Uzasadnienie
P. P. wraz ze skargą na decyzję Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] października 2010 r. w przedmiocie odmowy przyznania jej renty specjalnej, złożyła wniosek o zwolnienie z kosztów sądowych oraz ustanowienie pomocy prawnej z urzędu.
W wyznaczonym przez Sąd terminie uzupełniła powyższy wniosek, składając urzędowy formularz PPF, precyzując, że oprócz zwolnienia od kosztów sądowych wnosi o ustanowienie radcy prawnego lub adwokata.
Wskazała, że mieszka wraz z matką, ale prowadzi oddzielne gospodarstwo domowe, a jedyny jej dochód stanowi zasiłek stały w wysokości 444 zł miesięcznie. Podniosła, że zaciągnęła pożyczki u wielu osób, po wypadku ma orzeczony II stopień niepełnosprawności, potrzebuje leczenia oraz systematycznej rehabilitacji.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Na wstępie należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie na skarżącej nie ciąży obowiązek poniesienia jakichkolwiek kosztów sądowych.
Stosownie bowiem do treści art. 239 pkt 1 lit. e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Przedmiotem skargi P. P. jest odmowa przyznania jej przez Prezesa Rady Ministrów renty specjalnej. Oznacza to, że w niniejszej sprawie skarżąca z mocy prawa zwolniona jest całkowicie z obowiązku wnoszenia opłat sądowych, jak i ponoszenia wydatków.
Z uwagi na powyższe, wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych nie podlega ocenie w odniesieniu do przesłanek ustawowych.
Natomiast należało zbadać, czy jest zasadny wniosek skarżącej o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu.
Zgodnie z art. 262 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego, mają odpowiednie zastosowanie do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Dlatego - stosownie do art. 245 § 1 i 3 wskazanej wyżej ustawy - prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie częściowym i obejmować tylko ustanowienie radcy prawnego lub adwokata. Przyznanie tego prawa osobie fizycznej następuje na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy wtedy, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Ze złożonego w niniejszej sprawie wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz akt administracyjnych wynika, że w chwili obecnej sytuacja materialna skarżącej jest bardzo trudna. Korzysta ona z pomocy finansowej Ośrodka Pomocy Społecznej – otrzymuje zasiłek stały w wysokości 444 zł, jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, mieszkanie w którym mieszka wraz z matką jest zadłużone na około 60.000 zł z tytułu opłat, w lokalu nie ma prądu. Skarżąca wymaga leczenia rehabilitacyjnego i farmakologicznego.
W związku z powyższym należy uznać, iż w niniejszej sprawie skarżąca wykazała, że spełnia przesłanki do przyznania profesjonalnego pełnomocnika z urzędu, gdyż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie.
Jednocześnie - w związku z tym, że skarżąca, wnosząc o ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika, wskazała, że jej wniosek obejmuje przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego lub adwokata – przyznano prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego (wskazanego we wniosku jako pierwszego).
Dlatego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 254 § 1, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 oraz w związku z art. 262 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono, jak w sentencji.