Uzasadnienie
B.R. po otrzymaniu zawiadomienia o terminie rozprawy wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata lub radcy prawnego.
W związku z powyższym, w wykonaniu zarządzenia z dnia 24 września 2018 r. przesłano skarżącej formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy PPF, celem jego wypełnienia w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
W dniu 2 października 2018 r. skarżąca nadesłała wypełniony formularz wniosku PPF.
W uzasadnieniu wniosku wskazała, że jest wdową, osobą bardzo schorowaną i obecnie bez środków do życia.
W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżąca podała, że prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Posiada dom do remontu o powierzchni użytkowej 58 m2. Nie pracuje zarobkowo. Podkreśliła, że do dnia 31 lipca 2018 r. otrzymywała zasiłek okresowy z powodu bezrobocia w kwocie 317 zł. Obecnie utrzymuje się wyłącznie z zasiłku celowego (na zakup posiłku lub żywności) otrzymywanego z Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] w kwocie 200 zł. Jako stałe miesięczne zobowiązania i wydatki zaliczyła opłaty za: wodę – 20 zł, podatek – 45 zł, prąd – 60 zł, a ponadto ponosi koszty związane z leczeniem. Oświadczyła, że nie ma żadnych przedmiotów wartościowych oraz oszczędności.
Do wniosku dołączyła kserokopie decyzji z Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] o przyznaniu jej zasiłków.
Mając powyższe na względzie zważono, co następuje:
Należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie skarżąca, stosownie do treści art. 239 § 1 pkt 1 lit. e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302); zwanej dalej P.p.s.a., nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Zgodnie z art. 249a powołanej ustawy, jeżeli (...) rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Skoro zatem skarżąca w tej sprawie jest zwolniona z ustawy z obowiązku ponoszenia wszelkich kosztów sądowych, to postępowanie w zakresie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, jako zbędne, należało umorzyć.
Natomiast art. 262 P.p.s.a. stanowi, że przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego, mają odpowiednie zastosowanie do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Stosownie zaś do treści art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie częściowym i obejmować tylko ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Przyznanie tego prawa osobie fizycznej następuje na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. wtedy, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Jak wynika ze złożonego wniosku oraz akt administracyjnych sytuacja materialna i zdrowotna skarżącej jest bardzo trudna. Skarżąca jest osobą schorowaną i nie pracuje. Jedynym jej źródłem utrzymania jest zasiłek celowy w kwocie 200 zł. Skarżąca nie posiada żadnych przedmiotów wartościowych oraz oszczędności. Otrzymywane świadczenie jest przeznaczane na bieżące utrzymanie.
W ocenie referendarza sądowego, mając na względzie informacje i dane wykazane w formularzu PPF, jak też wynikające ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów należy uznać, że w przypadku skarżącej zachodzi ustawowa przesłanka uzasadniająca przyznanie prawa pomocy. Przedstawiona sytuacja finansowa i zdrowotna, nie pozwala skarżącej na ustanowienie pełnomocnika z wyboru bez uszczerbku utrzymania koniecznego.
Z tego względu, na podstawie art. 249a w zw. z art. 239 § 1 pkt 1 lit. e oraz art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 262 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.