Uzasadnienie
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji (dalej organ) decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. [...] po rozpoznaniu wniosku T.M. (dalej wnioskodawca/skarżący) działając na podstawie art. 8a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 132 ze zm. dalej ustawa zaopatrzeniowa), postanowił odmówić wyłączenia stosowania wobec wnioskodawcy art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej.
Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Skarżący wnioskiem z dnia [...] lutego 2017 r. wystąpił do organu o zastosowanie wobec niego art. 8a ustawy o zaopatrzeniowej. Wskazał, że od dnia [...] grudnia 1979 r. do dnia [...] września 1982 r. służył w [...] Komendy Wojewódzkiej Milicji Obywatelskiej w G. a w dniu [...] stycznia 1985 r. został zaliczony w etatowy stan podchorążych Wyższej Szkoły Oficerskiej im. [...] w L. W dniu [...] czerwca 1987 r. został pracownikiem Wydziału I Departamentu Kadr Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. Poinformował, że od dnia [...] sierpnia 1990 r. do dnia [...] grudnia 1990 r. służył w Wydziale I Biura Kadr Urzędu Ochrony Państwa, a od dnia [...] stycznia 1991 r. do dnia [...] października 1997 r. realizował zadania w Policji. Dodał, że od dnia [...] października 1997 r. do dnia [...] lipca 2015 r. służył w Komendzie Głównej Straży Granicznej. Wskazał, że został odznaczona Złotym Medalem
"Za Długoletnią Służbę", Srebrnym Medalem "Za Długoletnią Służbę", Brązowym Medalem "Za Długoletnią Służbę", Brązowym Medalem "Za Zasługi dla Straży Granicznej", Brązowym Medalem "Za Zasługi dla Straży Granicznej".
Organ zaskarżoną decyzją odmówił wyłączenia stosowania wobec wnioskodawcy art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej.
Wskazał, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym z przekazanej przez Instytut Pamięci Narodowej - Komisję Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu Informacji o przebiegu służby z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] wynika, że wnioskodawca pełnił służbę na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b ustawy zaopatrzeniowej, w okresie od dnia [...] stycznia 1985 r. do dnia [...] lipca 1990 r., tj. 5 lat, 6 miesięcy i 8 dni. W sprawie ustalono, że całkowity okres służby ww. wynosi 37 lat, 4 miesiące i 20 dni, tj. od dnia [...] stycznia 1985 r. do dnia [...] lipca 2015 r. Dodatkowo do wysługi emerytalnej doliczono okres zasadniczej służby wojskowej wynoszący 2 miesiące i 17 dni (od dnia [...] lipca 1976 r. do dnia [...] października 1976 r.). Z kopii akt osobowych o sygn. [...], przekazanych za pismem z dnia [...] października 2017 r. przez Instytut Pamięci Narodowej - Komisję Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu - nie wynika, aby skarżący nierzetelnie wykonywał zadania i obowiązki w okresie pełnienia służby po dniu 12 września 1989 r. Komendant Główny Straży Granicznej w piśmie z dnia [...] listopada 2017 r. przekazał informacje dotyczące przebiegu służby i z nich wynika, że skarżący rzetelnie wykonywał zadania i obowiązki oraz był niejednokrotnie wyróżniony i wielokrotnie przyznano mu zwiększony dodatek służbowy do uposażenia, a także nagrody pieniężne.
Ponadto ww. został wyróżniony m.in.: Złotym Krzyżem Zasługi i Odznaką Straży Granicznej, Medalem Złotym "Za Długoletnią Służbę". Z pisma przekazanego przez Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2018 r. wynika zaś, iż wnioskodawca w toku pełnionej służby rzetelnie wykonywał zadania i obowiązki, oraz był niejednokrotnie wyróżniony i wielokrotnie przyznano mu zwiększony dodatek służbowy do uposażenia, a także nagrody pieniężne.
W aktach sprawy nie stwierdzono informacji o wymierzonych wobec skarżącego karach dyscyplinarnych. Brak jest również dokumentów potwierdzających udział ww. w zdarzeniach służbowych z narażeniem zdrowia i życia.
