Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 217/07 oddalił skargę K. R. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia 22 czerwca 2007 r. umorzył postępowanie w przedmiocie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowił dla skarżącej radcę prawnego. Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. pełnomocnikiem skarżącej wyznaczyła radcę prawnego P. D. prowadzącego Kancelarię Radcy Prawnego pod adresem ul. J. [...], [...] L. [...].
Wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OSK 1813/07 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę kasacyjną sporządzoną i wniesioną przez radcę prawnego P. D. od wskazanego wyżej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze kasacyjnej pełnomocnik skarżącej wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oświadczając jednocześnie, że opłaty nie zostały przez mocodawcę zapłacone. Ponawiając niniejszy wniosek w dniu 18 kwietnia 2008 r. pełnomocnik substytucyjny wskazał, że wynagrodzenie powinno uwzględniać udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit.c powołanego rozporządzenia stawka minimalna wynosi w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna bądź decyzja lub postanowienie Urzędu Patentowego – 240 zł. W drugiej instancji zaś, stosownie do § 14 ust. 2 pkt 2 lit.a, za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym – 75% stawki minimalnej określonej w pkt. 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam radca prawny – 100% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
W niniejszej sprawie pomoc prawna z urzędu sprowadzała się do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej oraz udziału w rozprawie przed NSA, w związku z czym wyznaczony radca prawny powinien otrzymać wynagrodzenie według stawki określonej w § 14 ust. 2 pkt 2 lit.a wskazanego rozporządzenia.
Z tego względu, na podstawie art. 250 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.