Uzasadnienie
O. Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...], działając na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., umorzył postępowanie w sprawie przeniesienia [...] S. K. na inne stanowisko służbowe, gdzie nie jest wymagane poświadczenie bezpieczeństwa lub zwolnienie ze służby na podstawie art. 56 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, z uwagi na bezprzedmiotowość. W uzasadnieniu podał, że w dniu [...] stycznia 2004 r. wszczęto z urzędu postępowanie w sprawie przeniesienia wyżej wymienionego funkcjonariusza na inne stanowisko służbowe, gdzie nie jest wymagane poświadczenie bezpieczeństwa lub zwolnienie ze służby na podstawie art. 56 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2004 r. organ z urzędu zawiesił powyższe postępowanie, bowiem do tej chwili nie zapadła ostateczna decyzja w sprawie odmowy wydania poświadczenia bezpieczeństwa, a było to niezbędne do merytorycznego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy.
W dniu [...] maja 2004 r. do Wydziału Kadr i Szkolenia KWP w O. wpłynęło pismo Naczelnika Wydziału ds. Ochrony Informacji Niejawnych i Inspekcji KWP w O. wraz z kserokopią decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...[ marca 2004 r. nr [...] utrzymującą w mocy odmowę wydania poświadczenia bezpieczeństwa. W dniu [...] maja 2007 r. organ powziął informację, że skarżący uzyskał poświadczenie bezpieczeństwa w wyniku przeprowadzenia na jego wniosek postępowania sprawdzającego. W tej sytuacji Komendant Wojewódzki Policji w O. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2007 r., podjął z urzędu zawieszone postępowanie. W dalszej części uzasadnienia podał, że bezprzedmiotowość w niniejszej sprawie polega na tym, iż skarżący uzyskał poświadczenie bezpieczeństwa dostępu do informacji niejawnych, którego brak był podstawą do wszczęcia postępowania.
W odwołaniu z dnia [...] lipca 2007 r. do Komendanta Głównego Policji skarżący wniósł o uchylenie lub stwierdzenie nieważności powyższej decyzji z uwagi na naruszenie art. 98 § 2 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji po upływie terminu przedawnienia. W obszernym uzasadnieniu natomiast przedstawił swoje zarzuty dotyczące podjęcia zawieszonego postępowania administracyjnego, nie rozpatrzenie jego wniosków dowodowych po podjęciu postępowania, całości prowadzonego wobec niego postępowania w zakresie uzyskania poświadczenia bezpieczeństwa, nieprawidłowości w zakresie postępowania administracyjnego w przedmiocie rozkazu personalnego z dnia [...] czerwca 2003 r., nieprawidłowości w toczącym się postępowaniu dyscyplinarnym i nieprawidłowości w funkcjonowaniu jego macierzystej jednostki organizacyjnej. W końcu stwierdził, że nic mu nie jest wiadomo na temat wszczęcia w dniu [...] stycznia 2004 r. postępowania w przedmiocie przeniesienia na inne stanowisko służbowe.
Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] października 2007 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] czerwca 2007 r. W uzasadnieniu – poza argumentami i stanem faktycznym przedstawionym już w powyższej decyzji – podał, że przełożony sporządził dla skarżącego, po wszczęciu postępowania w dniu [...] stycznia 2004 r., tymczasowy zakres obowiązków na dotychczas zajmowanym przez niego stanowisku, gdzie nie jest wymagane poświadczenie bezpieczeństwa. Natomiast co do zarzutu naruszenia art. 98 § 2 k.p.a. wskazał, że instytucja powyższa dotyczy sytuacji, kiedy postępowanie zostało zawieszone w trybie art. 98 § 1 k.p.a., a nie – jak w przedmiotowej sprawie – w trybie art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. K. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie praw i swobód gwarantowanych obywatelom przez ustawę zasadniczą i zgodnie z ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi, jak również naruszenie prawa materialnego i procesowego, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności. W obszernym uzasadnieniu – poza zarzutami i argumentami wykazanymi już w odwołaniu – podniósł, że stosownie do treści art. 32 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, organem właściwym do wydania decyzji w przedmiocie umorzenia postępowania był Komendant Powiatowy Policji w K. i w dalszej części zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania administracyjnego.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne stwierdził, że skoro Komendant Wojewódzki Policji w O. był właściwy do wszczęcia i prowadzenia tej sprawy na postawie art. 45 ust. 1 ustawy o Policji, bowiem wobec policjanta toczyło się postępowanie w sprawie o przeniesienie na inne stanowisko służbowe lub zwolnienie ze służby w oparciu o treść art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy, to tym samym był on właściwy do jej zakończenia i nie zmienia tego stanu rzeczy fakt, że Komendant Powiatowy Policji w K. wydał w stosunku do skarżącego tymczasowy zakres obowiązków. Ponadto organ w żaden sposób nie naruszył zasad ogólnych postępowania, zaś wszczęcie postępowania nastąpiło na mocy wysłanego skarżącemu pisma w dniu [...] grudnia 2003 r., jak podano w kolejnym piśmie procesowym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Według brzmienia art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.
Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem.
Stosownie do treści art. 6f ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. z 2007 r. Dz. U. Nr 43, poz. 277 ze zm.), komendant wojewódzki Policji oraz komendant powiatowy (miejski) Policji są przełożonymi policjantów na terenie swojego działania, zaś w myśl art. 32 ust. 1 ustawy, do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk, właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych.
W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że skarżący pełnił obowiązki na stanowisku służbowym usytuowanym w strukturach organizacyjnych Komendy Powiatowej Policji w K. Zatem organem właściwym do jego przeniesienia na inne stanowisko służbowe był Komendant Powiatowy Policji w K., a nie Komendant Wojewódzki Policji w O. Stąd też należy przyznać rację skarżącemu, że wszczęcie postępowania pismem Komendy Wojewódzkiej Policji w O. z dnia [...] grudnia 2003 r., a dostarczonym skarżącemu w dniu [...] stycznia 2004 r. w sprawie przeniesienia skarżącego na inne stanowisko służbowe, gdzie nie jest wymagane poświadczenie bezpieczeństwa, zostało wydane z naruszeniem przepisu art. 19 k.p.a., w myśl którego organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej.
Jednakże organ ma obowiązek badać swoją właściwość w każdym stadium postępowania, w tym również w toku postępowania pierwszoinstancyjnego i jeżeli niewłaściwość ta istnieje na tym właśnie etapie, to zobowiązany jest umorzyć postępowanie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. jako bezprzedmiotowe.
Zatem, wbrew błędnemu uzasadnieniu zawartemu w zaskarżonej decyzji, postępowanie w niniejszej sprawie musiało być umorzone i w tej sytuacji owo rozstrzygnięcie nie narusza prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.
Natomiast odpowiadając na zarzut naruszenia przepisu art. 98 § 2 k.p.a., wskazać należy skarżącemu, że przedmiotem niniejszej sprawy nie jest zawieszenie i podjęcie postępowania administracyjnego, podobnie jak nierozpatrzenie jego wniosków co do całości toczących się wobec niego postępowań w przeszłości, w tym również postępowania w przedmiocie uzyskania poświadczenia bezpieczeństwa, w sprawie rozkazu personalnego z dnia [...] czerwca 2003 r., postępowania dyscyplinarnego i nieprawidłowości w funkcjonowaniu jego macierzystej jednostki organizacyjnej.
W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 i art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.