Uzasadnienie
Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego decyzją z dnia [...] września 2012 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 w zw. z art. 127 § 3 Kpa, utrzymał w mocy swoją poprzedzającą decyzję personalną z dnia [...] czerwca 2012 r., którą na podstawie art. 52 ust. 1 ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 621) oraz § 2 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 26 marca 2012 r. w sprawie przenoszenia funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego do dyspozycji (Dz. U. z 2012 r., poz. 344), funkcjonariusz S. G. został odwołany z dniem [...] lipca 2012 r. z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesiony do dyspozycji Szefa CBA. Decyzji personalnej z dnia [...] czerwca 2012 r. nadano rygor natychmiastowej wykonalności.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał na to, że Szef CBA, jako przełożony wszystkich funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego ma prawo do kształtowania polityki kadrowej oraz w jej ramach, uwzględniając potrzeby służby, decydować o obsadzie stanowisk. Dokonując przeniesienia funkcjonariusza do dyspozycji Szefa CBA, uwzględnił dotychczasowy przebieg służby funkcjonariusza, posiadane przez niego kwalifikacje zawodowe oraz predyspozycje, istniejące możliwości etatowe i potrzeby ewentualnego mianowania na inne stanowisko służbowe. Powyższe rozstrzygnięcie było uzasadnione przebywaniem przez S. G. na długotrwałym zwolnieniu lekarskim od dnia [...] grudnia 2011 r. do chwili wydania rozkazu personalnego i związaną z tą okolicznością obawą organu o zachowanie należytej staranności w zakresie ochrony informacji niejawnych i zabezpieczania wykonywania czynności na dotychczasowym stanowisku zajmowanym przez funkcjonariusza.
S. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego, zarzucając organowi naruszenie art. 58 ust. 1 ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym oraz naruszenie § 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 26 marca 2012 r. w sprawie przenoszenia funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego do dyspozycji, poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów. Podkreślał, iż w istocie powodem rozstrzygnięcia była absencja chorobowa skarżącego, nie zaś przewidywane wyznaczenie go na inne stanowisko służbowe.
W konkluzji skargi wniósł o uchylenie zaskarżonego oraz poprzedzającego go rozstrzygnięcia.
W odpowiedzi na skargę Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie, jednakże nie z przyczyn w niej podniesionych.
Rozkaz personalny Szefa CBA z dnia [...] czerwca 2012 r. dotknięty jest kwalifikowaną wadą prawną, gdyż wydany został z rażącym naruszeniem prawa. Wady tej nie dostrzegł Szefa CBA, utrzymując ten rozkaz w mocy zaskarżoną decyzją, co z kolei spowodowało, również jej nieważność.
Stosownie do treści art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (Dz. U. z 2012 r., poz. 621), Szef CBA kieruje CBA bezpośrednio lub przez swoich zastępców. Ustęp 2 tego artykułu stanowi natomiast, że Szef CBA może upoważnić podległych funkcjonariuszy do załatwiania spraw w jego imieniu w określonym zakresie, z wyjątkiem spraw, o których mowa w art. 17, 19 i 23.
Przepis art. 11 ust. 1 ww. ustawy stanowi z kolei, że Prezes Rady Ministrów nadaje CBA, w drodze zarządzenia, statut, który określa jego organizację wewnętrzną.
Organizację wewnętrzną CBA określa statut nadany Zarządzeniem nr 72 Prezesa Rady Ministrów z dnia 6 października 2010 r. (M. P. nr 76, poz. 953).
Zgodnie z § 2 tego Statutu Szef CBA kieruje CBA przy pomocy zastępców oraz kierowników jednostek organizacyjnych, o których mowa w § 3 ust. 1 (ust. 1). Szefa CBA, w czasie jego nieobecności, zastępuje wyznaczony przez niego zastępca, działający w ramach udzielonych mu przez Szefa CBA pełnomocnictw (ust. 2). Szef CBA może upoważnić osoby, o których mowa w ust. 1, oraz innych funkcjonariuszy i pracowników CBA do podejmowania decyzji, w określonych sprawach, w jego imieniu (ust. 3).