Organ wskazał, że przy rozstrzyganiu spraw z zakresu art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, znaczenie fundamentalne ma fakt, że zawiera on w istocie dwie przesłanki formalne, których spełnienie otwiera możliwość zastosowania go względem konkretnej osoby, jednakże nakłada także na organ obowiązek weryfikacji, czy rozpatrywana sprawa stanowi szczególnie uzasadniony przypadek. Wyłącznie w takiej sytuacji ustawodawca dopuszcza możliwość wyłączenia względem wnioskującego stosowania przepisów ogólnych, to jest art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej.
Wskazał, że służba zainteresowanego pełniona była na rzecz totalitarnego państwa przez okres 5 lat, 6 miesięcy i 8 dni. Całkowity okres służby strony wynosi 37 lat, 4 miesiące i 20 dni, zatem skarżący pełnił około 15 % całego okresu służby na rzecz totalitarnego państwa. W ocenie organu, przedmiotowy okres służby na rzecz totalitarnego państwa zarówno w ujęciu bezwzględnym - długości tego okresu, jak i w ujęciu proporcjonalnym - stosunku długości tego okresu do całego okresu służby, nie może być oceniony jako krótkotrwały.
Zdaniem organu ponad 5 i pół roku realizacji obowiązków służbowych nie ma charakteru tymczasowego, doraźnego, czy epizodycznego i skarżący przez ten okres dokładnie zaznajomił się ze specyfiką realizowanych zadań oraz ich charakterem. Wskazał, że powyższe potwierdza analiza przedmiotowej sprawy, która dowiodła, iż zakończenie powyżej wskazanego okresu pełnienia przez skarżącego służby na rzecz państwa totalitarnego nie wynikało z woli wnioskodawcy, lecz z likwidacji i transformacji struktur formacji związanych ze zmianami ustrojowymi w Polsce. Organ nie kwestionuje rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków przez skarżącego w trakcie pełnienia służby po dniu 12 września 1989 r., przy jednoczesnym podkreśleniu, iż brak jest jakichkolwiek dowodów, aby służba ta pełniona była z narażeniem zdrowia i życia. W ocenie organu powyższe nie może rzutować na całokształt pełnionej przez wnioskodawcę służby.
Z tych powodów organ orzekł jak w zaskarżonej decyzji.
Wnioskodawca nie skorzystał z prawa do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i trybie określonym w art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ((Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie przepisów:
- 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 8a ustawy zaopatrzeniowej poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie;
- 2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj. art. 7, art. 7a, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 81a oraz art. 107 § 3 k.p.a.;
Podniósł, że ocena organu uznająca, że okres służby strony przed 12 września 1989 roku nie spełnia warunku "krótkotrwałości" jest błędna. Stwierdził, że ocena "krótkotrwałość" służby dokonana przez organ miała charakter matematycznego wyliczenia, bez uwzględnienia charakteru służby pełnionej przed 12 września 1989 r. jak i po tej dacie. Jego zdaniem organ w sposób arbitralny, bez podania jakichkolwiek kryteriów przyjął, że okres 15% całego okresu służby skarżącego nie może być uznany za okres krótkotrwały. W związku z powyższym nie poddał ocenie ponad 37-letniego okresu służby skarżącego, wykonywanych przez niego obowiązków, charakteru wykonywanych zadań. Podniósł, że dopiero wielopłaszczyznowa wykładnia może być przekonująca a takiej wykładni organ nie dokonał. Jego zdaniem oznacza to, że przyjęta przez organ wykładnia pojęcia krótkotrwały jest błędna. Krótkotrwałość okresu służby musi pozostawać w relacji do całości służby.
Wskazał, że brak jest uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji o odmowie wyłączenia stosowania wobec skarżącego art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy. Organ nieprawidłowo oceniał przebieg służby skarżącego i nie uwzględnił faktu, że w trakcie służby w resorcie spraw wewnętrznych skarżący cały czas był na etacie Milicji Obywatelskiej, nawet będąc słuchaczem WSO w L. czy pełniąc służbę po skończeniu szkoły w Wydziale I Departamentu Kadr MSW. Za powyższym przemawia fakt, że w stosunku do skarżącego miał zastosowanie art. 149 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, tj. "Z chwilą rozwiązania Milicji Obywatelskiej jej funkcjonariusze stają się policjantami" oraz to, że 31 lipca 1990 r. został zwolniony ze służby na podstawie art. 41 ust.2 pkt 3 ustawy z dnia 6.04.1990 r. o Policji (Dz.U. Nr 30 poz.179) "Policjanta można zwolnić ze służby w przypadku powołania do innej służby państwowej, a także objęcia funkcji z wyboru w organach samorządu terytorialnego lub stowarzyszenia".
