Uzasadnienie
A.R. (dalej "skarżąca") w dniu 29 października 2014 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) złożyła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2014 r. nr [...] odmawiające wydania zaświadczenia o żądanej treści.
Postanowieniem z dnia 2 stycznia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił przedmiotową skargę wskazując, że została ona wniesiona z uchybieniem ustawowego terminu. Sąd zauważając, że niezachowanie właściwego trybu do wniesienia skargi, a w konsekwencji ustawowego terminu do jej wniesienia, było wynikiem błędnego działania organu, pouczył skarżącą, że okoliczność ta może stanowić postawę do wystąpienia ze stosownym wnioskiem o przywrócenie terminu.
W dniu 19 stycznia 2015 r. skarżąca, za pośrednictwem organu, złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku podniosła, że w zaskarżonym postanowieniu zawarto wadliwe pouczenie o trybie wniesienia skargi do sądu administracyjnego, wskazując, że skarżącej przysługuje prawo wniesienia skargi w terminie 30 dni bezpośrednio do sądu. W ocenie skarżącej niedochowanie terminu wynikało z okoliczności, na które nie miała wpływu nawet przy dochowaniu maksimum staranności. Z uwagi na brak wiedzy prawniczej skarżąca zastosowała się do pouczenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego zawartego w zaskarżonym postanowieniu, co skutkowało negatywnymi dla niej konsekwencjami w postaci odrzucenia skargi. Zdaniem skarżącej błędne pouczenie w decyzji co do prawa wniesienia skargi nie może szkodzić stronie, która z dochowaniem należytej staranności zastosowała się do tego pouczenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Z treści art. 86 i 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej P.p.s.a.) wynika, że warunkiem przywrócenia uchybionego terminu do dokonania określonej czynności jest spełnienie się łącznie trzech przesłanek, a mianowicie: wniesienia przez stronę wniosku o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od czasu ustania przeszkody, która uniemożliwiła jej dochowania terminu, dokonanie jednocześnie czynności, której w zakreślonym terminie nie dokonano, oraz uprawdopodobnienie, iż uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony.
W niniejszej sprawie wszystkie ze wskazanych powyżej przesłanek zostały spełnione.
Po pierwsze, skarżąca złożyła przedmiotowy wniosek z zachowaniem siedmiodniowego terminu. Jak wynika bowiem z akt sądowych sprawy, postanowienie Sądu o odrzuceniu skargi, z którego to skarżąca dowiedziała się o uchybieniu terminu do wniesienia skargi, zostało jej doręczone w dniu 16 stycznia 2015 r., natomiast przedmiotowy wniosek skarżąca złożyła w dniu 21 stycznia 2015 r. Do przedmiotowego wniosku skarżąca dołączyła jednocześnie odpis skargi na postanowienie Kolegium z dnia [...] września 2014 r.
Co najistotniejsze skarżąca uprawdopodobniła, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy.
W niniejszej sprawie skarżąca jako przyczynę uchybienia terminu do złożenia skargi wskazała błędne pouczenie zawarte w zaskarżonym postanowieniu o trybie jego zaskarżenia do sądu administracyjnego. Twierdzenie to znajduje potwierdzenie w aktach sprawy. Jak wynika bowiem z treści zaskarżonego postanowienia pouczając stronę o możliwości oceny jego legalności w trybie skargi do sądu administracyjnego zawarto błędne pouczenie, że stornie służy, w terminie 30 dni od dnia doręczenia, skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, którą należy wnieść bezpośrednio do Sądu.
Jeżeli zatem, tak jak miało to miejsce w rozpoznawanej sprawie, zawarto w zaskarżonym postanowieniu nieprawidłowe pouczenie co do trybu wniesienia przysługującego od niego środka zaskarżenia, to okoliczność ta stanowi podstawę do przywrócenia uchybionego terminu.
Zgodnie z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa i zasadą udzielania stronom informacji, całkowicie niedopuszczalne jest przerzucanie na stronę negatywnych konsekwencji zastosowania się do pouczenia zawartego w decyzji, czy postanowieniu co do trybu ich zaskarżenia. Obywatel, który działa w zaufaniu do organu administracji, sprowadzającym się do uznania, że zamieszczone w decyzji pouczenie jest prawidłowa, nie może ponosić negatywnych konsekwencji wadliwego działania organu, gdy okaże się, że pouczenie to było błędne.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 86 i 87 P.p.s.a. P.p.s.a, orzekł jak w sentencji.