Uzasadnienie
Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w [...] orzeczeniem w sprawie zdolności do zawodowej służby wojskowej nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r., po rozpatrzeniu odwołania od orzeczenia Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] nr [...] z dnia [...] października 2009 r. w sprawie uznania [...] P. K. za niezdolnego do zawodowej służby wojskowej – kategoria N, na podstawie § 32 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004 r. (Dz. U. Nr 133, poz. 1422 z późn. zm.) w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach oraz § 31 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 stycznia 2006 r. (Dz. U. Nr 12, poz. 75 z póżn. zm.) w sprawie orzekania o inwalidztwie żołnierzy zawodowych, żołnierzy zwolnionych z zawodowej służby wojskowej oraz emerytów i rencistów wojskowych a także właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. – utrzymała w mocy ww. orzeczenie.
W uzasadnieniu podano, iż Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w [...] po zakończeniu procesu orzeczniczego orzeczeniem nr [...] uznała [...] P. K. za niezdolnego do zawodowej służby wojskowej z powodu schorzeń ujętych: w ad. 1 – zaburzenia [...] znacznie upośledzające [...], § 66 pkt 2 i w ad. 2 – osłabienie siły mięśniowej [...] z zanikiem [...] u osoby z [...] po niedawno przebytym leczeniu operacyjnym ([...] [...].07.2009) – § 62 pkt 3, § 34 pkt 3.
Orzeczeniem tym zaliczono zainteresowanego do trzeciej grupy inwalidztwa z ogólnego stanu zdrowia z tytułu schorzenia ujętego w ad. 2 orzeczenia oraz do trzeciej grupy inwalidztwa w związku ze służbą woskową z tytułu schorzenia ujętego w ad. 1 orzeczenia TWKL. Za datę inwalidztwa uznano miesiąc maj 2009 r.
Orzeczenie TWKL zainteresowany otrzymał w dniu [...] grudnia 2009 r., zaś w dniu [...] grudnia 2009 r. złożył wniosek o uzupełnienie orzeczenia co do kwestii, dlaczego TWKL w swym orzeczeniu schorzenie ujęte w ad. 2 – uznała za pozostające bez związku ze służbą wojskową.
Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska, po analizie pisma z dnia 18 grudnia 2009 r., uznając je za odwołanie, nie znalazła podstaw do zmiany swojego orzeczenia nr [...] z dnia [...] października 2009 r.
Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w [...], po zbadaniu akt orzeczniczo-lekarskich zgromadzonych w przedmiotowej sprawie, orzeczeniem nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r. utrzymała w mocy orzeczenie TWKL.
Na orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej zainteresowany wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, podnosząc, iż jego wniosek z dnia [...] grudnia 2009 r. dotyczył uzupełnienia rozstrzygnięcia orzeczenia TWKL w [...] i nie stanowił on odwołania.
Decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w [...] stwierdziła nieważność orzeczenia RWKL nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r., zaś w dniu 15 września 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie umorzył postępowanie sądowe.
Po przekazaniu akt sprawy do Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej celem dalszego postępowania orzeczniczego, Przewodniczący TWKL pismem z dnia 9 listopada 2010 r. nr [...] wyjaśnił orzekanemu, dlaczego komisja uznała schorzenie [...] za pozostające bez związku ze służbą wojskową. Pismo z dnia 9 listopada 2010 r. orzekany odebrał w dniu 29 listopada, a następnie złożył odwołanie od orzeczenia TWKL nr [...] z dnia [...] października, wnosząc o stwierdzenie jego nieważności, względnie uchylenie w całości.
Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska, na podstawie zgromadzonej w sprawie dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej, a także w oparciu o opinię medyczną specjalisty z zakresu [...], stwierdziła, iż orzeczenie TWKL w [...] nr [...] z dnia [...] października 2009 r. w sprawie [...] P. K. zostało wydane zgodnie ze stanem faktycznym i obowiązującymi przepisami i orzeczeniem nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r. utrzymała je w mocy.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie P. K. zarzucił powyższemu orzeczeniu Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej, że zostało wydane z "naruszeniem procesu procedury administracyjnej mającej określić zdolność do zawodowej służby wojskowej skarżącego, a które to uchybienia w sposób istotny przyczyniły się do wydania orzeczenia na niekorzyść skarżącego".
Podnosząc zarzuty naruszenia:
- 1. art. 10 § 1 k.p.a., przez zaniechanie pisemnego zawiadomienia skarżącego o kolejnym terminie badania lekarskiego, mającego być przeprowadzonym przed RWKL,
- 2. art. 136 k.p.a., poprzez oczywiste uchybienie, o którym mowa w pkt 1,
- 3. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., przez zaniechanie jego zastosowania w sprawie,
- 4. art. 7 i art. 8 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, poprzez zaniechanie przeprowadzenia wszelkich istotnych w sprawie dowodów, w szczególności dowodu z opinii niezależnego biegłego oraz prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w [...].
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia RWKL w W. w części dotyczącej określenia zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz dokonania wykładni prawa i przepisów postępowania, które miały zastosowanie w sprawie.
W odpowiedzi na skargę Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w [...] wniosła o jej odrzucenie, wskazując w treści pisma, iż skarga nie jest zasadna.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli przepisy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.
W myśl natomiast art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Oceniając zaskarżone orzeczenie w świetle wskazanych wyżej kryteriów, stwierdzić należy, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie z powodu zarzutów w niej podniesionych.
Jak wynika z akt, Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w [...], decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. stwierdziła nieważność orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r., którym utrzymała ona w mocy orzeczenie Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w sprawie zdolności skarżącego do zawodowej służby wojskowej. Centralna Komisja uznała, że w sprawie nie zostało wniesione przez skarżącego odwołanie od rozstrzygnięcia organu I instancji, bowiem pismo skarżącego z dnia 18 grudnia 2009 r. było wnioskiem określonym w art. 111 k.p.a. o uzupełnienie rozstrzygnięcia.
Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w uzasadnieniu decyzji wskazała, że Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska winna dokonać uzupełnienia orzeczenia, zgodnie z wnioskiem strony, a nie "procedować jakby to było odwołanie".
W ocenie Sądu organ uzupełnienia decyzji nie dokonał, bowiem pismo Przewodniczącego Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] stanowiące odpowiedź na wniosek o uzupełnienie decyzji, nie może być uznane za prawnie skuteczne rozstrzygnięcie wniosku.
Forma rozstrzygnięcia w sprawie uzupełnienia decyzji jest zależna od przedmiotu żądania strony. Jeżeli strona domaga się uzupełnienia decyzji przez uzupełnienie osnowy rozstrzygnięcia, to uzupełnienie decyzji następuje w formie decyzji, a odmowa uzupełnienia w formie postanowienia (p. wyrok NSA OZ w Lublinie z dnia 23 października 1998 r., I SA/Lu 977/97 – Lex Polonica nr 340635).
W przedmiotowej sprawie ta forma rozstrzygnięcia nie została zachowana. Pismo Przewodniczącego Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] listopada 2010 r. wyjaśniające skarżącemu dlaczego TWKL w [...] nie miała podstaw do uznania schorzenia za pozostające w związku ze służbą wojskową, nie jest postanowieniem Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej. Wobec niezachowania formy nie można uznać pisma za rozstrzygnięcie w sprawie uzupełnienia orzeczenia.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w sprawie zaistniała podstawa z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegająca na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, do uchylenia zaskarżonego orzeczenia.
Ponownie rozpoznając sprawę, organ zastosuje się do powyższych uwag.
Wobec powyższego orzeczono, jak w wyroku.