Podniósł, że ocena jego służby dokonana przez przełożonych jest bardzo dobra, i uznali oni, że rzetelnie wykonywał obowiązki. Był wielokrotnie nagradzany i wyróżniany, co wskazuje, że pełnił służbę rzetelnie.
Wskazał, że organ uznał, że z akt przekazanych przez IPN "nie wynika, aby nierzetelnie wykonywał zadania i obowiązki w okresie pełnienia służby po dniu 12 września 1989 r.".
Jego zdaniem organ w sposób arbitralny, bez podania jakichkolwiek kryteriów przyjął, że okres służby od [...] stycznia 1985 roku do [...] lipca 1990 roku nie może być uznany za okres krótkotrwały. W związku z powyższym organ nie poddał ocenie ponad 37-letniego okresu służby, chociaż stwierdza, "że krótkotrwałość musi być każdorazowo oceniana indywidualnie".
Jego zdaniem bezzasadne jest powoływanie się na fakt, że brak jest jakichkolwiek dokumentów potwierdzających, aby służba ta pełniona była z narażeniem zdrowia i życia. Uznał, że organ bezpodstawnie zakłada, że do zastosowania art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej konieczne jest udokumentowanie, że strona pełniła służbę w warunkach szczególnego narażenia zdrowia i życia w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy.
Uznał, że z charakteru tej służby oraz roty ślubowania (art. 27 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji t.j. Dz.U z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) wynika, że zgodnie z rotą policjant ślubuje strzec bezpieczeństwa Państwa i jego obywateli nawet z narażeniem życia. Jego zdaniem przepis art. 8a ustawy zaopatrzeniowej nie dotyczy szczególnego narażenia życia lub zdrowia policjanta, lecz rzetelnego pełnienia służby w szczególności z narażeniem życia lub zdrowia. Uznanie przez organ braku dokumentacji potwierdzającej pełnienie przez skarżącą służby z narażeniem życia i zdrowia świadczy o błędnej wykładni art. 8a i o nieprzeprowadzeniu właściwego postępowania dowodowego.
Jego zdaniem nieostrość kryteriów zawartych w art. 8 a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (powoływanej) prowadzące do absolutnej uznaniowości decyzji administracyjnej powinna skutkować szczególną dbałością organu o zapewnienie realizacji gwarancji ustawowych. Takich jak zasada in dubio pro libertate (art. 7a kpa), działania zgodnie ze słusznym interesem strony (art. 7 kpa). Zasady te nie zostały zrealizowane. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest lakoniczne i nie oddające ani stanu faktycznego ani oceny prawnej. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie naruszyło zasadę in dubio pro reo (art. 81 a kpa).
Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych wskazał, że decyzja uznaniowa, wymaga szczególnej konieczności uzasadnienia jej w taki sposób, aby nie budziło wątpliwości, że organ podjął rozstrzygnięcie na podstawie obiektywnie istniejących i potwierdzonych powodów /wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 stycznia 2011 r, sygn. akt II SA/Wa 548/11/.
W związku z powyższym wnosił uchylenie decyzji i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko przedstawione w decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem skargi jest decyzja organu z dnia [...] lipca 2019 r., którą odmówiono wyłączenia stosowania wobec wnioskodawcy art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej.
Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, w świetle kryteriów opisanych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.), Sąd dopatrzył się w działaniu organu rozstrzygającego w niniejszej sprawie nieprawidłowości, w zakresie zastosowania do oceny ustalonego stanu faktycznego sprawy przepisów prawa. Nie zostały wyjaśnione motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja nie jest wyczerpująca.
Ustawa z 16 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) przewiduje obniżenie emerytur i rent inwalidzkich wszystkim funkcjonariuszom, którzy pozostawali w służbie przed dniem [...] stycznia 1999 r. i którzy w okresie od dnia [...] lipca 1944 r. do dnia [...] lipca 1990 r. pełnili służbę w wymienionych w ustawie instytucjach i formacjach (tzw. służba na rzecz państwa totalitarnego). Obniżeniu podlegają także renty rodzinne, pobierane po funkcjonariuszach, którzy taką służbę pełnili.
