Uzasadnienie
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] września 2018 r. nr [...], na podstawie art. 8a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2018 r. poz. 132, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...), po rozpatrzeniu wniosku M. C. z dnia [...] maja 2017 r., odmówił wyłączenia stosowania wobec wymienionego art. 15c, art. 22a i art. 24a tej ustawy.
Organ podał, że M. C. w uzasadnieniu wniosku przedstawił przebieg swojej służby. Wskazał, że w trakcie całej swojej służby nie był nigdy karany, nie prowadzono wobec niego żadnego postępowania dyscyplinarnego czy karnego. Podniósł, że zadania służbowe wykonywał kosztem zdrowia i rodziny. Podkreślił, że był wielokrotnie nagradzany przez swoich przełożonych, otrzymywał podziękowania, dyplomy i medale.
Minister ustalił, że M. C. został zwolniony ze służby w Policji w dniu [...] lutego 2011 r. i ma ustalone prawo do emerytury oraz renty inwalidzkiej, których wysokość ustalono z uwzględnieniem odpowiednio art. 15c i 22a wskazanej już wyżej ustawy, przy czym wypłacana jest emerytura jako świadczenie korzystniejsze.
Organ wskazał, że zgodnie z pismem Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu z dnia [...] kwietnia 2017 r. - stanowiącym Informację o przebiegu służby Nr [...], wnioskodawca pełnił służbę na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b wymienionej wyżej ustawy od dnia [...] sierpnia 1989 r. do dnia [...] lipca 1990 r., tj. przez 1 rok. Całkowity okres służby ww. wynosi 23 lata, 6 miesięcy i 24 dni (od [...] sierpnia 1987 r. do [...] lutego 2011 r.)
Organ podał, że z kopii akt osobowych o sygn. [...], przekazanych za pismem z dnia [...] października 2017 r. przez Instytut Pamięci Narodowej - Komisję Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, nie wynika, aby M. C. nierzetelnie wykonywała zadania i obowiązki w okresie pełnienia służby po dniu 12 września 1989 r.
Minister wskazał, że z pisma Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2017 r. wynika, że wnioskodawca po dniu 12 września 1989 r. rzetelnie wykonywał zadania i obowiązki. Z informacji dotyczącej przebiegu służby wnioskodawcy wynika, że w trakcie służby w Policji ww. zajmował kolejne, wyższe stanowiska służbowe, miał podwyższane uposażenie, był awansowany w stopniu, a także pozytywnie go opiniowano. W aktach sprawy nie stwierdzono informacji o wymierzonych wobec wnioskującego karach dyscyplinarnych. Ponadto w zgromadzonym materiale brak jest dokumentów potwierdzających udział M. C. w zdarzeniach, które mogły stanowić zagrożenie dla życia i zdrowia. Podkreślono, że strona za swoja służbę została odznaczona Medalem Srebrnym za Długoletnią Służbę.
Organ wskazał, że zgodnie z art. 8a ustawy minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze decyzji, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, może wyłączyć stosowanie art. 15c, art. 22a i art. 24a w stosunku do osób pełniących służbę, o której mowa w art. 13b, ze względu na: 1) krótkotrwałą służbę przed dniem 3 1 lipca 1990 r. oraz 2) rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia. Podał, że wskazane przesłanki muszą być spełnione łącznie.
Odnosząc się do pierwszej z przesłanek organ wskazał, że krótkotrwałość musi być każdorazowo oceniana indywidualnie, wszelako z zastrzeżeniem, że winna być ona rozpatrywana przede wszystkim w ujęciu bezwzględnym, jako długość okresu służby na rzecz totalitarnego państwa. Dodatkowo organ winien ocenić powyższą przesłankę w aspekcie proporcjonalnym, tj. w porównaniu stosunku służby na rzecz totalitarnego państwa do całości okresu służby byłego funkcjonariusza. Oznacza to, że obok oceny czy dany okres czasu może być uznany jako "krótkotrwały" w ujęciu ogólnym, powinien on być także oceniony abstrakcyjnie, jako stosunek tego czasu do całego okresu służby. Podał, że krótkotrwałość jest wprawdzie pojęciem nieostrym, w zakresie którego trudno określić choćby przybliżoną definicję, jednak powołując się na wykładnię językową stwierdził, że krótkotrwałość jest tożsama z nietrwałością, przelotnością lub chwilowością.
