Uzasadnienie
W następstwie postanowienia wydanego przez referendarza sądowego z dnia [...] grudnia 2014 r. (k- 29) radca prawny M. Ł. został wyznaczony pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącego.
Skutkiem powyższego wyznaczona pełnomocnik skierował do Sądu wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej (k – 71). Oświadczył, że koszty nie został opłacone przez jego mocodawcę zarówno w całości jak i w części.
Podstawą rozpatrzenia wniosku jest art. 250 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) stanowiący, iż wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrot niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c powołanego rozporządzenia stawki minimalne za udział w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w innej sprawie wynoszą 240 zł. W myśl zaś § 2 ust. 3 tego rozporządzenia opłaty za czynności radcy prawnego ustanowionego z urzędu podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
Skoro jak wynika z akt sprawy wyznaczony pełnomocnik reprezentował skarżącego na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego i podejmował w związku z tym czynności jak również uczestniczył w rozprawie należało stwierdzić, że należne jest mu wynagrodzenie w kwocie 240 zł (§ 14 ust 2 pkt 1 lit. c cytowanego rozporządzenia) powiększonej o podatek VAT.
Z uwagi na to, że wniosek o zasądzenie kosztów pomocy prawnej spełnia przesłanki formalne, na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono jak w sentencji.