Uzasadnienie
S. R. i R. R. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazali, że wykonanie decyzji, nakazującej im natychmiastowe opróżnienie zajmowanego lokalu, spowodowałoby dla nich trudne i nieodwracalne skutki, bowiem nie posiadają oni prawa do innego lokalu mieszkalnego, a objęty decyzją obecnie zajmowany lokal jest ich wyłącznym miejscem zamieszkania. Ponadto wskazali, że są osobami starszymi i schorowanymi, utrzymującymi się ze świadczeń rentowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Sąd rozpoznając wniosek ww. przedmiocie swoje rozstrzygnięcie opiera zarówno na ocenie argumentów wskazanych przez skarżącego, jak i na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. Jednakże uprawdopodobnienie przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2005 r. FZ 59/04, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2006 r. II FZ 452/06).
W niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, skarżący w sposób wystarczający i przekonujący uprawdopodobnili wystąpienie po ich stronie przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, tj. trudnych do odwrócenia skutków i niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, rozumianych jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona stronie przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego, czy też trudniejsze, niż zwykle w tego rodzaju przypadkach.
Należy przyjąć, iż opróżnienie przez skarżących zamieszkiwanego lokalu, będzie dla nich nieodwracalną konsekwencją wykonania zaskarżonej decyzji. Przedmiotowy lokal "odzyskany" przez organ może być bowiem przydzielony innej osobie. W takim wypadku, nawet gdyby Sąd uwzględnił skargę skarżących, brak było by możliwości przydzielenia im tego samego lub innego lokalu.
Reasumując, ww. okoliczności uprawdopodabniają zaistnienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 cytowanej ustawie i przemawiają za potrzebą wstrzymania zaskarżonej decyzji zobowiązującej skarżących do opróżnienia zajmowanego lokalu mieszkalnego.
Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.