Również ze słownika wyrazów bliskoznacznych można przytoczyć synonimy powyższego słowa: "chwilowy, doraźny, niedługi, niestały, nietrwały, okresowy, przejściowy, przemijający, tymczasowy, krótkookresowy, czasowy, trwający krótko, niedługo trwający, nieustabilizowany, szybki, epizodyczny" (Wielki słownik wyrazów bliskoznacznych, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2005 r.).
Analizując drugą z przesłanek organ wskazał, że pojęcie rzetelności w ujęciu określającym postawę oraz jakość wykonywania zadań i obowiązków zawodowych definiować należy jako sumienne, solidne i dokładne wykonywanie swojej pracy - przyjętych na siebie obowiązków.
Rzetelne wykonywanie obowiązków służbowych oznacza ich realizację na najwyższym poziomie. Postawa rzetelnego funkcjonariusza charakteryzuje się wzorowością w działaniu służbowym, nie tylko w zakresie podejmowania i nienagannej realizacji zadań obligatoryjnych, ale także wykazywania inicjatywy i realizowania obowiązków dodatkowych. Ponadto istotna jest także postawa funkcjonariusza w służbie i poza nią, rygorystyczne przestrzeganie prawa, dyscypliny i etyki zawodowej, a także honoru funkcjonariusza służb publicznych.
Organ stwierdził, że zwrot "szczególnie z narażeniem zdrowia i życia" traktować należy jako dodatkowy czynnik wpływający na ocenę wartości rzetelnej służby funkcjonariusza. Zauważyć jednak należy, że warunek "narażenie zdrowia i życia" odnosi się do kwalifikacji narażenia rozumianej jako stwierdzenie istnienia zagrożenia innego niż normalne następstwo pełnienia służby, przy założeniu, że w jej istotę wpisane jest ryzyko zagrożenia życia i zdrowia. Z perspektywy ustawowej regulacji ważne jest, aby zagrożenie nie było normalnym następstwem służby, czy też nie miało charakteru hipotetycznego, ale było rzeczywiste, dowiedzione i miało charakter wyjątkowy.
Minister wskazał, że jego zadaniem jest stwierdzenie, czy w świetle zgromadzonego materiału dowodowego ww. przesłanki można uznać za spełnione, oraz ustalenie, czy zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek. Stwierdził, że krótkotrwałość służby na rzecz państwa totalitarnego i rzetelność służby pełnionej po dniu 12 września 1989 r. nawet z narażeniem zdrowia i życia, nie wystarczą do oceny, czy zastosowanie art. 8a ustawy jest zasadne.
Zdaniem organu "szczególnie uzasadniony przypadek" zachodzi wówczas, gdy strona - poza spełnieniem dwóch wskazanych wyżej przesłanek formalnych, legitymuje się wybitnymi osiągnięciami w służbie, szczególnie wyróżniającymi ją na tle pozostałych funkcjonariuszy. Uprawnienie z art. 8a ustawy ma charakter wyjątkowy i dotyczy wyłącznie osób, w przypadku których "krótkotrwałość" jest niezaprzeczalna, a "rzetelność" służby oczywista, bezdyskusyjna i poparta nadzwyczajnymi osiągnięciami, bowiem tylko wówczas można uznać, że w sprawie zachodzi "szczególnie uzasadniony przypadek".
Organ stwierdził, że całkowity okres służby M. C. wynosi 23 lata, 6 miesięcy i 24 dni. Służba zainteresowanego pełniona była na rzecz totalitarnego państwa przez okres 1 roku.
Minister wskazał, że abstrahując od oceny krótkotrwałości służby M. C. na rzecz totalitarnego państwa, nie kwestionuje rzetelnego wykonywania przez ww. zadań i obowiązków w trakcie pełnienia służby po dniu 12 września 1989 r. Podał, że brak jest jakichkolwiek dowodów, aby służba ta pełniona była z narażeniem zdrowia i życia. Stwierdził, że wnioskodawca nie legitymuje się także wybitnymi osiągnięciami w służbie, szczególnie wyróżniającymi go na tle pozostałych funkcjonariuszy. Podniósł, że charakter i specyfika służby wnioskodawcy nie dowodzą, aby przedmiotowa sprawa stanowiła szczególnie uzasadniony przypadek.
Decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2018 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi M. C. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, skarżący zarzucił:
- 1. naruszenie prawa materialnego, tj.:
- - art. 8a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnych funkcjonariuszy (...) poprzez jego niewłaściwą wykładnię polegającą na przyjęciu, że zwrot "narażenie zdrowia i życia" stanowi warunek konieczny do zastosowania art. 8a ustawy, w sytuacji gdy jedynymi przesłankami, otwierającymi możliwość zastosowania go względem konkretnej osoby pozostaje krótkotrwała służba przed dniem 31.07.1990 r. oraz rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu 12.09.89 r.,
- - art. 8a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnych funkcjonariuszy (...) poprzez jego niewłaściwą wykładnię polegającą na przyjęciu że czynnik "narażenie zdrowia i życia" wymaga stwierdzenia zagrożenia innego niż normalne następstwo pełnienia służby, w sytuacji gdy w/w przepis warunku takiego nie konstruuje,
- 2. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- - art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a. oraz 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i błędne uznanie, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, pozwalający na skorzystanie z uprawnień wynikających z art. 8a ustawy i w konsekwencji wydanie decyzji o odmowie wyłączenia stosowania wobec wnioskodawcy art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy.
W uzasadnieniu skarżący wskazał, że organ przyznaje, iż w przypadku skarżącego przesłanki z art. 8a (krótkotrwała służba i rzetelne wykonywanie zadań) zostały spełnione. Organ nie kwestionuje bowiem rzetelnego wykonywania przez skarżącego zadań i obowiązków w trakcie pełnienia służby po dniu 12.09.1989 r. Skarżący wskazał, że wątpliwości nie budzi również krótkotrwałość służby na rzecz totalitarnego państwa, która trwała zaledwie rok. W tym miejscu przypomnieć należy, iż skarżący pełnił służbę przez 23 lata, 6 miesięcy i 24 dni, co sprawia, iż okres jednego roku jawi się jako chwilowy, tymczasowy, przejściowy i epizodyczny.
Za chybione z kolei uznać należy wnioski organu jakoby obok w/w wymienionych i spełnionych przez skarżącego przesłanek konieczne było również wykazanie "narażenia zdrowia i życia" przez funkcjonariusza w trakcie pełnienia służby. Wbrew zapatrywaniom organu w/w przepis warunku takiego nie konstruuje. Zwrot "narażenie zdrowia i życia" stanowi jedynie przykład rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., która to przesłanka może zostać wykazana w inny sposób. Rzetelne wykonywanie obowiązków, wbrew przedstawionemu w decyzji poglądowi, może również wynikać z przebiegu służby, która to w przypadku skarżącego była nienaganna.
Skarżący nigdy nie był karany, starannie wykonywał powierzone jemu obowiązki, zajmował kolejne stanowiska, awansował, otrzymywał pozytywne opinie i uzyskał odznaczenie Srebrnego Medalu za Długoletnią Służbę. Organ nie kwestionując powyższego w istocie stworzył dodatkową przesłankę w postaci "narażenia zdrowia i życia", dokonując błędnego rozumienia w/w przepisu, uchybiając jego prawidłowej wykładni, na skutek czego doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego.
Skarżący nie zgodził się również z organem jakoby w przedmiotowej sprawie nie zachodził szczególnie uzasadniony przypadek.
Skarżący wskazał, że organ nie uzasadnia swojego stanowiska i nie wyjaśnia dlaczego jego zdaniem sytuacja taka nie zachodzi, stąd polemika pozostaje znacznie utrudniona. Podał też, że pełnił nienaganną służbę przez ponad 20 lat. Skarżący wskazał, że obecnie ma [...] lat i pozostaje nieaktywny zawodowo. Jedynym źródłem jego utrzymania jest pobierane świadczenie emerytalne, którego istotnej części zostaje pozbawiony wskutek wprowadzonej nowelizacji a poziom jego życia drastycznie się obniża, narażając skarżącego na niemożność zaspokajania zaciągniętych zobowiązań i pokrycia comiesięcznych wydatków. Sytuację skarżącego należało zatem zakwalifikować jako szczególnie uzasadniony przypadek, który w połączeniu z bardzo krótkim okresem służby, czynił w pełni uzasadnionym wdrożenie uprawnienia przewidzianego na gruncie art. 8a ustawy.
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, powołując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Skarżący przy piśmie z dnia [...] stycznia 2019 r. załączył opinię NSZZ Policjantów z dnia [...] grudnia 2018 r. oraz orzeczenie Komisji Lekarskiej w [...] podległej Ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych nr [...], w którym wskazano, że inwalidztwo pozostaje w związku z wypadkiem w służbie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga podlegała uwzględnieniu.
Stosownie do treści art. 8a ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...), minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze decyzji, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, może wyłączyć stosowanie art. 15c, art. 22a i art. 24a w stosunku do osób pełniących służbę, o której mowa w art. 13b, ze względu na: (pkt 1) krótkotrwałą służbę przed dniem 31 lipca 1990 r. oraz (pkt 2) rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia. Zgodnie z art. 8a ust. 2 tej ustawy, do osób, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy art. 15, art. 22 i art. 24 (ust. 2).
