Uzasadnienie
Regionalna Komisja Lekarska Nr [...] Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (ABW) w O. orzeczeniem z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] stwierdziła, że M. L. jest zdolny do dalszej służby w ABW (kategoria "A").
Od powyższego orzeczenia M. L. złożył odwołanie do Centralnej Komisji Lekarskiej Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego zarzucając brak uwzględnienia aspektów zdrowotnych, które dokumentował przed Regionalną Komisją Lekarską.
W dniu [...] października 2005 r. Centralna Komisja Lekarska Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, po zapoznaniu się z odwołaniem i zarządzeniu dodatkowej konsultacji [...] uchyliła zaskarżone orzeczenie i stwierdziła, że odwołujący się jest zdolny do służby w ograniczonym zakresie, jest niezdolny do służby na zajmowanym stanowisku oraz, że niewskazana jest dla niego praca na stanowiskach kierowniczych i obciążających system nerwowy (kategoria "C").
W skardze do Sądu M. L. zakwestionował orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej ABW, zarzucając brak ustaleń w zakresie złożonego przez niego odwołania i nieprzeprowadzenie stosownych, specjalistycznych badań lekarskich. Jego zdaniem orzeczenie nie wskazuje, dlaczego jest zdolny do służby w ABW, a jednocześnie nie jest zdolny do wykonywania obowiązków na zajmowanym stanowisku. Oczekuje, że Komisja wyda orzeczenie, które jednoznacznie określi jego zdolność do służby lub uzna, że jest do niej niezdolny i może ubiegać się o świadczenie rentowe. Skarżący zarzuca także naruszenia art. 139 kpa i § 23 ust. 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 15 kwietnia 2003 r. w sprawie oceny zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. Nr 33, poz. 809 ze zm.).
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W świetle art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym stosownie do § 2 art. 1 tej ustawy kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów stwierdzić należy, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zasady oceny zdolności fizycznej i psychicznej do służby w ABW przez komisje lekarskie ABW oraz tryb orzekania o tej zdolności oraz właściwość i tryb postępowania komisji lekarskich w tych sprawach określa rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 15 kwietnia 2003 r. w sprawie oceny zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. Nr 33, poz. 809 ze zm.).
Z zebranego materiału dowodowego wynika, że orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej ABW z dnia [...] października 2005 r. nr [...] wydane zostało zgodnie z obowiązującym prawem.
W aktach administracyjnych znajduje się podpisana przez Dyrektora Delegatury ABW w O. karta skierowania M. L. do Regionalnej Komisji Lekarskiej nr [...] w O. celem ustalenia stanu jego zdrowia i zdolności do służby oraz ewentualnej grupy inwalidzkiej.
Zarówno Regionalna jak i Centralna Komisja Lekarska ABW, wydając w sprawie orzeczenie, sporządziła stosownie do § 12 powołanego rozporządzenia protokół zgodnie z wzorem określonym w załączniku nr 7 do tego rozporządzenia. W oparciu o wskazane protokoły dokonano oceny stanu zdrowia osoby skierowanej. W sprawie zgromadzono również odpowiednią dokumentację medyczną (k.7 akt postępowania administracyjnego).
Skład obu Komisji odpowiadał zasadom określonym w § 20 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych (Dz. U. Nr 79, poz. 349 ze zm.) mającym zastosowanie w związku z art. 232 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 74, poz. 676 ze zm.).
W ocenie Sądu, nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut naruszenia zakazu reformationis in peius przewidziany w art. 139 kpa, ponieważ przepis ten nie ma zastosowania w zakresie orzekania o zdolności do służby w ABW. Zakaz pogarszania sytuacji odwołującego się jest uregulowany bowiem w przepisie § 23 ust. 2 powołanego rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 15 kwietnia 2003 r.
Centralna Komisja Lekarska po rozpatrzeniu odwołania od orzeczenia Regionalnej Komisji Lekarskiej wydaje orzeczenie o utrzymaniu w mocy zaskarżonego orzeczenia albo uchyla zaskarżone orzeczenie i wydaje nowe, albo uchyla zaskarżone orzeczenie i zarządza ponowne przeprowadzenie czynności orzeczniczych i wydanie nowego orzeczenia przez regionalną komisję lekarską (§ 23 ust. 1). Centralna Komisja Lekarska nie może wydać nowego orzeczenia na niekorzyść osoby skierowanej, chyba że zaskarżone orzeczenie jest sprzeczne z prawem lub zostało wydane z pominięciem istotnych okoliczności faktycznych (ust. 2).
Okoliczności faktyczne badanej sprawy zaś w pełni uprawniały Centralną Komisję Lekarską do uchylenia, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, orzeczenia Regionalnej Komisji Lekarskiej ABW w O. i wydania w tym zakresie nowego rozstrzygnięcia.
Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.