Uzasadnienie
E. F. w dniu 8 czerwca 2020 r. złożyła do Rady Miasta [...] skargę na "nieprawidłowe i niesłuszne przyznawanie stypendiów i nagród rady rodziców w Szkole Podstawowej nr [...] w P. w roku szkolnym 2014/2015 i 2015/2016".
Rada Miejska w [...] uchwałą z [...] września 2020 r. (nr [...]) podjętą na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 oraz art. 18b ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2020 r. poz. 713) uznała za bezzasadną skargę E. F. z 28 września 2020 r.
E. F. w piśmie z 28 września 2020 r. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uchwałę nr [...] z dnia [...] września 2020 r. Skarżąca w obszernym uzasadnieniu skargi podała m. in., że stypendia i nagrody rady rodziców za osiągnięcia naukowe w roku szkolnym 2014/2015 oraz 2015/2016 zostały przyznane w sposób nieprawidłowy. Skarżąca stwierdziła, że podczas prac Komisji Skarg, Wniosków i Petycji Rady Miasta [...], poprzedzającej podjęcie przez Radę zaskarżonej uchwały, dyrektor szkoły "skutecznie manipulowała wypowiedziami", składała wyjaśnienia niezgodne z prawdą, a Komisja nie dołożyła wszelkich niezbędnych działań by rzetelnie i bezstronnie wyjaśnić sprawę i działała "na niekorzyść (jej) skargi".
Rada Miasta [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zaskarżona przez E. F. uchwała Rada Miasta [...] została podjęta w związku ze złożoną przez nią w trybie art. 227 k.p.a. skargą z 8 czerwca 2020 r. na "nieprawidłowe i niesłuszne" przyznawanie stypendiów i nagród rady rodziców w Szkole Podstawowej nr [...] w P. (do której uczęszczała jej córka) w roku szkolnym 2014/2015 i 2015/2016.
Z powołanego przepisu art. 227 k.p.a. wynika, że przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. W świetle zaś art. 18b ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, rada gminy rozpatruje skargi na działania wójta i gminnych jednostek organizacyjnych; wnioski oraz petycje składane przez obywateli; w tym celu powołuje komisję skarg, wniosków i petycji.
W bogatym orzecznictwie sądowym dotyczącym omawianej problematyki, jak też w nauce prawa administracyjnego ugruntowane jest stanowisko, w świetle którego, wniesiona w oparciu o art. 227 k.p.a. skarga uruchamia jednoinstancyjne postępowanie administracyjne o charakterze uproszczonym, kończące się czynnością faktyczną - zawiadomieniem o sposobie załatwienia skargi, o którym mowa w art. 238 k.p.a., które stanowi prawną formę działania organu administracji publicznej. Jeżeli natomiast organem właściwym do rozpoznania skargi jest organ stanowiący gminy (jak w rozpatrywanej sprawie - art. 18b ust. 1 ustawy samorządowej), wówczas zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi przybiera formę uchwały. Taka forma wynika ze specyfiki działania organów kolegialnych.
Przepis art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) wymienia w sposób zamknięty (wyczerpujący) formy działalności organów administracji publicznej, które mogą być badane (kontrolowane) przez sąd administracyjny. W § 3 stanowi ponadto, że sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.
W świetle powołanych przepisów sąd administracyjny nie jest uprawniony do oceny prawidłowości prowadzonego postępowania skargowego, w tym ich "efektów" - zawiadomień o sposobie załatwienia skargi (art. 238 k.p.a.), ani uchwał w sprawie rozpatrzenia skargi, jeżeli organem, do którego została skierowana taka skarga jest rada gminy (por. np. postanowienie WSA w Rzeszowie z 9 czerwca 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 223/20). Uchwały podjęte w wyniku skargi wniesionej na podstawie art. 227 k.p.a. są takimi samymi czynnościami informującymi o sposobie załatwienia skargi, jak czynności innych organów wymienionych w art. 229 k.p.a., którym uchwała nie jest przypisana jako forma prawna działania (por. Jaśkowska M., Wilbrandt-Gotowicz M., W. A., Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, opubl.: LEX/el. 2019, postanowienia Naczelnego Sadu Administracyjnego z: 8 maja.2009 r. sygn.. akt II OSK 689/09, z 12 marca 2013 r. sygn. akt I OSK 318/13, z 20 listopada 2013 r. sygn. akt II OSK 2783/13)
Skoro zatem zaskarżona uchwała nie mieści się w zamkniętym katalogu form działalności administracji publicznej podlegających sądowej kontroli (nie stanowi aktu prawa miejscowego ani też nie została podjęta w sprawie z zakresu administracji publicznej, która podlegała kontroli sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 5 i pkt 6 p.p.s.a.), to skargę należało odrzucić jako nie należącą do właściwości sądu administracyjnego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Według art. 58 § 3 tej ustawy, sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.
Sąd nie uwzględnił wniosku organu o zasądzenie kosztów postępowania. W postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada, że strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba, że przepis szczególny stanowi inaczej (art. 199 p.p.s.a.). Wyjątki od tej zasady zostały określone w art. 200, art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a. i tylko w tych wypadkach sąd może orzekać o zwrocie kosztów postępowania między stronami (art. 209 ustawy). W rozpoznawanej sprawie przepisy te nie mają zastosowania.
Z przedstawionych powodów, na podstawie powołanych przepisów, orzeczono jak w sentencji postanowienia.