Zgodnie z art. 15c ust. 1 powołanej ustawy, w przypadku osoby, która pełniła służbę na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b, i która pozostawała w służbie przed dniem 2 stycznia 1999 r., emerytura wynosi: (1) 0% podstawy wymiaru - za każdy rok służby na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b; (2) 2,6% podstawy wymiaru - za każdy rok służby lub okresów równorzędnych ze służbą, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, 1a oraz 2-4.
Przepisy art. 14 i art. 15 ust. 1-3a, 5 i 6 stosuje się odpowiednio. Emerytury nie podwyższa się zgodnie z art. 15 ust. 2 i 3, jeżeli okoliczności uzasadniające podwyższenie wystąpiły w związku z pełnieniem służby na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b (ust. 2). Wysokość emerytury ustalonej zgodnie z ust. 1 i 2 nie może być wyższa niż miesięczna kwota przeciętnej emerytury wypłaconej przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, ogłoszonej przez Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (ust. 3). W celu ustalenia wysokości emerytury, zgodnie z ust. 1-3, organ emerytalny występuje do Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu z wnioskiem o sporządzenie informacji, o której mowa w art. 13a ust. 1 (ust. 4). Przepisów ust. 1 - 3 nie stosuje się, jeżeli osoba, o której mowa w tych przepisach, udowodni, że przed rokiem 1990, bez wiedzy przełożonych, podjęła współpracę i czynnie wspierała osoby lub organizacje działające na rzecz niepodległości Państwa Polskiego (ust. 5).
Zgodnie natomiast z art. 22a ust. 1 omawianej ustawy w przypadku osoby, która pełniła służbę na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b, rentę inwalidzką ustaloną zgodnie z art. 22 zmniejsza się o 10% podstawy wymiaru za każdy rok służby na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b. Przy zmniejszaniu renty inwalidzkiej okresy służby, o której mowa w art. 13b, ustala się z uwzględnieniem pełnych miesięcy.
W przypadku osoby, która pełniła służbę na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b, i została zwolniona ze służby przed dniem 1 sierpnia 1990 r. rentę inwalidzką wypłaca się w kwocie minimalnej według orzeczonej grupy inwalidzkiej (ust. 2). Wysokość renty inwalidzkiej, ustalonej zgodnie z ust. 1, nie może być wyższa niż miesięczna kwota przeciętnej renty z tytułu niezdolności do pracy wypłaconej przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, ogłoszonej przez Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (ust. 3). W celu ustalenia wysokości renty inwalidzkiej, zgodnie z ust. 1 i 3, organ emerytalny występuje do Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu z wnioskiem o sporządzenie informacji, o której mowa w art. 13a ust.
- 1. Przepisy art. 13a stosuje się odpowiednio (ust. 4).
Przepisów ust. 1 i 3 nie stosuje się, jeżeli osoba, o której mowa w tych przepisach, udowodni, że przed rokiem 1990, bez wiedzy przełożonych, podjęła współpracę i czynnie wspierała osoby lub organizacje działające na rzecz niepodległości Państwa Polskiego (ust. 5).
Stosownie zaś do treści art. 8a ust. 1 powołanej ustawy, minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze decyzji, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, może wyłączyć stosowanie art. 15c, art. 22a i art. 24a w stosunku do osób pełniących służbę, o której mowa w art. 13b, ze względu na: (1) krótkotrwałą służbę przed dniem 31 lipca 1990 r. oraz (2) rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia. Do osób, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy art. 15, art. 22 i art. 24 (ust. 2).
Wskazane przesłanki powinny być spełnione łącznie i jednocześnie uprawdopodobnione. W ocenie Sądu, należy zauważyć, że w świetle art. 8a ze szczególnie uzasadnionym przypadkiem mamy do czynienia w sytuacji, gdy skarżący spełni dwie powyżej przywołane przesłanki.