Zgodnie z art. 11 powołanej ustawy, w sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się przepisy ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Podkreślenia wymaga, że decyzja wydawana przez organ na podstawie art. 8a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...) ma charakter decyzji uznaniowej. Zakres badania decyzji posiadającej cechy uznania administracyjnego sprowadza się do oceny, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z odpowiednim zachowaniem procedury administracyjnej. Wybór natomiast rozstrzygnięcia w ramach uznania administracyjnego, dokonywany na podstawie kryteriów słuszności i celowości pozostaje poza kontrolą sądowoadministracyjną (v. wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2009 r. sygn. akt II OSK 1488/08, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Kontrola zaskarżonej decyzji przez sąd administracyjny sprowadza się zatem do oceny, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, czy organ wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia i czy wyboru tego rozstrzygnięcia dokonał po ustaleniu i rozważeniu wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności.
W sprawie niniejszej organ dokonał istotnych ustaleń stanu faktycznego, co do okresów pełnienia służby oraz rzetelności wykonywania zadań i obowiązków, a także braku informacji o narażeniu zdrowia i życia (rozumianego jako stwierdzenie istnienia zagrożenia innego niż normalne następstwo pełnienia służby, przy założeniu, że w jej istotę wpisane jest ryzyko zagrożenia życia i zdrowia). Służba skarżącego, o której mowa w art. 13b ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...) pełniona była od dnia [...] sierpnia 1989 r. do dnia [...] lipca 1990 r., tj. przez 1 rok. Całkowity okres służby skarżącego wynosi zaś 23 lata, 6 miesięcy i 24 dni.
Ustalenia tego organ nie odniósł jednakże do przesłanki określonej w art. 8a ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy. Minister nie dokonał bowiem oceny, czy spełniona została przesłanka określona w art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy, nie stwierdził, czy służba skarżącego wynosząca 1 rok była służbą krótkotrwałą, czy też nie. Dokonana przez organ wykładnia pojęcia "krótkotrwała służba" jest prawidłowa. Użycie przez Ministra w uzasadnieniu decyzji zwrotu "abstrahując od oceny krótkotrwałości służby Pana M. C.", jednoznacznie wskazuje jednak na uchylenie się przez organ od dokonania subsumcji. Okoliczność, że decyzja, o której mowa w art. 8a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...) jest decyzją uznaniową nie oznacza, że organ zwolniony jest z obowiązku dokonania subsumcji ustalonego w sprawie stanu faktycznego pod hipotezę normy prawnej.
Już z powodu powyższego uchybienia, które miało wpływ na wynik sprawy, zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu.
Odnosząc się do zarzutów skargi należy wskazać, że ustawodawca wymaga, aby osoba, w odniesieniu do której organ może zastosować art. 8a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...) rzetelnie wykonywała zadania i obowiązki po dniu 12 września 1989 r., określa przy tym, że to rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków ma miejsce w szczególności wówczas, gdy służba była pełniona z narażeniem zdrowia i życia.
Minister w sprawie niniejszej nie kwestionował, że skarżący rzetelnie wykonywał zadania i obowiązki po 12 września 1989 r. Organ powołał się w tym zakresie na opinię Komendanta Głównego Policji. Jednocześnie jednak Minister stwierdził, że brak jest dowodów wskazujących, że służba pełniona była z narażeniem zdrowia i życia.
Odnosząc się do powyższego wskazania wymaga, że ustawodawca nie wymaga w art. 8a ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, aby przez rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po 12 września 1989 r. rozumieć wyłącznie przypadek pełnienia służby z narażeniem zdrowia i życia. Gdyby tak było ustawodawca wprost wskazałby to w powołanym przepisie. Dodanie przez ustawodawcę, po zwrocie "rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r.", zwrotu "w szczególności" "z narażeniem zdrowia i życia" stanowi jeden z przykładów takiego wykonywania zadań i obowiązków, który uprawnia do przyjęcia, że te zadania i obowiązki były wykonywane rzetelnie. Brzmienie art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy nie zawęża tym samym rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków wyłącznie do służby pełnionej z narażeniem zdrowia i życia. Kwestia braku dokumentów odnoszących się do zdarzeń służbowych z narażeniem zdrowia i życia, na co wskazał organ, nie stanowi w tej sprawie podstawy do przyjęcia, że przesłanka ta nie została spełniona. Za zasadny tym samym Sąd uznał zarzut naruszenia art. 8a ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, poprzez dokonanie jego niewłaściwej wykładni.
