Uzasadnienie
K. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. W sprawie niniejszej na skarżącym ciąży obowiązek ponoszenia kosztów sądowych w toku całego postępowania. Na podstawie informacji przedstawionych przez stronę w urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy ustalono, co następuje.
Skarżący sam prowadzi gospodarstwo domowe. Jest studentem III roku studiów dziennych. Utrzymuje się z wynagrodzeń z tytułu pracy dorywczej oraz pracy wykonywanej w okresie wakacyjnym. Praca wykonywana na zlecenie przynosi roczny dochód w wysokości od 2.000 do 2.500 zł. Wnioskodawca nie ma żadnego majątku, w tym oszczędności. Oświadczył, że wszystkie dochody przeznacza na utrzymanie i nie posiada środków na pokrycie kosztów sądowych. Z treści zaskarżonej decyzji wynika, iż wnioskodawca korzysta z pomocy finansowej udzielanej przez matkę.
Zgodnie z art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Na podstawie przedstawionych przez stronę informacji stwierdzić należy, że wnioskodawca wykazał, iż spełnia przesłankę warunkującą przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie. Skarżący jest studentem studiów dziennych, utrzymuje się z dochodów uzyskiwanych z prac wykonywanych dorywczo na zlecenie. Cały dochód zgodnie z oświadczeniem przeznacza na utrzymanie. Strona nie ma oszczędności, nie dysponuje środkami finansowymi, które mogłyby zostać przeznaczone na poniesienie kosztów sądowych i ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika.
W związku z tym, że w sprawie niniejszej skarżący obowiązany jest do uiszczania kosztów sądowych w toku całego postępowania, a przy wnoszeniu środka odwoławczego od orzeczenia sądu I instancji obowiązuje przymus adwokacko – radcowski, wnioskodawcy należało przyznać prawo pomocy.
Z tego względu, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 254 § 1 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono, jak w pkt. 1 i 2 postanowienia.