Decyzje wydawane przez organ na podstawie ww. przepisu mają charakter decyzji uznaniowych, gdyż określone w nim przesłanki nie są jednoznaczne i pozostawiają organowi swobodę dokonania ich oceny, oczywiście na podstawie ustalonego stanu faktycznego sprawy znajdującego potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Zakres badania decyzji posiadającej cechy uznania administracyjnego sprowadza się do oceny, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z odpowiednim zachowaniem procedury administracyjnej. Wybór natomiast rozstrzygnięcia w ramach uznania administracyjnego, dokonywany na podstawie kryteriów słuszności i celowości pozostaje poza kontrolą sądowoadministracyjną (v. wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2009 r. sygn. akt II OSK 1488/08, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Kontrola zaskarżonej decyzji przez sąd administracyjny sprowadza się zatem do oceny, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, czy organ wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia i czy wyboru tego rozstrzygnięcia dokonał po ustaleniu i rozważeniu wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności.
W sprawie niniejszej organ dokonał istotnych ustaleń stanu faktycznego, co do okresów pełnienia służby oraz rzetelności wykonywania zadań i obowiązków, a także braku informacji o narażeniu zdrowia i życia, które to ustalenia nie są kwestionowane przez stronę.
Ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, w tym z przekazanej przez Instytut Pamięci Narodowej - Komisję Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu Informacji o przebiegu służby z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] stanowiącego Informację o przebiegu służby wynika, że wnioskodawca pełnił służbę na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b ustawy zaopatrzeniowej, w okresie od dnia [...] stycznia 1985 r. do dnia [...] lipca 1990 r., tj. 5 lat, 6 miesięcy i 8 dni. Całkowity okres służby ww. wynosi 37 lat, 4 miesiące i 20 dni, tj. od dnia [...] stycznia 1985 r. do dnia [...] lipca 2015 r. Dodatkowo do wysługi emerytalnej doliczono okres zasadniczej służby wojskowej wynoszący 2 miesiące i 17 dni (od dnia [...] lipca 1976 r. do dnia [...] października 1976 r.). Z kopii akt osobowych o sygn. [...], przekazanych za pismem z dnia [...] października 2017 r. przez Instytut Pamięci Narodowej - Komisję Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu - nie wynika, aby skarżący nierzetelnie wykonywał zadania i obowiązki w okresie pełnienia służby po dniu 12 września 1989 r. Komendant Główny Straży Granicznej w piśmie z dnia [...] listopada 2017 r. (znak: [...]) przekazał informacje dotyczące przebiegu służby i z nich wynika, że skarżący rzetelnie wykonywał zadania i obowiązki oraz był niejednokrotnie wyróżniony i wielokrotnie przyznano mu zwiększony dodatek służbowy do uposażenia, a także nagrody pieniężne.
Ponadto ww. został wyróżniony m. in.: Złotym Krzyżem Zasługi i Odznaką Straży Granicznej, Medalem Złotym "Za Długoletnią Służbę". Z pisma przekazanego przez Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2018 r. wynika zaś, iż wnioskodawca w toku pełnionej służby rzetelnie wykonywał zadania i obowiązki, oraz był niejednokrotnie wyróżniony i wielokrotnie przyznano mu zwiększony dodatek służbowy do uposażenia, a także nagrody pieniężne.
W aktach sprawy nie stwierdzono informacji o wymierzonych wobec skarżącego karach dyscyplinarnych. Brak jest również dokumentów potwierdzających udział ww. w zdarzeniach służbowych z narażeniem zdrowia i życia.
Jedną z przesłanek umożliwiających organowi zastosowanie wobec skarżącego art. 8a ustawy o zaopatrzeniu jest "krótkotrwałość" służby na rzecz totalitarnego państwa. Ustawa o zaopatrzeniu nie zawiera definicji pojęcia "krótkotrwała służba". W niniejszej sprawie wnioskodawca pełnił służbę na rzecz totalitarnego państwa przez okres przez okres 5 lat, 6 miesięcy i 8 dni. Całkowity okres służby skarżącego wynosi 37 lat, 4 miesiące i 20 dni, zatem pełnił około 15% całego okresu służby na rzecz totalitarnego państwa.