Jednocześnie odnosząc się do twierdzeń skargi Sąd wskazuje, że podziela twierdzenie Ministra, że warunek "narażenie zdrowia i życia" odnosi się do kwalifikacji narażenia rozumianej jako stwierdzenie istnienia zagrożenia innego niż normalne następstwo pełnienia służby, przy założeniu, że w jej istotę wpisane jest ryzyko zagrożenia życia i zdrowia. Zarzut skargi w tym zakresie Sąd uznał zatem za niezasadny, choć okoliczność ta, wobec prawidłowego stwierdzenia przez organ, że skarżący rzetelnie wykonywał zadania i obowiązki po 12 września 1989 r., nie ma znaczenia w sprawie.
Użyty przez ustawodawcę w art. 8a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...) zwrot "w szczególnie uzasadnionych przypadkach" jest pojęciem nieostrym, zawierającym elementy ocenne. Przy stosowaniu pojęcia nieostrego organ jest zobowiązany do wykazania poprawności jego rozumienia i przedstawienia przekonujących w tym zakresie argumentów. Organ winien dokonać zatem doprecyzowania, skonkretyzowania tego pojęcia przy uwzględnieniu okoliczności faktycznych indywidualnej sprawy oraz kontekstu normatywnego, w którym pojęcie to funkcjonuje.
W sprawie niniejszej organ odnosząc się do tego pojęcia wskazał, że "szczególnie uzasadniony przypadek" zachodzi wówczas, gdy strona, poza spełnieniem dwóch przesłanek z art. 8a ust. 1 pkt 1 i 2, legitymuje się wybitnymi osiągnięciami w służbie, szczególnie wyróżniającymi ją na tle pozostałych funkcjonariuszy. Organ podał, że uprawnienie z art. 8a ustawy ma charakter wyjątkowy i dotyczy wyłącznie osób, w przypadku których krótkotrwałość służby jest niezaprzeczalna, a rzetelność służby oczywista, bezdyskusyjna i poparta nadzwyczajnymi osiągnięciami.
W ocenie Sądu takie rozumienie pojęcia szczególnie uzasadnionego przypadku jest na gruncie powołanego przepisu uprawnione. Podkreślić jednakże należy, że przez szczególnie uzasadniony przypadek można – na gruncie tego przepisu – rozumieć nie tylko wyjątkowe osiągnięcia, czy wybitne zasługi funkcjonariusza w służbie, zwłaszcza pełnionej z narażeniem życia i zdrowia, jak również przykłady zaangażowania w służbę znajdujące odzwierciedlenie w nagrodach i odznaczeniach ale także zdarzenia losowe, czy wybitne zasługi lub dokonania dla kraju, które ze służbą związane nie były.
Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdził jedynie, że strona nie legitymuje się wybitnymi osiągnięciami w służbie, szczególnie wyróżniającymi ją na tle pozostałych funkcjonariuszy. Organ nie odniósł tego jednakże choćby do okoliczności powołanych przez skarżącego we wniosku, tj. otrzymywanych podziękowań, dyplomów, i medali. Także Komendant Główny Policji wskazał na fakt odznaczenia skarżącego Medalem Srebrnym za Długoletnią Służbę, do czego Minister nie odniósł się oceniając, czy przypadek skarżącego stanowi przypadek szczególnie uzasadniony na gruncie art. 8a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...). Powyższe stanowi o uchybieniu art. 77 § 1 k.p.a., 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ocena organu w tym zakresie była dowolna i nie została należycie uzasadniona. Za niezasadny Sąd uznał natomiast zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. Ustalenia stanu faktycznego są prawidłowe i znajdują odzwierciedlenie w aktach postępowania administracyjnego.
Ponownie rozpoznając sprawę organ dokona oceny spełnienia przesłanki określonej w art. 8a ust. 1 pkt 1a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...), a także ponownie rozważy, czy w sprawie tej zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, biorąc pod uwagę wskazania przedstawione wyżej. Organ uzasadni wyczerpująco swoje stanowisko, powołując okoliczności wzięte pod uwagę, tak aby strona nie miała wątpliwości dlaczego organ rozstrzygnął w taki a nie inny sposób. Zależnie od dokonanej ponownie, wyczerpującej oceny, organ podejmie decyzję.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), orzekł jak w wyroku. Sąd nie orzekł o zwrocie kosztów postępowania, albowiem skarżący kosztów nie wykazał. Zgodnie z art. 239 § 1 pkt 1 lit. d powołanej ustawy, skarżący nie miał obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.