Uzasadnienie
Prezes Rady Ministrów Rzeczypospolitej Polskiej decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...]na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] marca 2005 r. nr [...], którą to decyzją odmówił E. P.przyznania renty specjalnej.
W uzasadnieniu stwierdził, iż przyznanie świadczenia na podstawie art. 82 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych jest możliwe w szczególnie uzasadnionych przypadkach, zdarzeniach losowych, wybitnych zasługach w jakiejś dziedzinie, np. kultury lub sportu. Wskazany powyżej przepis nie precyzuje warunków, jakie powinny być spełnione, aby renta lub emerytura mogła być przyznana na jego podstawie. Zatem każdy wniosek jest wnikliwie rozpatrywany i oceniany pod kątem występowania okoliczności mogących uzasadniać potraktowanie sprawy w sposób szczególny. Wskazał, że E. P. wnosiła o przyznanie renty specjalnej z uwagi na swoją trudną sytuację rodzinną i majątkową oraz konieczność sprawowania opieki nad trójką małoletnich dzieci. Organ ustalił, iż dochód skarżącej to zasiłki rodzinne na troje dzieci w wysokości 139 zł oraz dodatek z tytułu samotnego wychowywania dzieci w wysokości 510 zł miesięcznie. Podkreślił, że przy rozpoznawaniu wniosków o przyznanie świadczeń specjalnych sytuacja bytowa wnioskodawców jest brana pod uwagę, jednak nie stanowi jedynego kryterium przyznawania tych świadczeń.
Uzasadniając odmowę przyznania renty specjalnej organ uznał, że w świetle analizy zgromadzonej dokumentacji w rozstrzyganej sprawie nie zachodzi szczególny przypadek dający podstawę do przyznania E. P. renty specjalnej.
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi E. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżąca ponownie podkreśliła swoją trudną sytuacje materialną, fakt, iż wychowuje samotnie trójkę małoletnich dzieci, sama nie pracuje, jest zarejestrowana w P.U.P jako bezrobotna bez prawa do zasiłku, mieszka u rodziców, zajmując wraz z dziećmi jeden pokój.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany zajętego w zaskarżonej decyzji stanowiska i podtrzymując, iż w rozpoznawanej sprawie nie miał miejsca szczególny przypadek uzasadniający przyznanie renty w trybie art. 82 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów stwierdzić należy, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Materialnoprawną podstawą zaskarżanej decyzji jest przepis art. 82 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem Prezes Rady Ministrów w szczególnie uzasadnionych przypadkach może przyznać emeryturę lub rentę na warunkach i w wysokości innej niż określone w ustawie. Użyte w cytowanym przepisie określenie "w szczególnie uzasadnionych przypadkach" jest pojęciem niedookreślonym, którego znaczenie ustalane jest w toku wykładni, a jego konkretyzacja w indywidualnych przypadkach należy do sfery uznania organów administracji.
Decyzja uznaniowa może być uchylona przez sąd w sytuacji stwierdzenia, iż została wydana z naruszeniem przepisów prawa o postępowaniu lub prawa materialnego, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. O tego rodzaju naruszeniu można mówić wtedy, gdy organ pozostawił poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę, pomiął istotny dla rozstrzygnięcia materiał dowodowy lub dokonał oceny wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego.
Indywidualne przypadki muszą być analizowane zgodnie z wyrażoną w art. 7 Kpa zasadą prawdy obiektywnej, z której wynika konieczność zbadania wszystkich okoliczności faktycznych, związanych z określoną sprawą, by w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do właściwego zastosowania przepisu prawa.
Zdaniem Sądu, w postępowaniu administracyjnym prawidłowo zebrano i oceniono materiał dowodowy. W celu ustalenia warunków bytowych skarżącej i jej małoletnich dzieci organ zwrócił się do Dyrektora Wydziału Polityki Społecznej [...] Urzędu Wojewódzkiego.
Zgodnie z obowiązującą wykładnią art. 82 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych przyznanie renty specjalnej jest możliwe tylko w przypadku zaistnienia przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku". Zatem osoba ubiegająca się o to świadczenie powinna wylegitymować się przede wszystkim wybitnymi zasługami artystycznymi, społecznymi, czy też politycznymi (patrz wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 czerwca 2005 r. sygn. akt IISA/Wa 1954/04, LEX 171678). Wniosek o takie świadczenie uzasadniać mogą również szczególne zdarzenia losowe. Oceniając zaistnienie przesłanek do przyznania renty specjalnej nie można pominąć trudnej sytuacji materialnej skarżącej i jej rodziny, ale stanowi ona jedną z dwóch kumulatywnie wymaganych przesłanek przyznania świadczenia specjalnego. Prezentowaną wykładnię potwierdza uzasadnienie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 października 2006 r. (sygn. P 38/05), w którym to Trybunał stwierdził, iż dla przyznania świadczenia specjalnego konieczne jest wystąpienie dwóch przesłanek, mianowicie szczególnych zasług wnioskodawcy w jakiejś dziedzinie bądź szczególnych zdarzeń losowych oraz jego złej sytuacji materialnej.
Na gruncie rozpoznawanej sprawy, w kontekście ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego, stwierdzić należy, iż skarżąca nie spełnia przesłanek do przyznania jej świadczenia - renty specjalnej. Podnoszone przez E. P. okoliczności - brak pracy, samotne wychowanie dzieci i trudne warunki mieszkaniowe - potwierdzają trudną sytuację bytową jej i jej małoletnich dzieci, jednakże nie są one wystarczające do przyznania świadczenia specjalnego.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.