Skarżący przez około 15% całego okresu służby pełnił służbę na rzecz totalitarnego państwa, która, w ocenie Sądu, zarówno w ujęciu bezwzględnym – długości tego okresu, jak i w ujęciu proporcjonalnym – stosunku długości tego okresu do całego okresu służby, może być oceniony jako krótkotrwały. Trafnie organ wskazał w decyzji, że krótkotrwałość musi być każdorazowo oceniana indywidualnie. Zgadzając się z organem, co do tego, że każdy przypadek należy rozpatrywać indywidualnie, stwierdzić należało, że jako krótkotrwała może być rozumiana służba, której czas trwania w porównaniu do całego okresu służby nie był długi, trwał w porównaniu do tego okresu krótko. Taka sytuacja występuje w niniejszej sprawie.
Nie można w przypadku skarżącego stwierdzić, że jego służba na rzecz totalitarnego państwa była służbą wieloletnią i charakteryzowała się trwałością. W stanie faktycznym tej sprawy przyjąć należy, że okres 5 lat, 6 miesięcy i 8 dni (15 % całego okresu służby) nosi znamiona krótkotrwałości.
Zasadny tym samym okazał się zarzut naruszenia art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy o zaopatrzeniowej.
W każdym z tych przypadków zarówno w ujęciu bezwzględnym – długości tego okresu, jak i w ujęciu proporcjonalnym – stosunku długości tego okresu do całego okresu służby okres trwający blisko 5 lat, 6 miesięcy i 8 dni może być uznany za krótkotrwały, w pojęciu semantycznym.
Ustawodawca wymaga też, aby osoba, w odniesieniu do której organ może zastosować art. 8a ustawy o zaopatrzeniowej rzetelnie wykonywała zadania i obowiązki po dniu 12 września 1989 r., wskazuje przy tym, że to rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków ma miejsce w szczególności wówczas, gdy służba była pełniona z narażeniem zdrowia i życia.
Należy zauważyć, że z przekazanej przez Instytut Pamięci Narodowej - Komisję Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu Informacji o przebiegu służby z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] nie wynika, aby skarżący nierzetelnie wykonywał zadania i obowiązki w okresie pełnienia służby po dniu 12 września 1989 r. Komendant Główny Straży Granicznej i Komendant Główny Policji przekazali informacje dotyczące przebiegu służby ww. funkcjonariusza. Ze zgromadzonych w sprawie dokumentów wynika, że skarżący po dniu 12 września 1989 r. rzetelnie wykonywał zadania i obowiązki. Z informacji dotyczącej przebiegu służby wnioskodawcy wynika, że w trakcie służby w Straży Granicznej i Policji zajmował kolejne, wyższe stanowiska służbowe, miał podwyższane uposażenie, był awansowany w stopniu i otrzymywał nagrody, a także był pozytywnie opiniowany. Skarżący był wielokrotnie odznaczany.
W aktach sprawy nie stwierdzono informacji o wymierzonych wobec wnioskującego karach dyscyplinarnych.
W ocenie Sądu, zwrot "szczególnie z narażeniem zdrowia i życia" traktować należy jako dodatkowy czynnik wpływający na ocenę wartości rzetelnej służby funkcjonariusza natomiast zwrot ten nie może w żaden sposób niweczyć rzetelności służby w rozumieniu wskazanym powyżej zarówno przez Sąd, jak i organ orzekający w sprawie i wbrew twierdzeniom organu nie może to być traktowany jako coś nadzwyczajnego ponad "zwykłe" ryzyko związane z taką pracą, służbą. W ocenie Sądu rozważania organu dotyczące "narażenie zdrowia i życia" jako zdarzenia innego niż normalne następstwo pełnienia służby jest niezrozumiałe. W istotę pracy w służbach mundurowych wpisane jest ryzyko zagrożenia życia i zdrowia i jeżeli do niego dojdzie to wszelkie rozważania dotyczące rzetelności bądź jej braku nie mają znaczenia.
W tym stanie rzeczy ponownie rozpoznają sprawę organ weźmie pod uwagę stanowisko sądu uznającego, że w tym indywidualnym przypadku przy użyciu argumentów opisanych w decyzji nie jest możliwe wykazać, że była to służba długotrwała lub nierzetelna. Zdaniem Sądu organ wykazał, że była to służba krótkotrwała (około 15%) i rzetelna (co organ sam przyznał).
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., orzekł jak w wyroku.