji oraz z faktu toczenia się przeciwko P. A. sprawy karnej, dotyczacej przestepstwa przeciwko mieniu – stanowiącego obligatoryjną podstawę do cofnięcia pozwolenia. Natomiast organ zobowiązany był skontrolować dane co do aktualnej lekarsko-psychologiczej oceny możliwości posługiwania się bronią palną przez zainteresowanego.
P. A. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której domagał sie uchylenia zaskarżonego postanowienia Komendanta Głównego Policji i utrzymanego nim w mocy postanowienia organu I instancji z dnia [...] lipca 2010 r., wskazując na naruszenia przez organ art. 6, art. 7, art. 9, art. 97 § 1 ust. 4, art. 107 § 3 i art. 110 w wz. z art. 126 Kpa. W skardze jak i w pismie z dnia 22 lutego 2010 r. podnosił, iż wynik sprawy karnej stanowi zagadnienie wstępne i istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, czemu dał wyraz organ zawieszajac z tej przyczyny postępowanie w 2004 roku. Skoro przyczyna zawieszenia nie ustała to organ nie powinien postępowania tego podejmować, albowiem nadal jest związany przyczyną skutkującą zawieszenie.
Nadto, niezależnie już od powyższej argumentacji, wobec toczącego się nadal postępowania karnego przed sądem powszechnym wniosek z dnia [...] lipca 2010 r. o zawieszenie postępowania administracyjnego w oparciu o art. 97 § 1 ust. 4 Kpa jest zasadny. Skarżący podkreślił, iż nie ma żadnego wpływu na przewlekłość postępowania karnego.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wnosił o jej oddalenie, argumnetując jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) do rozpoznania niniejszej sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W niniejszej sprawie sądem tym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.
Badana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Podstawy prawne zawieszenia postępowania są określone w art. 97 i w art. 98 Kpa. Pierwszy z przywołanych przepisów prawa ma charakter obligatoryjny i wystąpienie którejkolwiek z przesłanek w nim wskazanych (pakt 1-4) skutkuje zawieszeniem postępowania z urzędu, natomiast drugi przepis jest fakultatywny i jego zastosowanie wymaga łącznego wystąpienia wszystkich określonych w nim warunków, a w niniejszej sprawie takiego łącznego wystąpienia wszystkich warunków brak.
Oceniając kwestię zawieszenia postępowania z urzędu, stosownie do dyspozycji art. 97 § l Kpa stwierdzić należy brak przesłanek do zawieszenia postępowania administracyjnego, określonych w pkt 1, 2 i 3 tego przepisu, gdyż w tej sprawie one nie występują. Natomiast zastosowanie przesłanki określonej w pkt 4, w której skarżący upatruje podstawy do zawieszenia postępowania, uwarunkowane jest zależnością rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej od uprzedniego rozstrzygnięcia przez inny organ lub sąd zagadnienia wstępnego. Zatem na przeszkodzie w rozpatrzeniu danej sprawy administracyjnej stać musi problem prawny, który wyłonił się w toku postępowania administracyjnego, a którego rozstrzygnięcie należy do innego organu lub sądu i dopóki problem ten nie zostanie rozstrzygnięty niemożliwe jest zastosowanie przepisów prawa materialnego administracyjnego, a tym samym wydanie decyzji merytorycznej w sprawie administracyjnej. Musi istnieć zależność między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego, a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji.
W niniejszej sprawie takiej zależności brak. Przyczyna zawieszenia postępowania administracyjnego tkwi w braku merytorycznego materiału do rozstrzygnięcia danej sprawy administracyjnej. Z kolei, nierzadko przepisy administracyjne prawa materialnego stanowią co jest materiałem potrzebnym do rozstrzygnięcia danej sprawy administracyjnej. W tym zakresie trafnie twierdzi organ, iż ustawa o broni i amunicji nie uzależnia uznania czy daną osobę można zaliczyć do osób, budzących obawę możliwości użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, jedynie od wyniku toczącego się przeciwko niemu postępowania karnego, ale także od okoliczności wszczęcia postępowania karnego pod zarzutem popełnienia określonych czynów karnych. W niniejszej sprawie, której przedmiotem jest zasadność odmowy zawieszenia, nie jest to wprost ocena osoby skarżącego pod kątem rozstrzygnięcia merytorycznego sprawy o cofniecie pozwolenia na broń (ocena dawania przez niego rękojmi nie użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego), ale zastosowanie, zgodnie z zasadą art. 12 § 1 i art. 78 Kpa, odpowiedniego i wystarczającego środka dowodowego dla potrzeb wyjaśnienia meritum przedmiotowej sprawy administracyjnej, czy dla potrzeb wyjaśnienia okoliczności mającej znaczenie dla sprawy, do czego odnosi się w istocie art. 97 § 1 pkt 4 Kpa.
Przyczyną wszczęcia postępowania administracyjnego był fakt toczenia się przeciwko P. A. postępowania karnego o popełnienie przestępstw przewidzianych w art. 230 § 1, art. 286 § 1 i 294 § 1 kk. Obecnie postępowanie karne o popełnienie powyższych przestępstw toczy się przed Sądem Rejonowym [...] pod sygn. akt [...]. Niewątpliwie sposób zakończenia postępowania karnego jest bardzo ważny dla skarżącego, co jest całkowicie zrozumiałe. Jednakże dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy administracyjnej i ewentualnego zastosowania przepisu art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) okoliczność w jaki sposób zostanie zakończone przez sąd powszechny postępowanie karne nie jest przesłanką niezbędną dla bytu postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń. Zwłaszcza w kontekście zapisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stanowiącego, iż prawomocne skazanie za popełnienie określonych przestępstw jak i toczenie się przeciwko posiadaczowi broni postępowania karnego pod zarzutem popełnienia określonych przestępstw należy traktować jako wystąpienie obawy możliwości użycia broni w celu sprzecznym z zasadami bezpieczeństwa publicznego.
Zatem okoliczność prawomocnego zakończenia sprawy karnej nie jest warunkiem niezbędnym do rozpatrzenia merytorycznego sprawy, czyli w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 Kpa nie stanowi zagadnienia wstępnego w konkretnej sprawie, co w sposób prawidłowy wykazali w uzasadnieniach swoich postanowień zarówno [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] jak i Komendant Główny Policji.
Przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, skarżący podnosił także, niezasadne w jego ocenie, podjęcie postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010 r. zawieszonego w 2004 roku postępowania w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń. Skarga w tym zakresie wykracza poza kontrolę zaskarżonego postanowienia i utrzymanego nim w mocy postanowienia organu I instancji z dnia [...] lipca 2010 r. Należy jedynie tu przypomnieć, iż zarówno praktyka jak i doktryna opowiadają się za możliwością podjęcia postępowania gdy okaże się, iż jego uprzednie zawieszenie było nieprawidłowe – co w niniejszym przypadku wykazał organ w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, polemizując w tym aspekcie ze stanowiskiem skarżącego podniesionym w zażaleniu.
Z tych wyżej wskazanych powodów wszystkie zarzuty skargi należy uznać za chybione.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się naruszenia prawa przy podejmowaniu zaskarżonego postanowienia jak i utrzymanego nim w mocy postanowienia organu I instancji, które mogłoby skutkować ich uchyleniem bądź stwierdzeniem nieważność.
Dlatego, mając powyższe na uwadze na podstawie art. 132 i art. 151 przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji wyroku.