Uzasadnienie
W toku postępowania M. S. zwrócił się do Sądu z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. W oświadczeniu złożonym na urzędowym formularzu wnioskodawca podał, że pozostaje sam w gospodarstwie domowym, jest osobą bezrobotną i pozostaje bez jakiegokolwiek dochodu, bowiem nie przysługuje mu renta ani emerytura. Zaznaczył, że nie ma oszczędności, papierów i przedmiotów wartościowych, a jako wyłączny składnik majątku wymienił lokal mieszkalny o powierzchni [...] m2.
W związku z wątpliwościami dotyczącymi sytuacji majątkowej referendarz sądowy wezwaniem z dnia 22 października 2015 r., zobowiązał skarżącego do nadesłania dodatkowych dokumentów tj.: wyciągów i wykazów z posiadanych rachunków bankowych; oświadczenia o korzystaniu z jakiejkolwiek pomocy społecznej, wskazania innych źródeł utrzymania, udokumentowania wysokości kosztów miesięcznego utrzymania, dokumentów świadczących o posiadanych zobowiązaniach.
W odpowiedzi M. S. wyjaśnił, że przez ostatnie dwa lata nie składał zeznań podatkowych, utrzymywał się z prac dorywczych, nie posiada rachunków bankowych, nie korzysta z pomocy społecznej, nie płaci czynszu, posiada dodatek mieszkaniowy w wysokości ok. [...] zł, nie korzysta z elektryczności, nie zalega z płatnościami za czynsz, opłaty regulują za niego osoby trzecie.
Rozpoznając wniosek na wstępie należy zauważyć, że w określonych sprawach przepisy prawa zwalniają skarżących od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Tymi kosztami są opłaty sądowe oraz zwrot wydatków. Oznacza to, że skarżący we wskazanych w ustawie postępowaniach sądowoadministracyjnych nie mają obowiązku uiszczać kosztów sądowych (wpisu i opłaty kancelaryjnej) oraz wydatków. Natomiast wydatki za stronę zwolnioną od kosztów sądowych z mocy prawa wykładane są z części budżetu sądu administracyjnego, w zakresie tego zwolnienia. Sprawy o których mowa, wymienia enumeratywnie art. 239 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwana dalej p.p.s.a.). I tak w myśl przepisu art. 239 § 1 pkt 1 lit. h p.p.s.a., zmienionego ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658) i mającego zastosowanie w rozpoznawanej sprawie na podstawie art. 2 tej ustawy, nie mają obowiązku uiszczania kosztów sądowych skarżący w sprawach dotyczących dodatków mieszkaniowych.
Nie ulega wątpliwości, że skarga M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...].w przedmiocie przyznania dodatku mieszkaniowego mieści się w katalogu tych spraw.
W rezultacie, skarżący w granicach niniejszej sprawy jest z mocy prawa zwolniona z obowiązku ponoszenia wszelkich kosztów sądowych. Ponieważ w niniejszej sprawie nie istnieje obowiązek ponoszenia przez skarżącego kosztów sądowych, rozpoznanie wniosku w tym zakresie jest zbędne (art. 249a p.p.s.a.).
Zgodnie natomiast z art. 262 powołanej ustawy, przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego, mają odpowiednie zastosowanie do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Stosownie zaś do art. 245 § 1 i 3 tej ustawy, prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie częściowym i obejmować tylko ustanowienie radcy prawnego. Przyznanie tego prawa osobie fizycznej następuje na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy wtedy, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Jak wskazano już wcześniej treści wniosku, oraz akt administracyjnych wynika, że wnioskodawca nie pracuje, nie ma prawa do zasiłku, nie korzysta z pomocy społecznej. Utrzymuje się z prac dorywczych i pomocy osób trzecich.
Biorąc pod uwagę aktualną sytuację finansową skarżącego oraz wysokość kosztów utrzymania należy uznać, że strona nie jest w stanie ponieść kosztów związanych z ustanowieniem profesjonalnego pełnomocnika bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie.
Z tych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 262, art. 249a i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono, jak w sentencji.