Z powyższej regulacji wynika, iż do podejmowania decyzji w określonych sprawach w imieniu Szefa CBA, przez jego zastępców oraz kierowników jednostek organizacyjnych wchodzących w skład CBA, a także innych funkcjonariuszy i pracowników CBA, wymagane jest pisemne upoważnienie Szefa CBA.
Zastępcy Szefa CBA mogą zatem podpisywać decyzje w określonych sprawach w imieniu Szefa CBA na podstawie upoważnienia udzielonego im przez Szefa CBA.
Przenosząc powyższe na materiał niniejszej sprawy, stwierdzić należy, iż rozkaz personalny z dnia [...] czerwca 2012 r. został podpisany przez Zastępcę Szefa CBA J. C. Z uwagi na to, iż do akt administracyjnych nie zostało załączone upoważnienia dla Zastępcy Szefa CBA J. C. do wydawania decyzji w imieniu Szefa CBA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wezwał organ do przedłożenia przedmiotowego upoważnienia.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie pełnomocnik organu przedstawił kopię upoważnienia nr [...] z dnia [...] października 2009 r., z którego wynika, że Szef CBA działając na podstawie art. 10 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym upoważnił J. C. – Zastępcę Szefa CBA do dokonywania czynności związanych z kierowaniem Centralnym Biurem Antykorupcyjnym, w tym do zaciągania zobowiązań.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z powyższego upoważnienia nie wynika, aby Zastępca Szefa CBA J. C. był upoważniony do podpisania, z upoważnienia Szefa CBA, decyzji administracyjnej w niniejszej sprawie.
Sąd nie podziela stanowiska pełnomocnika organu, że upoważnienie dla Zastępcy Szefa CBA J. C. do podpisania decyzji w imieniu Szefa CBA wynika z samej istoty zastępstwa. Z literalnego brzmienia przepisów art. 10 ust. 2 ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym oraz § 2 ust. 3 Statutu Centralnego Biura Antykorupcyjnego wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że do podejmowania decyzji w określonych sprawach w imieniu Szefa CBA przez jego zastępców wymagane jest pisemne upoważnienie Szefa CBA. Upoważnienia do wydawania decyzji w imieniu Szefa CBA przez jego zastępców jest przedmiotowo innym umocowaniem, dotyczącym innej sfery zagadnień. Jest to upoważnienie charakterystyczne dla sfery imperium organu - wydawania władczych rozstrzygnięć.
Nie można tego upoważnienia utożsamiać z ogólnym upoważnieniem do dokonywania czynności związanych z kierowaniem Centralnym Biurem Antykorupcyjnym ani też z ogólnym upoważnieniem do zastępowania Szefa CBA w czasie jego nieobecności (§ 2 ust. 1 i 2 Statutu).
Przedstawione przez organ upoważnienie z dnia 15 października 2009 r. odnosi się w istocie do innej sfery działania organu – tzw. dominium.
Powyższe upoważnienie było już analizowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie sygn. akt II SA/Wa 1948/12, zakończonej wyrokiem z dnia 18 stycznia 2013 r. Wyrok ten jest prawomocny.
Decyzja personalna z dnia [...] czerwca 2012 r. została wydana przez osobę nieposiadającą umocowania do jej wydania i dlatego decyzja taka jest z mocy art. 156 § 1 pkt 2 Kpa nieważna, jako wydana z rażącym naruszeniem prawa (vide: wyrok NSA w Warszawie z dnia 17 stycznia 1989 r. sygn. akt I SA 1019/88, ONSA 1990, Nr 1, poz. 4; wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OSK 703/05, LEX nr 209123).
W konsekwencji stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja utrzymująca w mocy rozstrzygniecie wydane z takim naruszeniem prawa, także narusza prawo i dotknięta jest wadą nieważności.
Wobec powyższych ustaleń rozważanie pozostałych zarzutów podniesionych w skardze należy uznać za przedwczesne.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2, art. 152 oraz art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.